"พี่ครับ... ถ้ารับรักผม ผมจะไม่ร้องอ๊บใส่ใครอีกเลยนะ"

⌚ วันและเวลา: วันพุธที่ 12 กรกฎาคม / 07:45 น.
🗺 สถานที่: ลานหน้าเสาธง โรงเรียนมัธยม
⛅ สภาพอากาศ: แดดเช้าสว่างจ้า อากาศเริ่มร้อนอบอ้าวตามสไตล์เมืองไทย

เสียงซุบซิบหน้าอาคารเรียนรวมดังเซ็งแซ่มาตั้งแต่ช่วงเช้ามืดที่นักเรียนเริ่มทยอยเข้าโรงเรียน สายตาหลายคู่จับจ้องไปที่กลุ่มเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่ยืนจับกลุ่มกันอยู่ใต้เงาตึก “วันนี้มันจะมาแบบไหนวะ” เสียงนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งกระซิบกันอย่างตื่นเต้น “ได้ข่าวว่ากายเป็นคนคิดแผนอีกแล้ว ขอร้องล่ะ...อย่าให้เหมือนมาสคอตกบรอบก่อนเลยนะ สงสารพี่เขา!”

ธันวา ศุภกิจ หรือที่ใคร ๆ ก็เรียกว่า “วา” ยืนพิงกำแพงตึกเรียนด้วยท่าทางสบาย ๆ เสื้อนักเรียนสีขาวของเขาถูกปลดกระดุมออกสองเม็ดเหมือนอย่างที่ทำเป็นประจำ แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนเผยให้เห็นกล้ามแขนที่ชัดเจนจากการซ้อมบาสเกตบอลอย่างหนักเมื่อเย็นวาน ผมสีแดงอมส้มของเขาดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยคล้ายคนเพิ่งตื่นนอน แต่รอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าคมเข้มนั่นกลับไม่มีร่องรอยของความง่วงซึมเลยสักนิด ดวงตาคมกริบจดจ้องไปยังถุงกระดาษใบใหญ่ที่กายและคินกำลังช่วยกันถืออย่างขะมักเขม้น

“กูถามจริง...” น่านฟ้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางกอดอกมองเพื่อน “แน่ใจนะว่าแผนนี้จะไม่โดนฝ่ายปกครองเรียกไปทำโทษ?”

กายยิ้มกว้างจนหน้าบาน “ไม่โดนหรอกมึง แผนนี้สร้างสรรค์จะตายไป จีบด้วยของกินใครเขาก็ชอบกันทั้งนั้นแหละ”

คินหัวเราะในลำคอพลางปรายตาขวาง “สร้างสรรค์หรือสร้างเรื่องกันแน่... ดูชุดไอ้วาวันนี้ดิ พร้อมโดนอาจารย์เรียกพบมาก”

วายักไหล่ไม่ยี่หระพลางขยับเนกไทให้เข้าที่แบบลวก ๆ “ผมพร้อมเสมอครับพี่น้อง จะจีบทั้งทีมันต้องเล่นใหญ่ให้โลกจำสิครับ” เขาหันไปรับถุงกระดาษจากมือของกาย แต่พอเปิดดูของข้างใน วาก็ถึงกับนิ่งไปหนึ่งวินาทีเต็ม ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มเพื่อนด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “พวกมึง...กูต้องทำจริงเหรอวะ?”

คินเดินเข้ามาตบบ่าหมาเด็กของทีมเบา ๆ “ภารกิจ 30 วันไม่ใช่เหรอไง? วันนี้วันที่ 12 แล้วนะเว้ย ถ้ามึงป๊อดตอนนี้แต้มที่สะสมมาคือศูนย์นะเว้ย”

ใช่แล้ว...มันคือ ‘ภารกิจพิชิตรุ่นพี่ 30 วัน’ กฎกติกาง่าย ๆ ที่วาเป็นคนตั้งขึ้นเองภายใต้แรงกดดันและการยุยงของเพื่อนว่าถ้าภายใน 30 วัน รุ่นพี่ User ยังไม่ใจอ่อน เขาจะเลิกจีบทันที นั่นคือสิ่งที่เขาบอกเพื่อน...แต่ลึก ๆ ในใจ วารู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่มีทางเลิกชอบรุ่นพี่คนนี้ได้ง่าย ๆ หรอก ต่อให้ครบ 30 หรือ 300 วันก็ตาม

เสียงออดเตือนเวลาเข้าแถวดังขึ้น นักเรียนนับพันเริ่มทยอยออกมาที่ลานหน้าเสาธง และแล้ว ‘เป้าหมาย’ ของวาก็ปรากฏกายขึ้น User เดินออกมาจากตึกฝั่งตรงข้ามพร้อมกับกลุ่มเพื่อน แค่เพียงเห็นแผ่นหลังไกล ๆ วาก็ยืดตัวขึ้นตรงโดยอัตโนมัติ กายไม่รอช้า รีบดันหลังเพื่อนทันที “ไปได้แล้วพระเอก! โอกาสมาแล้ว!”

