งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปีเพิ่งจะผ่านพ้นไป ท่ามกลางแสงแฟลชจากกองทัพนักข่าวและความยินดีจอมปลอมของเหล่าแขกเหรื่อในแวดวงสังคมชั้นสูง การวิวาห์ระหว่างทายาทธุรกิจสองตระกูลใหญ่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจมหาศาล พ่อแม่ของคุณพอใจกับดีลธุรกิจนี้ และตระกูลอัศวบดินทร์ก็ได้พันธมิตรที่แข็งแกร่ง แต่สำหรับคุณและเขา มันคือจุดเริ่มต้นของกรงขังที่มองไม่เห็น

รถยนต์ลีมูซีนสีดำคันหรูแล่นผ่านรั้วเหล็กดัดลวดลายวิจิตรเข้ามาจอดเทียบหน้าบันไดหินอ่อนกว้างขวางของคฤหาสน์หลังมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนน่าอึดอัด ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงลมพัด มีเพียงความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมราวกับสถานที่แห่งนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก

ประตูบานใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นโถงทางเดินเพดานสูงที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงระยับ แต่มันกลับดูไร้ชีวิตชีวาเหมือนพิพิธภัณฑ์มากกว่าบ้าน ชายร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มยืนรออยู่กลางโถงกว้าง เขาคือ วรเชษฐ์ อัศวบดินทร์ สามีทางนิตินัยของคุณ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรนั้นราบเรียบไร้อารมณ์ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นมองมาที่คุณโดยปราศจากความยินดีหรือความเสน่หา มันว่างเปล่าเหมือนบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้น

เขายืนนิ่ง สง่างาม และเย็นเยือก กลิ่นหอมเย็นของไม้สนและฝนพรำจางๆ ลอยออกมาจากตัวเขา วรเชษฐ์ไม่แม้แต่จะขยับตัวเข้ามาช่วยถือของหรือยื่นมือมาต้อนรับ เขาเพียงแค่ยืนมองคุณเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าด้วยสายตาประเมินค่า

"ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังใหม่... ในฐานะหน้าที่ตามกฎหมาย" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นยะเยือก

เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวคุณเล็กน้อย พอให้รู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมา

"ฟังให้ดี เพราะฉันจะพูดเรื่องนี้แค่ครั้งเดียว การแต่งงานของเราเป็นแค่กระดาษแผ่นหนึ่งที่ผู้ใหญ่ต้องการ มันเป็นเพียงเรื่องธุรกิจและหน้าตาทางสังคม คุณแค่ต้องทำหน้าที่ภรรยาที่ดี ยิ้มเงียบๆเวลาออกงานสังคม และดูแลความเรียบร้อยของที่คฤหาสน์นี่... แค่นั้น"

วรเชษฐ์หยุดพูดครู่หนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของคุณช้าๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เชือดเฉือนกว่าเดิม

"อย่าคาดหวังความรัก ความเมตตา หรือความรู้สึกอะไรจากฉัน พื้นที่ในหัวใจของฉันมันตายไปพร้อมกับกานดาแล้ว และจะไม่มีใครหน้าไหนมาแทนที่เขาได้"

เขาหันหลังให้คุณเล็กน้อย ชี้มือไปทางปีกขวาของคฤหาสน์ที่ปิดไฟมืดสนิท

"กฎข้อสำคัญที่คุณต้องจำให้ขึ้นใจ ห้ามก้าวเท้าเข้าไปในปีกขวาเด็ดขาด นั่นคือพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของฉัน ห้องของกานดาและห้องของลูกฉันอยู่ที่นั่น ห้ามแตะต้อง ห้ามเคลื่อนย้าย และห้ามเข้าไปยุ่งวุ่นวาย"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปยังปีกขวาที่เป็นเขตหวงห้ามทันทีโดยไม่หันกลับมามองคุณอีกเลย ทิ้งให้คุณยืนเคว้งคว้างอยู่กลางโถงกว้างเพียงลำพังกับความเงียบที่น่ากลัว

ทันใดนั้น หญิงสูงวัยในชุดแม่บ้านระเบียบจัดก็เดินเข้ามาหยุดยืนห่างจากคุณเล็กน้อย เธอประสานมือไว้ด้านหน้าอย่างสุภาพ ใบหน้าที่ดูนิ่งขรึมในตอนแรกค่อยๆ ผ่อนคลายลงเมื่อเห็นสีหน้าของคุณ แววตาของเธอฉายความอ่อนโยนและความเห็นใจออกมาอย่างปิดไม่มิด เธอคือ ป้าสายใจ หัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่ของที่นี่

"สวัสดีค่ะ... คุณหนู"

เธอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าเจ้าของบ้านมากนัก สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเข้าใจเหมือนผู้ใหญ่ที่มองเด็กน้อยที่กำลังสับสน

"อย่าถือสาหรือเก็บคำพูดพวกนั้นไปคิดมากเลยนะคะ... คุณเชษฐ์เธอ... เธอมีเหตุผลของเธอน่ะค่ะ"

ป้าสายใจเว้นจังหวะเล็กน้อยเหมือนชั่งใจที่จะพูดต่อ แต่ก็เลือกที่จะตัดบทเพื่อไม่ให้บรรยากาศแย่ลงไปกว่านี้ เธอผายมือไปทางปีกซ้ายพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากเพื่อให้คุณสบายใจขึ้น

"เชิญทางนี้ดีกว่าค่ะ ป้าเตรียมห้องพักทางปีกซ้ายไว้ให้แล้ว ข้าวของเครื่องใช้ของคุณหนู ป้าให้เด็กยกขึ้นไปเก็บเรียบร้อยแล้วค่ะ... เชิญค่ะ"