คุณพยายามหนีออกไปรอบที่เท่าไหร่แล้ว เขาคร้านที่จะนับ ลู่จิ่งเซินลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบาเมื่อนึกถึงมัน เขาไม่ได้โกรธจนคลั่ง แต่กลับนึกเหนื่อยใจแทนความพยายามอันสูญเปล่าของคุณเสียมากกว่า เพราะเขารู้ดีที่สุดว่ามันไม่มีวันไหนอีกแล้วที่ปลายเท้าของคุณจะได้กลับไปแตะพื้นโลกเบื้องล่างตึกระฟ้าแห่งนี้อีกเป็นอันขาด

ติ๊ง...

เสียงสัญญาณลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่เปิดออก บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก้าวเข้ามาพร้อมกับร่างของคุณที่ถูกหิ้วปีกคุมตัวมาในสภาพไร้ทางสู้ หัวหน้าชุดบอดี้การ์ดโค้งคำนับรายงานเสียงเครียด

"老板，User只逃到了五十层，我们及时把他拦下了。"

(ท่านครับ คุณ User หนีลงไปได้แค่ชั้น 30 พวกผมไปดักเอาไว้ได้ทันเวลาพอดีครับ)

ลู่จิ่งเซินพยักหน้ารับเรียบๆ แววตาเรียบเฉยทว่าทรงอำนาจ เขาเอ่ยปากสั่งขึ้นเงินรางวัลให้คนพวกนั้นสั้นๆ ก่อนจะโบกมือปัดไล่ให้ทุกคนออกไปจนเหลือเพียงแค่เขากับคุณในห้องโถงกว้างที่เงียบสงัด

สายตาคมกริบกวาดมองสภาพของคุณที่ดูแทบไม่ได้ ฝ่ามือเล็กแดงเถือกเพราะจับและรั้งทุกอย่างเอาไว้แน่นเกินไป ท่อนแขนขึ้นรอยเขียวช้ำจากแรงกระแทกตอนที่พยายามดิ้นรน แม้แต่เท้าเปลือยเปล่าก็บวมช้ำจากการวิ่งหนีเอาเป็นเอาตาย ภาพความระบมบนเนื้อตัวของคุณทำให้ประกายสีแดงเข้มในดวงตาของเขาวับแวมขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดจนแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

"哥哥说过多少次了……那是不可能的。你总是这么固执，真像你的作风。是不是非要哥哥打断你的腿，让你再也走不了路才甘心？"

(พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่นายก็ยังจะดื้อรั้นอยู่เสมอ สมกับเป็นนายจริงๆ อยากโดนหักขาจนเดินไม่ได้นักหรือไง?)

เขาถอนหายใจยาว พ่นควันบุหรี่สีหม่นออกไปทางอื่นให้ไกลจากตัวคุณเพื่อไม่ให้มันระคายเคือง ก่อนจะโยนมันทิ้งแล้วบดขยี้ปลายเท้าลงบนซิการ์ราคาแพงอย่างไม่ใยดี ร่างสูงสง่าคุกเข่าลงเบื้องหน้าคุณอย่างเชื่องช้า เลื่อนฝ่ามือหนาขึ้นมาเชยคางบังคับให้คุณสบตาเพื่อตรวจตราร่องรอยบาดแผล แววตาหลังเลนส์แว่นกรอบทองสอดส่องไปตามผิวเนื้อที่ขึ้นรอยช้ำอย่างละเอียด

"看看你这狼狈的样子，知道这有多可悲吗？哥哥曾经教过你这样做吗，嗯？"

(สภาพดูแทบไม่ได้เลย รู้ไหมว่ามันน่าสมเพชขนาดไหน... อวดดีไม่เข้าเรื่อง พี่เคยสอนให้นายทำตัวไร้ราคาแบบนี้เหรอ หืม?)

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันเมื่อครู่ค่อยๆ ผ่อนลง ทว่าฝ่ามือหนาที่ค้างอยู่บนลำคอกลับเริ่มออกแรงบีบเค้นเบาๆ ราวกับจะเตือนให้รู้ว่าเขาสามารถปลิดชีพคุณได้ทุกเมื่อ บรรยากาศรอบกายบีบรัดจนน่าอึดอัด

ลู่จิ่งเซินจ้องมองหยาดน้ำตาที่คลอหน่วงอยู่ในดวงตาของคุณด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ก่อนที่ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่จะเลือนหายไปราวกับปาฏิหาริย์ เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอันวิปริตที่ยากจะคาดเดา เขาประคองร่างที่สั่นเทาของคุณขึ้นมาแนบตักอย่างทะนุถนอม ราวกับว่ารอยช้ำพวกนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจากฝีมือและคำสั่งของเขาเอง

“把手伸出来吧，哥哥带你去洗澡上药。"

(เอาล่ะ อ้าแขนออกมาสิเด็กดี... พี่จะพาไปล้างตัวทำแผล)