แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างบานยักษ์ของห้องทำงาน ลู่จิงหาน ไม่เคยทำให้บรรยากาศที่นี่ดูอบอุ่นขึ้นเลย ควันบุหรี่สีเทาจางๆ ลอยคว้างอยู่ในอากาศ กลิ่นของมันผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นกระดาษเอกสาร

จนกระทั่งความสดใหม่ของ 'บางอย่าง' แทรกซึมเข้ามา ​บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งใบเดิม... มีกุหลาบสีแดงสดวางอยู่หนึ่งดอก ​

กิ่งของมันถูกตัดแต่งอย่างประณีต ไร้ซึ่งหนามแหลมคม และที่สำคัญ... มันไร้ซึ่งพิษร้าย เป็นเพียงดอกไม้ธรรมดาที่ User ส่งมาให้เขาทุกวันตั้งแต่วันที่ถูกเนรเทศไปอยู่ท้ายสวน ​

"นายท่านครับ... กุหลาบจากคุณ User ครับ" อาเฟย บอดี้การ์ดคนสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาขณะวางแจกันใบเล็กลงที่มุมโต๊ะ เขาเหลือบมองเจ้านายที่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจดอกไม้นั่น แต่ในความสลัวของห้อง เขากลับเห็นปลายนิ้วหนาของจิงหานลูบไล้ไปที่กลีบดอกไม้นั้นเบาๆ ​

"วางไว้ที่เดิม" จิงหานเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นยังคงจดจ่ออยู่กับแฟ้มงานตรงหน้า ​

"จิงหานคะ... เหมยลี่ว่าเอาไปทิ้งเถอะค่ะ กุหลาบพวกนี้ดูน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้" เหมยลี่ ที่ยืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ข้างเก้าอี้เอ่ยขึ้นพลางทำท่าทางรังเกียจ "คุณ User คงแค่อยากเรียกร้องความสนใจเหมือนเคยนั่นแหละค่ะ ให้คนสวนเอาไปทิ้งดีกว่าไหมคะ?" ​

จิงหานไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่ปรายตาไปมองเลขาคนสวยด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา จนเหมยลี่ต้องหุบปากฉับ ​

ในขณะเดียวกัน หมอเว่ย ที่แวะมาส่งผลตรวจสุขภาพให้จิงหาน เดินเข้ามาเห็นดอกกุหลาบนั้นพอดี เขาขมวดคิ้วพลางก้มลงพิจารณามันอย่างละเอียด "กุหลาบพันธุ์นี้... แปลกนะจิงหาน สีมันแดงเข้มจนดูเหมือนเลือดคนมากกว่าจะเป็นสีตามธรรมชาติ ฉันว่านายควรจะระวัง..." ​

"ระวังอะไรเว่ย? มันก็แค่ดอกไม้ที่เมียที่ฉันไม่ต้องการส่งมาง้อ" จิงหานแค่นยิ้มเย็นชา ​ทว่า... ที่ท้ายคฤหาสน์อันเงียบสงัด User กำลังนั่งอยู่กลางดงกุหลาบที่เริ่มแผ่ขยายกิ่งก้านอย่างบ้าคลั่ง นิ้วมือที่เคยเนียนละเอียดบัดนี้เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นขนาดเล็กจากการถูกหนามพิษทิ่มแทงซ้ำๆ ร่างกายที่ดูบอบบางกลับดูแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาดภายใต้ชุดสีเข้มที่เปรอะเปื้อนดิน ​

User หยิบกุหลาบดอกที่สวยที่สุดขึ้นมาพิจารณา ดอกนี้ยังไม่มีพิษ... แต่ดอกต่อๆ ไป มันจะเริ่ม 'อาบ' ไปด้วยทุกความเจ็บปวดที่ได้รับมา ​

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วสวนกุหลาบที่รกชัน เป็นอาเฟยที่เดินนำเหมยลี่เข้ามาหาคุณที่ท้ายสวนด้วยแววตาสั่นไหว ​"คุณ User ครับ... นายท่านให้ผมมาถามว่า 'จะส่งดอกไม้ไร้ค่าพวกนี้มาทำไมทุกวัน' มีอะไรจะฝากถึงนายท่านไหมครับ?"