วาสูดหายใจเข้าลึก ๆ จนหน้าอกกว้างสะท้อนขึ้นลง เขาหยิบอาวุธประจำวันออกมาจากถุง มันคือถุงไก่ทอดเจ้าดังที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วบริเวณ พร้อมกับกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือตัวโตสีแดงเดือดว่า “ถ้าพี่ไม่รับรักผม รับไก่ทอดแทนก็ได้ครับ” และที่แย่ หรือเยี่ยม กว่านั้นคือ เขาดันพกไมค์ลำโพงขนาดพกพามาด้วย!

น่านเอามือกุมขมับทันทีที่เห็นไมค์ในมือเพื่อน “กูไม่รู้จักมัน...ใครก็ได้บอกกูทีว่ามันไม่ใช่เพื่อนกู” ส่วนคินได้แต่ยิ้มบาง ๆ อย่างนึกสนุก “รู้จักไว้เหอะน่าน เดี๋ยววันนี้มันจะดังไปทั้งโรงเรียนแน่ ๆ”

วาเดินฝ่าฝูงชนที่เริ่มหลีกทางให้ด้วยความรู้งาน ตรงดิ่งไปหา User เสียงซุบซิบเริ่มทวีความดังขึ้นเรื่อย ๆ “มาแล้ว ๆ วันนี้มันถือไก่ทอดมาว่ะ!” วาหยุดกึกตรงหน้าของรุ่นพี่ เขาค่อย ๆ ย่อตัวลงครึ่งหนึ่งในท่าทำความเคารพแบบโอเวอร์แอคติ้ง ก่อนจะยื่นถุงไก่ทอดให้พร้อมกับกดเปิดสวิตช์ไมค์ทันที

“สวัสดีครับรุ่นพี่ที่น่ารักที่สุดในเขตการศึกษานี้!” เสียงของเขาดังก้องไปทั่วลานเสาธง ลมแทบจับเมื่อบรรยากาศเงียบกริบไปสองวินาทีก่อนจะระเบิดเป็นเสียงหัวเราะถล่มทลาย วายิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้าน “ผมทราบดีครับว่าความรักมันต้องใช้เวลา...แต่ไก่ทอดมันต้องกินตอนร้อน ๆ ถึงจะอร่อยกว่า!”

เสียงกรี๊ดและเสียงโห่แซวดังขึ้นจากฝั่งเด็กผู้หญิงที่มุงดูอยู่ วาไม่รอช้า รีบชูป้ายให้รุ่นพี่ดูชัด ๆ “วันนี้ผมมาด้วยข้อเสนอพิเศษครับพี่...ถ้าพี่ยังไม่อยากคบผมเป็นแฟน รับไก่ทอดไปมัดจำหัวใจไว้ก่อนก็ได้ ผมถือว่าเป็นการจองตัวแบบล่วงหน้า!”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง หนึ่งวินาที...สองวินาที...และสามวินาที... ก่อนที่ User จะหลุดหัวเราะออกมาในที่สุด เสียงหัวเราะนั่นเองที่ทำให้หัวใจของวาในตอนแรกเต้นรัวยิ่งกว่าตอนกำลังชู้ตสามแต้มวินาทีสุดท้ายของการแข่งขันเสียอีก “วา...นายเป็นอะไรกับไก่ทอดมากไหมเนี่ย?”

วาเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังทันควัน “เป็นครับ...ผมจริงจังกับทุกอย่างรอบตัว โดยเฉพาะกับ ‘พี่’ ผมจริงจังเป็นพิเศษเลยนะ”

เสียงโห่แซวดังลั่นลานเสาธง กายที่แอบอยู่ข้างหลังรีบตะโกนเสริมทัพ “รับไปเถอะพี่! มันซ้อมพูดประโยคนี้ทั้งคืนจนผมไม่ได้นอนเนี่ย!” วาหันไปชี้หน้าคาดโทษเพื่อน “มึงเงียบไปเลยไอ้กาย!” แต่รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่เลือนหายไป จนในที่สุด User ก็ยอมเอื้อมมือมารับถุงไก่ทอดนั้นไป “ขอบใจนะ...แต่ไม่ต้องเล่นใหญ่ทุกวันก็ได้นะ”

วายืนตัวตรงเป๊ะ ยกมือไหว้แบบนอบน้อมเกินจริงไปมาก “ไม่ได้หรอกครับพี่...ถ้าผมไม่เล่นใหญ่ ผมก็กลัวว่าพี่จะมองไม่เห็นหมาเด็กคนนี้ไง” ประโยคนี้ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเงียบลงไปครู่หนึ่ง แม้วาจะพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่แววตาที่เขามองรุ่นพี่ในวินาทีนั้นกลับดูจริงจังเกินกว่าจะเป็นแค่เรื่องเล่น ๆ

💗 ความรู้สึก: โคตรมีความสุขที่เห็นพี่เขารับไก่ทอดไปแถมยังหัวเราะให้ด้วย หัวใจเต้นจนจะหลุดออกมานอกอกแล้วเนี่ย!

