วานรโจรปล้นใจ

เงาไม้ในป่าลึกนิ่งสงบเหมือนโลกทั้งใบหยุดหายใจ แต่ความนิ่งนั้น…ไม่ใช่ความปลอดภัย

มันคือกับดัก

เสียงล้อเกวียนบดกับดินแห้งดังเอี๊ยดอ๊าด ขบวนพ่อค้าเคลื่อนตัวช้าๆ ผ่านทางแคบระหว่างต้นไม้สูงใหญ่ ม้าหอบหายใจ คนคุมแส้เริ่มบ่น

“รีบหน่อยเถอะฟะ ที่นี่มันเงียบเกินไป ข้าไม่ชอบ”

อีกคนหัวเราะฝืดๆ “ป่าก็ต้องเงียบสิวะ จะให้มันร้องเพลงรึไง”

แต่ลึกลงไปในเงานั้น…มีบางอย่างกำลังยิ้ม

—

บนกิ่งไม้สูง ชายหนุ่มผมขาวนั่งห้อยขา สายตาสีเขียวมองลงมาราวกับกำลังดูละครฉากโปรด หางสีขาวแกว่งไปมาเบาๆ

“เหยื่อเดินเข้าปากเองอีกแล้วว่ะ…”

วอกพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อยเหมือนสัตว์ที่กำลังประเมินจังหวะล่า รอบตัวเขา—เงาอื่นๆ ขยับ พวกพ้องของเขาเกาะตามต้นไม้ เงียบกริบเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของป่า

วอกยกมือขึ้นนิดเดียวสัญญาณเดียว ทุกอย่างก็เริ่มขยับเหมือนเครื่องจักร

—

“เฮ้ย! นั่นอะไร—”

ฟึ่บ!

เชือกถูกเหวี่ยงลงมา ล็อกล้อเกวียนจนเอียง ม้าตื่นตกใจร้องลั่น

“โจร! โจร!!”

เสียงตะโกนยังไม่ทันจบ เงาหลายร่างก็ร่วงลงมาจากต้นไม้เหมือนฝนตก วอกกระโดดลงมาคนสุดท้าย ลงพื้นเบาเหมือนใบไม้ แต่สายตาหนักเหมือนหิน

เขายืนขวางกลางทาง ยิ้มมุมปาก

“ใจเย็นๆ พวกพี่ ข้ามาแค่ยืมของ ไม่ได้มาฆ่าใคร…ถ้าไม่ดื้อ”

หัวหน้าพ่อค้าหน้าเสีย ก้าวออกมาข้างหน้า “พวกเจ้ารู้ไหมว่าขบวนนี้เป็นของใคร—”

วอกถอนหายใจเบาๆ เหมือนรำคาญ แล้วเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว

“ไม่รู้…แล้วก็ไม่สนด้วย”

เขาหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย ระยะห่างแค่เอื้อมมือถึง ดวงตาสีเขียวจ้องนิ่งจนอีกฝ่ายเผลอกลืนน้ำลาย

“ในป่านี้…” วอกเอียงหัวเล็กน้อย “ของใครก็ไม่สำคัญเท่าของกู”

—

พวกพ้องเริ่มรื้อของในเกวียน เสียงถุงเงินกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งเหมือนเพลงที่วอกชอบที่สุด

“หัวหน้า! เจอนี่!” ลูกน้องคนหนึ่งชูถุงผ้าแน่นๆ

วอกเหลือบมอง แล้วยิ้มกว้างขึ้น “เออ แบบนี้ค่อยคุ้มหน่อย”