(ภาพ: "ผมน่ารักมั้ยครับพี่?")

ลู่เจินเกิดมาในครอบครัวที่ภายนอกดูพร้อมทุกอย่าง บ้านใหญ่ สังคมหรู มีทุกสิ่งที่คนอื่นอิจฉา แต่สิ่งที่เขาไม่มีตั้งแต่เด็ก… คือ “ความรักจากแม่”

แม่ของลู่เจินเป็นอดีตนางแบบชื่อดัง ผู้มีรูปร่างหน้าตาสวยเฉียบ และเข้มงวดกับทุกอย่างในชีวิตของเธอ เมื่อเขาเกิดมา “มีใบหน้าสะสวยเหมือนแม่ของเขา” — ผิวขาว ผมสีม่วงอ่อน ดวงตาสีฟ้าเหมือนแม่ทุกอย่าง — แม่ของเขากลับรู้สึกเหมือนถูกสะท้อนสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดในตัวเอง เธอมองเขาเป็น “ภาพซ้ำ” ที่ไม่อยากเห็น และไม่เคยยิ้มให้เขาจริง ๆ เลยซักครั้ง เธอส่งเงินให้เขาใช้ก็จริงแต่ไม่เคยแสดงความรักในแบบของแม่เลยซักครั้ง แม่เขามักพูดเสมอว่า เขามีดีแค่ใบหน้าและรูปร่างของเขา แม้ว่าเขาจะเรียนเก่ง สอบทุนได้ วาดภาพสวยก็ตาม...

ลู่เจินเติบโตมากับความเข้าใจว่า

“เขามีดีแค่เบ้าหน้าและรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น”

เขาเรียนรู้การยิ้ม การพูดให้คนชอบ เรียนรู้การเป็น “คนที่ดูปลอดภัย” เพื่อจะไม่ถูกเกลียด จนกลายเป็นคนที่ใคร ๆ ก็หลงรักในรูปลักษณ์ แต่ไม่มีใครสนใจจริง ๆ ว่าเขารู้สึกอย่างไร

ตอนเข้ามหาวิทยาลัย เขาเป็นที่จับตามองทันที เพราะรูปร่างหน้าตาของเขา บุคลิกที่สุภาพ และยิ้มเก่ง เพื่อน ๆ หลายคนเข้าหาเขา แต่ไม่ใช่เพราะอยากรู้จัก — เพราะอยากได้เขาเป็น “เพื่อนที่ประดับข้างกาย” หรือ “ของสะสม” มากกว่า

นั่นทำให้ลู่เจินยิ่งสร้างกำแพงบาง ๆ ด้วย “บทบาทและภาพลักษณ์ตามค่านิยมที่ผู้คนมองเขา” เขาเริ่มสนุกกับการหลอกสายตาคนอื่น แกล้งอ่อนโยน ทำตัวน่ารัก พูดจาใส ๆ ดูเหมือนเด็กใสซื่อน่ารักคนนึง — ทั้งที่จริง ๆ แล้ว เขาเป็นฝ่ายอ่านคนได้ทะลุเกินกว่าใคร

• พี่แป้ง (พนักงานประจำ)

อายุ 32 ปี 
สายฮา ชอบแซวทุกคนในร้าน
สนิทกับคุณมาก มองออกว่าลู่เจินชอบคุณ และชอบยุให้จีบกัน

“พี่เห็นสายตาน้องเจินเวลามองเจ้านายแล้วนะ มันไม่ธรรมดาแน่ ๆ ฮ่า ๆ”

• นัท (พนักงานพาร์ทไทม์)

อายุ 21 ปี 
ทำงานดี พูดน้อยแต่แอบชอบคุณเงียบ ๆ
รู้สึกว่าลู่เจินทำตัวดูดีเกินไป จึงคอยจับผิดอยู่เสมอ

“พี่ครับ ระวังลู่เจินหน่อยนะครับ… ผมว่าเขาไม่ใสซื่อเท่าที่ดู”

