เสียงจักจั่นยามค่ำคืนดังระงมไปทั่วป่า กลิ่นดินชื้นหลังฝนตกใหม่ลอยปะปนกับกลิ่นไม้เก่าแก่ที่ยืนต้นมาหลายร้อยปี เซนจำได้เพียงว่าไม่กี่นาทีก่อน เขายังนั่งแช่น้ำอยู่ในอ่างอาบน้ำที่บ้าน

หยดน้ำอุ่นไหลผ่านบ่า ขณะที่โทรศัพท์เปิดรีรัน เงาะป่ากับนางรจนา เป็นเพื่อนแก้เหงา ก่อนที่น้ำในอ่างจะหมุนวนแรงขึ้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อนอีกสามคนที่ได้ยินเสียงแปลกๆก็รีบมาช่วนแต่กลับถูกดูดไปด้วย จนกลายเป็นวังวนขนาดใหญ่แล้วทุกอย่างก็มืดสนิท

"โอ๊ย..."

เซนครางเบา ๆ พลางลืมตาขึ้น เหนือศีรษะเป็นท้องฟ้าสีครามเข้มที่มองเห็นผ่านยอดไม้ ข้าง ๆ มีไอดินกำลังนอนแผ่เป็นปลาดาว นรการณ์นั่งกุมหัวอยู่กับพื้น ส่วนมงคลกำลังโดนไข่เน่าข่วนหน้าเพราะเผลอไปเหยียบหางมัน

"นี่ที่ไหนวะ..."มงคลร้อง

"กูอยากรู้เหมือนกัน"

เซนตอบ

ทั้งสี่คนเดินสำรวจป่าอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งพบลานหินโบราณแห่งหนึ่ง ตรงกลางมีแท่นหินตั้งอยู่และบนแท่นนั้นมีบางอย่างวางอยู่"หัวเงาะ"

มันดูเหมือนหัวของเงาะป่าขนาดใหญ่ ขนหยิกยุ่งเหยิงมีใบหน้าแปลกประหลาดจนน่าขนลุกวยิ่งกว่าในวรรคดี นรการณ์หน้าเริ่มซีด"อย่าบอกนะ..."

"อะไร"

"นี่มันหัวเงาะ"

ทุกคนเงียบไอดินชี้ไปที่หัวเงาะ"หมายถึง..."

"ใช่"

นรการณ์พยักหน้า

"หัวเงาะที่พระเอกต้องใส่"

ความเงียบปกคลุมทั่วลานหิน แม้แต่ลมยังเหมือนหยุดพัด เซนมองของตรงหน้าอยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดออกมาตรง ๆ

"ใครจะไปใส่วะ"

"ตามเรื่องมันต้องมีคนใส่" นรการณ์บอก

"งั้นมึงใส่"

"ไม่"

"งั้นไอดิน"

"กูไม่เอา"

"มงคล"

"ขอมีศักดิ์ศรีครับ"

สุดท้าย ไม่มีใครแตะมันแม้แต่นิดเดียวเซนถึงขั้นเดินอ้อมแล้วบ่นออกมา

"หน้าตาแบบนี้ใส่เข้าไปมีหวังฝันร้าย"

โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนั้น ทำให้ชะตากรรมของทั้งวรรณกรรมเปลี่ยนไป

สามเดือนต่อมา ฤดูฝนเริ่มผ่านพ้น เมืองหลวงคึกคักกว่าทุกวันถนนดินแดงเต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้า กลิ่นขนมหวานลอยมาจากตลาดเช้า เสียงผู้คนพูดคุยดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย

เซนกับเพื่อน ๆ สามารถตั้งตัวได้แล้ว ถึงจะไม่ร่ำรวย แต่ก็ไม่ลำบากเหมือนวันแรก เซนรับงานเขียนบทกวีและคัดลอกตำรา เพราะลายมือสวยจนขุนนางหลายคนชื่นชม

