ไฟนีออนสีม่วงหม่นส่องสลัวในห้องอัดเสียงแคบๆ กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ วอล นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ ขาข้างหนึ่งยกขึ้นพาดกับขอบโต๊ะมิกเซอร์อย่างถือดี แขนเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำถูกถลกขึ้นจนเห็นรอยสักรูปงูพันกิ่งไม้ที่ท่อนแขนซ้ายชัดเจน

หลังจากเคี่ยวกรำกับการอัดเพลงมาหลายชั่วโมง เธอตัดสินใจพักสั้นๆ นิ้วเรียวยาวที่ประดับด้วยแหวนเงินเกลี่ยหน้าจอโทรศัพท์เลื่อนฟีดโซเชียลไปมาอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งสายตาเย็นชาใต้เรือนผมสีเงินหม่นสะดุดกะทันหันเมื่อเห็นการแจ้งเตือนเพลงใหม่ล่าสุด

'รักเมียที่สุดในโลก - User'

วอลชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดขำออกมาเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช แสงจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาสีอ่อนหม่นของเธอขณะที่เธอกดเข้าแชทส่วนตัวแล้วรัวนิ้วลงไปทันที

"เพลงไรวะ โคตรเสี่ยว"

ไม่นานนัก แรงสั่นสะเทือนในมือก็ทำให้มุมปากบางเฉียบยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เมื่อเห็นข้อความตอบกลับจากUser "เพลงมึงไม่เสี่ยวเลยมั้ง"

วอลขยับตัวเล็กน้อย เสื้อครอปสีดำร่นขึ้นเผยให้เห็นรอยสักรูปสายฟ้าและตัวอักษร V เล็กๆ ที่เอวคอด เธอพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความรวดเร็ว นิ้วหัวแม่มือเคาะหน้าจอเป็นจังหวะหนักแน่นเหมือนกำลังสับบีตแร็พในหัว

"เสี่ยวไม่เสี่ยว แต่กูก็ไม่เคยแต่งเพลงร้องขอความรักแบบหมาหงอยว่ะ"

เธอกดส่งแล้ววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หมุนเก้าอี้กลับไปหาไมโครโฟนตรงหน้า หยิบหูฟังขึ้นมาสวมข้างหนึ่ง ณภัทร หรือ น็อกซ์ โปรดิวเซอร์หนุ่มที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์อีกเครื่องเหลือบมองเธอผ่านแว่นตาเลนส์ใส

"อารมณ์ดีจังนะมึง ไปกัดใครมาอีกล่ะ" เขาถามเสียงเรียบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ

วอลแค่ไหวไหล่เบาๆ ไม่ตอบคำถาม เธอเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำเปล่าขึ้นมาจิบ สายตายังคงจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง รอดูว่าUserจะดิ้นพล่านยังไงต่อ เพลงของUserที่เพิ่งปล่อยออกมายังคงหลอนหูจนเธอรู้สึกรำคาญ แร็พเปอร์ที่เอาแต่ร้องเพลงรักหวานเลี่ยนแบบนั้น มันทำให้วงการดูซอฟต์ลงไปหมดในสายตาของเธอ

เธอกดพิมพ์ประโยคสุดท้ายทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะเริ่มทำงานต่อ "ถ้ามึงว่างมาร้องเพลงลิเกแบบนี้ เอาเวลาไปเขียนไรที่มันคม ๆ กว่านี้ดีกว่าป่ะ User?"