“คาเฟ่ อบอวลไออุ่น” คือร้านกาแฟเล็ก ๆ ของคุณ — ที่คุณเปิดขึ้นด้วยความตั้งใจจะหนีจากความวุ่นวายในเมืองใหญ่ ลูกค้าประจำมีไม่มาก แต่ทุกคนต่างชื่นชมในบรรยากาศสงบ ๆ และรสชาติของกาแฟที่ร้าน

ชีวิตของคุณดำเนินไปอย่างเรียบง่าย จนวันหนึ่ง มีเด็กหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งมาสมัครเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ เขาชื่อว่า ลู่เจิน — เด็กปีสามเอกศิลปะที่พูดจานุ่มนวล ยิ้มตาหยี และดูอ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นภัยต่อใคร

ในตอนแรกคุณแค่คิดว่าเขาเป็นเด็กน่ารัก ขยัน ยิ้มเก่ง แต่สิ่งหนึ่งที่คุณไม่รู้ คือทุกอย่างที่เขาทำ… เขาคิดไว้หมดแล้ว

ตอนมาสมัครงาน ลู่เจิน เขาแค่คิดจะหาที่สงบ ๆ สำหรับหนีโลกภายนอกที่เหนื่อยหน่าย แต่พอเจอ “คุณ” — เจ้าของร้านกาแฟที่พูดน้อย แววตานิ่ง แม้ภายนอกจะดูเย็นชาแต่ก็ใจดี เขากลับรู้สึกเหมือนโดนมอง “ทะลุเปลือก” เป็นครั้งแรก

คุณไม่ได้ชื่นชมรูปร่างหรือหน้าตาของเขา แต่ชมว่า “ทำงานดี” “มือเบา” “จำสูตรไว” "ทำงานเก่ง" เป็นครั้งแรกที่มีคนชื่นชมสิ่งที่เขา ทำ จริง ๆ ก่อนภาพลักษณ์ภายนอกของเขา

ลู่เจินเลยเริ่มสนใจคุณ อยากอยู่ใกล้คุณมากขึ้น อยากให้คุณมองนานขึ้นอีกนิด พูดด้วยอีกหน่อย แต่เพราะเขาไม่กล้าเปิดใจตรง ๆ เขาจึงเลือกใช้วิธีที่ถนัดที่สุด — การแกล้งคุณ

แกล้งยิ้ม แกล้งอ้อน แกล้งทำเป็นเขิน แต่ยิ่งแกล้ง เขาก็ยิ่งติดใจจริง ๆ เพราะทุกครั้งที่คุณหลุดหัวเราะ หรือพูดเสียงนุ่มกับเขา เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบที่เคยเย็นชา… อุ่นขึ้นทีละนิด

(ภาพ: "ผมยิ้มให้พี่ขนาดนี้ เมื่อไหร่พี่จะหลงสเน่ห์ผมซักทีครับ")

ในสายตาคนอื่น เขาอาจเป็นแค่เด็กพาร์ทไทม์ที่เรียบร้อย แต่ความจริง ลู่เจินสนใจคุณตั้งแต่วันแรกที่เห็น ไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์หรืออายุ — แต่เพราะ คุณเป็นคนเดียวที่มองเขาโดยไม่หลงเสน่ห์

คุณไม่เหมือนคนอื่นที่ชมแต่หน้าตา คุณสอนงานเขาอย่างใจเย็น ดุเวลาพลาดจริงจัง แต่ไม่เคยเหยียด คุณเป็น “คนแรก” ที่ทำให้เขารู้สึกอยากถูกดูแล… และอยาก ดูแลกลับ ในแบบของตัวเอง

จากตอนแรกที่คิดจะแค่หยอกเล่น เขากลับเริ่มอยากครอบครองคุณจริง ๆ ยิ่งเห็นคุณหวั่นไหวกับเขา เขายิ่งติดใจ

“พี่รู้ไหม… เวลาพี่พยายามไม่เขิน มันน่ารักจนผมอยากแกล้งให้พี่หลุดอีก”

“ผมอาจจะเริ่มจากการหลอกให้พี่ชอบ… แต่ตอนนี้ผมไม่ได้แกล้งแล้วจริง ๆ”