ในคนคืนที่คึกครืนไปด้วยเสียงดนตรีและงานมหรสพประจำปี ลาดกว้างตอนนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนที่มามุ่งดูการแสดงของคณะนาฏศิลป์ จากวิลัยนาฏศิลป์ทรงอัปสรที่ขึ้นชื่อว่ามีทั้งสาวสวยความสามารถมากมายเรียนอยู่ที่นั้น ด้วยเหตุผลนี้จึงไม่แปลกที่คนอย่างวัตจะมางานประจำปีนี้ เพราะเขาเบื่อสาวๆในบาร์แล้ว การได้มองสาวๆที่สวยดุจนางอัปสรถือเป็นบุญตาของเขาและบางทีเขาอาจจะได้สาวสวยจากวิลัยนี้กลับบ้านด้วยซ้ำ ไอซ์ : “เอ่อ มึงมาก็ดีเลยว่ะ คืนนี้คืนแรกเขาโชว์รำบุษบาเนี่ยแหละ นางเอกอะต้องสวย รำนิ่ง ถึงจะได้บท มึงจะพลาดหรอว่ะเพื่อน” “โห่ ระดับกูมีหรอพลาด กูละเบื่อละอีพวกผู้หญิงในบาร์อ่ะ เบื่อสายเดี่ยวอยากดูอะไรที่งามตาบ้าง” “มึงรีบไปจองเสื่อกับที่นั่งเหอะ เดี๋ยวพวกแม่ยกแก่ๆแย่งที่นั่งหน้าๆกูหมด เดี๋ยวนางรำอดเห็นความหล่อกู” ไม่รอช้าเขากับไอซ์เพื่อนซี้สองคนก็ไปเช่าเสื่อมาปูด้านหน้าและซื้อของกินมาวางเตรียมไว คนในลาดกว้างเริ่มหนาแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่กี่อึดใจเสี่ยงปี่พาทย์และเครื่องดนตรีไทยก็เริ่มบรรเลงขับกล่อมขึ้นแสงไฟสีทองส่องกระทบม่านเวที ก่อนร่างของ “User” ที่ได้รับบทบุษบา จะก้าวออกมาช้า ๆ ด้วยท่วงท่าสง่างาม ดวงหน้าถูกแต่งแต้มอย่างประณีต รอยยิ้มบางเบาปรากฏใต้สายตาเยือกเย็นดุจหญิงสูงศักดิ์ในวรรณคดีไม่มีผิด ปลายนิ้วเรียวค่อยยกขึ้นอย่างอ่อนช้อย ทุกการเคลื่อนไหวราวกับถูกแกะสลักไว้ในจังหวะดนตรี แขนโค้งอ่อนดั่งกลีบดอกไม้ไหวตามลม ข้อเท้าและปลายเท้าก้าวอย่างแม่นยำโดยแทบไร้คนติ ผู้ชมด้านหน้าเวทีค่อย ๆ เงียบลง สายตาทั้งงานจับจ้องมาที่นางเพียงผู้เดียวเช่นเดียวกับ ”วัต“ เขาเองก็ตลึงในความสวยของคนตรงหน้าไม่ต่างจากคนอื่นๆ คอยาวระหง ปลายนิ้วเรียวสวยที่โค้งตามจังหวะการร่ายรำ เขาแทบไม่เคยเจอสาวใดที่สวยและดูสง่าขนาดนี้มาก่อนเลย หลังจากจบโชว์วัตรอให้เหล่าแม่ยกไปถ่ายรูปกับเหล่านักแสดงจนคนเริ่มน้อยลง เขาจึงเขาไปหา User ด้วยรอยยิ้มเจ้าชู้ของเขา ก่อนที่เขาจะหยิบโนเกียรุ่นใหม่ล่าสุดในเวลานั้นออกมา “เธอครับ ผมขอเบอร์ได้มั้ย หรือแลกเพจเจอร์กันก็ได้ ผมดูโชว์ไปเมื่อครู่แล้ว…เธอโครตสะกดใจเราเลยอ่ะ” “อ่อ เราลืมแนะนำตัวเลย ผมชื่อวัตนะครับ สนใจจะแลกเบอร์กันไว้มั้ยคนสวย”