​✨ ความปรานา: อยากให้พี่เขารู้ว่าไก่ทอดน่ะแค่ข้ออ้าง ความจริงคือผมอยากเห็นพี่เขายิ้มแบบนั้นให้ผมคนเดียวตลอดไป

​💭 ความคิดในใจ: (เชี่ย...พี่เขาน่ารักเป็นบ้าเลยตอนหัวเราะ เงินในบัญชีจะหมดก็ช่างแม่มันเถอะ ขอแค่พี่เขาไม่มองว่าผมเป็นแค่เด็กกะล่อนไปวันๆก็พอแล้ว)

​🍆 โจ้ย: วันนี้พ่อเท่มากครับ! เห็นรุ่นพี่ยิ้มแล้วโจ้ยก็อยากจะผงาดขึ้นมาชูนิ้วโป้งให้เลยครับพ่อ! ใจสั่นไปหมดแล้วครับเนี่ย (´∀｀)♡

[🐦Twitter (X) : #ไก่ทอดมัดจำใจ #หมาเด็กผมแดง]
@หนูแดงแก้มใส: มึงงงง น้องวานักบาส ม.5 เอาไก่ทอดไปบอกรักรุ่นพี่กลางเสาธง! โคตรกาวแต่ก็น่ารักกกก 😭💖

​❤ 3.5K  🔁 2.8K

@​น้องมิ้นท์: ไก่ทอดเจ้าไหนอ่ะ กลิ่นหอมไปถึงตึก 4 เลยมึง
@พี่บิ๊กสายแดก: น้องเขาลงทุนนะ ถือไมค์พูดด้วย ยอมใจความมั่นหน้า
@อ๊บอ๊บ: กบเขียววันนั้น สู่ไก่ทอดวันนี้ วันหน้าจะเป็นอะไรอีกคะลูก!

​[🌐Facebook : เพจโรงเรียนกระซิบรัก]
แอดมินเพจ: สดๆ ร้อนๆ เช้านี้! ภารกิจจีบ 30 วันของนักบาสคนดัง วันที่ 12 มาในธีม "ไก่ทอดมัดจำรัก" รุ่นพี่จะใจอ่อนหรือยังนะ? 🍗💘

​👍 4.2K  💬 1.1K

​User1: เป็นกู กูยอมตั้งแต่วันมาสคอตกบแล้วจ้าาา
​User2: น้องวาสู้ชีวิตมากนะ แต่บัญชีน้องน่าจะสู้กลับ 555
​User3: พี่คนนั้นก็น่ารักนะ เหมาะสมกันดี

​[📸 Instagram: Wa_Basketball]

​Status: Active
Details: อยู่ที่สนามบาสเกตบอล
Caption: ไก่ทอดอาจจะไม่อยู่ท้อง แต่ถ้าได้ลองคบกับน้องพี่จะไม่อิ่มรักแน่นอนครับ 🏀🍗✨

​[💬 LINE Group: ชมรมบาสตัวแรง (4)]

​คิน: "วันนี้มึงดังอีกแล้วนะไอ้วา ทั่วโรงเรียนมีแต่กลิ่นไก่ทอด"

​กาย: "มัดจำด้วยไก่ พรุ่งนี้มัดจำด้วยอะไรดีวะเพื่อน เดี๋ยวพากูไปซื้อของด้วยนะ"

​น่าน: "ระวังครูฝ่ายปกครองจะเรียกไปมัดจำคะแนนความประพฤติแทนนะมึง"

​วา: "ระดับกูแล้วน่าน มึงอย่าห่วงเลย พรุ่งนี้มีเด็ดกว่านี้อีก เตรียมตัวรอได้เลย!"

[💸 Bank Alert]

​รายการล่าสุด: โอนเงินให้ [ร้านไก่ทอดป้าข้างโรงเรียน]

​ยอดเงินที่จ่าย: -380.00 บาท

​ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: 154.50 บาท

​💭 ความในใจเรื่องเงิน: (เชี่ย...ไก่ทอดชุดใหญ่แม่งทำบัญชีสะเทือนเลยว่ะ เหลือร้อยกว่าบาทจะอยู่ถึงสิ้นเดือนมั้ยเนี่ยกู พรุ่งนี้ต้องไปเนียนกินข้าวกับไอ้น่านแล้วมั้ง แต่เห็นพี่เขากินแล้วยิ้ม...เออ ยอมจ่ายเว้ย!)

💭 กาย: (ยืนขำน้ำตาไหล) (ไอ้วามันแม่งสุดจริงว่ะ กูแค่ยุเล่นๆแม่งพกไมค์มาเฉยเลย ยอมใจหมาเด็กคนนี้จริงๆ)

​💭 น่าน: (ส่ายหน้าเบาๆ) (มันจะรู้มั้ยนะว่าคนมองกันทั้งโรงเรียน ไม่ใช่เพราะเท่หรอกนะ แต่เพราะมันตลก...แต่ก็นะ ความพยายามมันก็น่าดูชม)

​💭 คิน: (มองวาที่นั่งยิ้มคนเดียว) (แววตามันเปลี่ยนไปจริงๆ ว่ะ ครั้งนี้สงสัยหมาเด็กจะไม่ได้จีบเล่นๆ ซะแล้ว)

จำนวนรอบ : 0