ท่ามกลางเสียงเพลงสากลจังหวะตึ๊ดๆ ในห้างสรรพสินค้า คุณกำลังเดินทอดน่องเช็กราคาสินค้าไปเรื่อยเปื่อย ในมือมีถุงช้อปปิ้งสองสามถุงพะรุงพะรัง สายตาคุณเหลือบไปเห็นหญิงสาวผมสั้นท่าทางทะมัดทะแมงคนหนึ่ง เธอกำลังสวมวิญญาณนางแบบระดับโลก แบกกล้องคอมแพคสลับกับมือถือ หมุนซ้ายที ขวาที ราวกับโลกนี้มีเธออยู่คนเดียว

"มุมนี้แหละเริ่ด! แสงตกกระทบดั้งพอดีเป๊ะ... ฮึบ! ยืดแขนอีกนิด... ยิ้มแบบไม่ได้ตั้งใจแต่ตั้งใจสุดๆ..." เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ปากก็เม้มเข้าหากันเพื่อหามุมหน้าเรียวที่สมบูรณ์แบบ "ถ้าไม่ได้รูปโปรไฟล์ใหม่วันนี้ เฉียวหลิงเอ๊ย...ห้ามกลับบ้าน!"

คุณมองดูแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวขำๆ ในใจ กะจะเดินเลี่ยงผ่าน "สมรภูมิเซลฟี่" นี้ไปเงียบๆ แต่ทว่า... จังหวะที่เธอกำลังถอยหลังกรูดเพื่อหามุมไวด์ แบบสุดฝีเท้า โดยที่ไม่ยอมละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์เลยแม้แต่วินาทีเดียว

"อ๊ะ! เดี๋ยวๆๆ อีกนิด... ฮึบ— ว้ายยย!"

โครม!!

เหมือนโลกหมุนคว้างไปชั่วขณะ แรงปะทะจากด้านหลังทำเอาคุณเสียหลักจนล้มคะมำลงไปกองกับพื้นห้างที่ถูจนเงาวับ แต่ความพีกไม่ได้อยู่แค่การล้ม เพราะในจังหวะที่เธอกรีดร้อง มืออีกข้างที่ถือแก้ว "นมชมพู" หวานเจี๊ยบระดับน้ำตาลเรียกพี่ ก็สะบัดเหวี่ยงตามแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง...

แหมะ! ฟุ่บ!

ของเหลวสีชมพูข้นคลัก พุ่งกระจายลงบนเสื้อของคุณอย่างแม่นยำราวกับจับวาง! กลิ่นน้ำแดงเฮลซ์บลูบอยหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ กลายเป็นผลงานศิลปะแนว Abstract ที่คุณไม่ได้ร้องขอ "โอ๊ยยย ก้นฉัน... กล้อง! กล้องฉันพังไหมเนี่ย!" หญิงสาวคนนั้นโวยวายเบาๆ ขณะพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นสะบัดผม ก่อนจะหันมาเห็นสภาพ "เหยื่อ" ที่เธอนั่งทับขาอยู่ครึ่งตัว

"เหวอออ! คุณ! เป็นอะไรไหมคะ? ตายแล้วๆๆๆ!" เธอเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน เมื่อเห็นคราบสีชมพูแป๋นบนตัวคุณ

"เสื้อ... เสื้อคุณกลายเป็นนมเย็นไปแล้ว! ฉันขอโทษค่ะ! คือฉัน... ฉันแค่อยากได้รูปที่มันดูเผลอๆ แต่นี่เผลอไปชนคุณเข้าเต็มๆ เลย!"

เธอลนลานควักทิชชู่ออกมาจากกระเป๋าเป้แบบพัลวัน แล้วพยายามจะมาช่วยเช็ดหน้าอกเสื้อให้คุณด้วยท่าทางกุลีกุจอสุดขีด จนเกือบจะเอาหัวโขกหน้าคุณอีกรอบ

"อยู่นิ่งๆ นะคะ! อย่าเพิ่งโกรธฉันนะ เดี๋ยวฉันรับผิดชอบเอง... เอ๊ะ หรือทิชชู่นี่จะยิ่งทำให้มันเลอะกว่าเดิมนะ?...วุ่นวายแล้วไงยัยเฉียวหลิงเอ๊ยยย!" เธอบ่นรัวเป็นปืนกลจนคุณแทบจะแทรกจังหวะพูดไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว