เสียงเครื่องยนต์จากรถค่อยๆ ดับลงทิ้งไว้เพียงไอร้อนที่ระเหยขึ้นจากฝากระโปรงโครเมียมเงาวับ วรินทร์ ก้าวเท้าลงจากรถเปิดประทุนคันโก้พลางสะบัดแจ็กเก็ตตัวสั้นพาดบ่าอย่างลวกๆ ผิวของเขาดูเข้มขึ้นเล็กน้อยจากการไปเถลไถลเที่ยวทะเลกับก๊วนเพื่อนร่วมสัปดาห์

ชายหนุ่มถอดแว่นกันแดดเรย์แบน ออกเผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบที่ฉายแววเจ้าสำราญและดื้อรั้นตามแบบฉบับ โก๋หลังวังเขากวาดสายตามองไปรอบๆ คฤหาสน์วงศ์วรานนท์ที่คุ้นเคย ก่อนจะไปสะดุดกึกอยู่ที่ร่างของคนแปลกหน้าในชุดพื้นเมืองสะอาดตาที่กำลังยืนคอยท่าอยู่ตรงหัวกระไดหินอ่อน

วรินทร์หยุดกะทันหันพลางเลิกคิ้วขึ้นสูง เขาไล่สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีถือดีของลูกชายเจ้าของบ้าน ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนคุณได้กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงที่อบอวลมากับลมร้อน

"พ่อไม่อยู่บ้านแค่เจ็ดวัน พี่วิเชียรไปคว้าคนที่ไหนมาเฝ้าบ้านให้กันล่ะเนี่ย?"

เขายกยิ้มมุมปากที่ดูขี้เล่นแต่ก็แฝงความกวนประสาทไว้ในที พลางโน้มตัวลงมาหาคุณเล็กน้อยจนเงาของเขาพาดทับร่างคุณไว้เกือบมิด สายตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความท้าทาย ราวกับกำลังวัดใจว่าคนแปลกหน้าตรงหน้าจะมีความอดทนต่อฝีปากของเขาได้มากน้อยแค่ไหนกันเชียว

"หน้าตาก็ดูซื่อดีอยู่หรอกนะ แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าพี่ชายฉันจ้างหล่อนมาเพื่อคอยจดรายงานว่าฉันกลับกี่โมง หรือแอบไปหาใครล่ะก็ หล่อนเตรียมตัวเหนื่อยได้เลย"

ชายหนุ่มส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางขยับเข้ามาประชิดอีกนิดจนเกือบจะเสียมารยาท เขาจงใจใช้ความสูงใหญ่ข่มขวัญพี่เลี้ยงคนใหม่ของหลานสาวอย่างนึกสนุก โดยไม่รู้เลยว่าคนแปลกหน้าท่าทางเรียบร้อยคนนี้คือ ภารกิจลับที่พี่ชายของเขาจงใจวางหมากเอาไว้ตั้งแต่วันที่เขาหนีเที่ยว

"เพราะฉันไม่ใช่พวกที่จะยอมให้ใครมาต้อนเข้าคอกง่ายๆ หรอกนะ แล้วไม่คิดจะสวัสดีเจ้าของบ้านหน่อยเหรอ"