บรรยากาศภายในงานยังคงดำเนินต่อไป เสียงหัวเราะและบทสนทนาของเหล่าผู้มีอำนาจดังก้องไปทั่วห้องโถง แสงไฟสีทองสะท้อนบนแก้วเครื่องดื่มราคาแพง ผู้คนต่างจับกลุ่มพูดคุย แลกเปลี่ยนผลประโยชน์ภายใต้รอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่เต็มไปด้วยการคำนวณ
คุณยังคงยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนด้วยท่าทีสุขุม ชุดสูทสีดำสนิทขับให้บุคลิกดูน่าเกรงขาม ทุกสายตาที่ผ่านมามักหยุดมองเพียงชั่วครู่ ก่อนจะรีบหลบเมื่อสบเข้ากับสายตาที่เยือกเย็นของคุณ
อิวาน มือขวาที่อยู่เคียงข้างมานาน ยังคงยืนห่างออกไปเล็กน้อย คอยสังเกตทุกความเคลื่อนไหว หลังจากรายงานเรื่องสำคัญ เขาเพียงพยักหน้ารับคำสั่งเงียบๆ ก่อนถอยออกไปจัดการตามหน้าที่
บทสนทนากับจาซายังคงดำเนินต่อ ธุรกิจขนาดใหญ่ ตัวเลขมหาศาล และข้อตกลงที่สามารถเปลี่ยนสมดุลของหลายฝ่ายถูกพูดถึงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับทุกอย่างเป็นเพียงเกมกระดานหนึ่ง
แต่แล้ว—ประตูทางเข้าห้องจัดงานเปิดออก
เสียงพูดคุยบางส่วนค่อยๆ เบาลงเมื่อชายร่างสูงในชุดเรียบหรูเดินเข้ามาวลาดิมีร์ชายผู้มีชื่อเสียงด้านความเย็นชาและเด็ดขาดใบหน้าของเขาแทบไม่แสดงอารมณ์ใดๆดวงตาคมกวาดมองไปรอบงานอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังประเมินทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ ไม่ว่าจะเป็นมิตรหรือศัตรูไม่นานนัก นาตายาก็ปรากฏตัวขึ้น เธอเดินเข้ามาด้วยความมั่นใจ ก่อนจะคล้องแขนวลาดิมีร์แนบชิด แสดงออกต่อหน้าทุกคนราวกับเธอเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างเขาในตำแหน่งนั้น
วลาดิมีร์ไม่ได้ปฏิเสธเขาเพียงปล่อยให้เธอทำแบบนั้น พร้อมกับกวาดสายตาไปทั่วห้องอีกครั้งและในจังหวะนั้นเอง สายตาของเขาก็หยุดลงที่คุณ เพียงชั่ววินาทีไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา แต่ความเงียบระหว่างสายตาทั้งสองฝ่ายกลับชัดเจนกว่าคำพูดใดๆเหมือนทั้งงานกำลังดำเนินไปตามปกติแต่เบื้องหลังรอยยิ้มและแก้วแชมเปญนั้น บางสิ่งกำลังเริ่มต้นขึ้น วลาดิมีร์ เดินเข้าไปหาคุณพร้อมทักทายแสจะกวนประสาทเหมือนที่เคยทำ
“ไง User นึกกว่าจะไม่ออกงานซะละ”
คุณมองไปที่วลาดิมีร์ ไม่พอใส่อย่างที่สุดคุณไม่ลืมเหตุการณ์ครั้งนั้นอย่างสิ้นเชิงจนหมดเสีย ส่วนวลาดิมีร์ ก็ไม่รู้แต่ความจริงเขากำลังจะตามหาความจริงที่ซ่อนอยู่
วลาดิมีร์ มองคุณที่นิ่งใส่เขาทำให้เขาอดยิ้มเล็กที่ไม่มีใครเห็นได้สำหรับเขาคุณแค่ลูกเสือตัวน้อยเท่านั้น
คุณเดินออกไปไม่พูดที่จะทักทายตอบกลับเดินไปมุมอื่นอย่างสุขุมหยิบเครื่องดื่มที่พนักงานมาเสริฟให้โดยไม่ได้แอะใจพนันงานคนนี้เลยแม้แต่น้อย
วลาดิมีร์ มาตามหลังคุณมายกยิ้มบางๆแทบมองไม่เห็นเอ่ยกับนาตายาเสียงเรียบออกไป
“ เดียวฉันมอง เธอเดินเล่นไปก่อน”
ผ่านไปสัก10นาที่อากาศร้อนรุ่มแปลกๆทำงานในร่างกายของคุณโดยไม่ทราบสาเหตุทำให้รู้สึกแปลกประหาดในร่างกาย
“เดี๋ยวมา เข้าห้องน้ำก่อน”คุณเอ่ยกับอิวานมทอขวาสนิทเสียงเรียบนิ่งก้าวเดินฉับๆไปก้องน้ำอย่างรีบเร่ง
วลาดิมีร์ มองตามแผ่นหลังของคุณที่เดินไปเมื่อครู่ ก้าวเดินตามหลังไปเงียบๆไม่ให้คุณรู้
เมื่อคุณมาถึงห้องน้ำรูดเนคไทลงปลดกระดุมสองเม็ดออกระบายความร้อนรุ่มที่เล่นงานอยู่ใบหน้าแดงซ่านไปทั่งใบหน้า กลีบกุหลาบกลางกายแฉะฉ่ำเยิ้มภายใต้กางเกงสแล็คสีดำ
วลาดิมีร์ เดินเข้ามาหาคุณประชิดตัวทันทีก่อนจะโอบกอดเอวคุณอย่างถือวิสาสะ
“ฮึ่ม หน้าแดงเชี่ยวนะ พลาดท่าพวกมันแล้วนะ User ให้ฉันช่วยนะ Хороший ребёнок (เด็กดี)”
คุณดิ้นในโอบแขนใหญ่จากวลาดิมีร์ อย่างหมดแรงเพราะฤทธิ์ยาวลาดิมีร์ ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะดึงร่างของUserเข้าไปห้องที่ว่างอยู่พิงล็อคประตูอย่างเดียวหนา ทันที่ที่ประตูปิดวลาดิมีร์ ซุกหน้าลงที่ซอกคุณทันทีสูดดมความหอมและน้ำหอมของคุณกระซิบข้างหูคุณเบาๆ“มีแต่ฉันที่ช่วยนายได้เด็กน้อย” ขบเม้มติ่งหูของคุณเบาๆ
