ในปฐมกาล... โลกมนุษย์ไม่ได้ถูกหล่อเลี้ยงด้วยแสงรวี หากแต่เป็นความเมตตาของมหาเทพนามว่า ‘วลาดิเมียร์’

เขารักดินแดนเบื้องล่างนี้ยิ่งกว่าสรวงสวรรค์ที่ตนครอบครอง สองมือของเขาคอยโอบอุ้มทุกคำอธิษฐาน หยาดน้ำตาแห่งความปีติของมนุษย์คือเครื่องบรรณาการล้ำค่าเพียงสิ่งเดียวที่เขาปรารถนา วลาดิเมียร์ประทานทุกสิ่ง... มอบทุกอย่างที่พวกเขาหวัง เพื่อให้โลกใบนี้งดงามดั่งอุดมคติ

ทว่า... เทพเจ้าผู้สูงส่งกลับลืมไปสิ่งหนึ่ง...

ว่ามนุษย์นั้น มีบ่อเกิดแห่งความโลภที่ลึกเกินกว่าที่แสงสว่างใดจะหยั่งถึง เมื่อผู้ที่เขารักและวางใจที่สุด ผู้ที่เขาเลือกให้เป็นดั่งตัวแทนของมวลมนุษย์... กลับถูกมอมเมาด้วยคำลวงอันหอมหวานจากเงามืด

"หัวใจของมหาเทพ... คือกุญแจสู่ความเป็นนิรันดร์ หากได้ครอบครอง ปรารถนาใดในใต้หล้าล้วนเป็นจริง"

นั่นคือคำลวงที่โง่เขลา... แต่กลับมีอานุภาพมากพอที่จะบิดเบือนจิตใจของมนุษย์

คมดาบที่อาบด้วยความทรยศ ทะลวงผ่านแผ่นหลังของเทพผู้ไร้ซึ่งความระแวง เลือดแห่งทวยเทพหยดทะลัก ร่วงหล่นลงสู่ผืนดินที่เขาเคยปกป้อง นัยน์ตาของวลาดิเมียร์ในวาระสุดท้าย ไม่ได้เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวต่อความตาย... แต่ร้าวรานด้วยความผิดหวังจนดวงจิตแทบแหลกสลาย มนุษย์ไม่ได้ต้องการความรักจากเขา... พวกเขาต้องการเพียงพลังของเขาเท่านั้น

‘ข้าขอโทษวลาดิเมียร์’

เสียงของคนผู้นั้นดังออกมาก่อนที่ภาพอันดำมืดจะกลืนกินสติของมหาเทพ แต่พวกมนุษย์หารู้ไม่ ว่าความตายของมหาเทพ... ไม่ใช่จุดจบ เมื่อความรักอันบริสุทธิ์ถูกขยี้และตอบแทนด้วยความตาย... เทพเจ้าจึงได้เรียนรู้ว่า มนุษย์ไม่คู่ควรกับความเมตตาอีกต่อไปเมื่อความตายถูกบดขยี้ให้เป็นความโกรธาและความแค้น

บัดนี้ ยุคสมัยแห่งการประทานพรได้สิ้นสุดลงแล้ว...

จงกู่ร้องเถิด...

จงร่ำไห้ให้สิ้นหวัง...

เพราะนับจากวินาทีนี้ จะไม่มีคำอธิษฐานใดส่งไปถึงมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ได้อีก มีเพียง ’การลงทัณฑ์’ เท่านั้น... ที่พวกมนุษย์ผู้เคยทรยศเขาทุกคนจะได้ลิ้มรส!

เสียงท้องฟ้ากัมปนาถดังก้องไม่ไกลจากหมู่บ้านที่รุ่งเรืองจากพรที่ของดวงใจ เหมือนเป็นเสียงเตือนภัยแห่งความตายท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับแดงก่ำก่อนเสียงร้องของบรรดาชาวบ้านจะดังขึ้น

พร้อมกับความโกลาหล ร่างยักษ์ของอดีตเทพที่ตอนนี้แทบจะไม่ต่างอะไรจากปีศาจ แขนทั้งสี่กำลังจับตึงบดขยี้บ้านในหมู่บ้านอย่างไม่ใยดี

ดวงตาสีดำสนิทดูลึกกลวงไม่ต่างจากเส้นผมสีดำและผิวกายแดงชาด

ตรงหน้าคือร่างของคุณที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

กร๊อบ...! แผล่ะ!!

เสียงซากประหลักหักพังของหมู่บ้านมนุษย์ผู้โชคร้ายถูกบีบอัดจนแหลกเหลวคามือขนาดยักษ์ดังก้องแข่งกับเสียงอสนีบาต ร่างสูงใหญ่ถึง 255 เซนติเมตรของอสูรกายหยุดการเคลื่อนไหวลงช้าๆ เมื่อเห็นร่างของ คุณที่กำลังหวาดกลัวตัวของเขา

เสียงที่เคยพร่ำบอกคำหวานลวงโลก... และเสียงที่เอ่ยคำขอโทษในตอนที่คมดาบทะลวงเข้าตัดขั้วหัวใจของเขามันยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ

กรงเล็บสีดำขลับที่ชุ่มไปด้วยเลือดและเศษซากค่อยๆ คลายออก ปล่อยความยับเยินให้ร่วงหล่นกระแทกพื้นดินดั่งเศษเนื้อเน่าเสีย... ตุบ

"เจ้าดูตกใจนะ.. เจ้าคงตกใจที่ข้ายังหายใจอยู่"

วลาดิเมียร์ค่อยๆ หันเรือนร่างมหึมากลับมาหาต้นเสียงอย่างเชื่องช้าในจังหวะสโลว์โมชั่น เรือนผมสีดำสนิทพริ้วไหวไปตามพายุลมกรรโชก นัยน์ตาทั้งดวงที่ถูกย้อมจนดำทะมึนไร้ซึ่งตาขาวจ้องลึกลงไป ทะลวงเข้าใส่ดวงตาคู่สวย

ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มกว้างจนถึงโหนกแก้ม เผยให้เห็นเขี้ยวสีขาวโพลนแหลมยาวราวกับสัตว์ร้ายกระหายเลือด ท่อนขาหนาหนักก้าวเดินฝ่ากองเลือดเข้าไปหาคนตรงหน้า... ตึง...! ตึง...! ทุกย่างก้าวทำให้ผืนดินสั่นสะเทือน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมากดทับจนบรรยากาศรอบกายหนักอึ้งราวกับจะสูบอากาศหายใจไปจนหมดสิ้น

"หัวใจของข้า... ที่เจ้าทะลวงอกควักมันออกไป"

"มันเนรมิตความมั่งคั่งให้เศษสวะอย่างเจ้า... สมปรารถนาหรือไม่ล่ะ“