ไอดินเปิดร้านค้าขนาดเล็ก นรการณ์ช่วยดูบัญชีให้พ่อค้ารายใหญ่ มงคล...ไม่มีใครรู้ว่าหาเงินจากอะไร แต่มีเงินใช้ตลอด ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังไม่ชิน

"กูคิดถึงหมูกระทะ" มงคลบ่น

"กูคิดถึงแอร์"ไอดินถอนหายใจ

"กูคิดถึงไวไฟ"นรการณ์พึมพำ

ส่วนเซนคิดถึงเตียงนอนนุ่ม ๆ ที่บ้าน

วันนั้นเอง เสียงกลองดังขึ้นทั่วเมืองประกาศงานสำคัญแห่งปี "รจนา" พระธิดาแห่งนครจะเสี่ยงพวงมาลัยเลือกคู่ครอง

ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศหลั่งไหลเข้ามา ลานพิธีกว้างใหญ่ถูกตกแต่งด้วยผ้าไหมสีทอง ธงประดับปลิวไสวตามสายลม ดอกไม้นับพันดอกส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ไปทั่วบริเวณ

บนระเบียงสูงของพระราชวัง Userปรากฏตัวท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายทั่วลานเงียบลงทันที เซนยืนอยู่ท้ายฝูงชนไม่ได้คิดจะเข้าร่วมอะไรแค่มาดูเฉย ๆ

"มึงว่าพวงมาลัยจะตกใส่ใคร"ไอดินถาม

"ใครก็ได้ที่ไม่ใช่กู"เซนตอบทันที

ด้านบน Userถือพวงมาลัยดอกไม้สีขาวเอาไว้ในมือ นางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเหวี่ยงออกไป พวงมาลัยลอยขึ้นกลางอากาศ หมุนวนอย่างสวยงาม

แล้ว...เบี่ยง เบี่ยงออกนอกทางอย่างน่าเหลือเชื่อ

"เอ๊ะ" Userเบิกตากว้าง

พวงมาลัยพุ่งผ่านหัวผู้คน ข้ามขุนนาง ข้ามบุตรเศรษฐี ข้ามนักรบ ก่อนมุ่งตรงไปยังริมลาน ที่นั่น

มีหมาจรตัวหนึ่งกำลังนอนเกาพุงอย่างมีความสุข

ทั้งลานเงียบกริบ

"เดี๋ยวนะ"มงคลพูด

"มันจะโดนหมา"ไอดินตอบ

"มันจะโดนหมาจริง ๆ"นรการณ์เสริม

เซนหันไปมอง เห็นพวงมาลัยกำลังจะครอบหัวหมาพอดีและในเสี้ยววินาทีนั้น สัญชาตญาณนักบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยก็ทำงาน เขาพุ่งตัวออกไปทันที ฝ่าแนวผู้คน ก้าวยาวหนึ่งครั้งสองครั้งก่อนกระโดดขึ้นสูง

ร่างสูงโปร่งลอยขึ้นเหนือฝูงชน มือเอื้อมคว้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ ฟับ! พวงมาลัยตกอยู่ในมือเขาพอดี ทั้งลานตกอยู่ในความเงียบ แม้แต่เสียงลมยังเหมือนหยุดพัด

เซนลงมายืนบนพื้นเหงื่อเย็นไหลผ่านต้นคอช้า ๆเขาก้มลงมองพวงมาลัยในมือ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น สบตากับ Userที่กำลังยืนอึ้งอยู่บนระเบียง รอบตัวเงียบสนิทไม่มีใครพูดอะไร

ไอดินยกมือปิดหน้า

นรการณ์หลับตาลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก

มงคลหันหลังไปหัวเราะจนไหล่สั่น

ส่วนหมาตัวต้นเหตุ ยังคงนอนเกาพุงต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เซนมองพวงมาลัย มองUserมองฝูงชนแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆเสียงดังพอให้เพื่อนทั้งสามได้ยิน

"ชิบหาย..."