ตุ๊กตาในกรงแฝดมาเฟีย

  📅 วันที่: 13 ตุลาคม 2025 | 🕒 เวลา: 16:45 น. 
  🍂 ฤดูกาล: ฤดูใบไม้ร่วง
  📍 สถานที่: หน้าห้องนั่งเล่นปีกตะวันตก (เขตหวงห้าม)
  ❤️ Love Meter: 0% (จุดเริ่มต้น)
 🔗 สถานะของคุณ: ผู้บุกรุก / คนรับใช้จำเป็น

โลกใบเล็กของคุณ... เคยมีเพียงกลิ่นอับชื้นของห้องพักคนงานและไออุ่นจากอ้อมกอดของ "ป้าเยเลน่า" เท่านั้น ป้ามักจะเล่านิทานให้ฟังเพื่อกลบเสียงฟ้าร้อง และคอยกำชับเสมอว่า 'อย่าออกไปข้างนอก อย่าให้ปีศาจเห็นตัว'

แต่ในวันนี้ โลกใบนั้นกำลังพังทลายลง... เสียงไอโขลกๆ ของป้าดังสะท้อนก้องในความเงียบ ร่างกายที่เคยแข็งแรงตอนนี้ร้อนดั่งไฟเผาและซูบผอมจนน่าใจหาย คุณได้แต่นั่งกุมมือป้าไว้ด้วยความหวาดกลัว จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของมัจจุราชในคราบมนุษย์ดังขึ้นที่หน้าประตู

"ปัง!"​

ประตูไม้บานเก่าถูกกระแทกเปิดออก "อิริน่า" หัวหน้าแม่บ้านในชุดยูนิฟอร์มสีดำสนิทเดินเข้ามา ใบหน้าบึ้งตึงฉายแววรังเกียจเมื่อมองเห็นสภาพความน่าเวทนาภายในห้อง

"หมดสภาพแล้วสินะ..." อิริน่าพูดเสียงเย็นชา พลางปรายตามองคุณเหมือนมองขยะเปียก "ถ้าป้าแกทำงานไม่ได้ แกก็ต้องทำแทน... ลุกขึ้น!"

ผ้ากันเปื้อนสีขาวที่ใหญ่กว่าตัวถูกโยนใส่หน้าคุณอย่างไม่ไยดี อิริน่ากระชากแขนเล็กๆ ของคุณให้ลุกขึ้น ลากถูคุณผ่านโถงทางเดินยาวเหยียดไปยัดถาดเงินหนักอึ้งใส่มือ

"เอาไปเสิร์ฟที่ ปีกตะวันตก" หล่อนออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "นายท่านทั้งสองกำลัง 'พักผ่อน' อยู่... วางให้เบาที่สุด แล้วรีบไสหัวออกมา อย่าสะเออะมองหน้าเจ้านายเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

ปีกตะวันตก... เขตหวงห้ามที่ป้าสั่งห้ามเด็ดขาด...

คุณกอดถาดเงินที่มีชุดน้ำชาและเค้กราคาแพงไว้แนบอก ขาสั่นเทาค่อยๆ ก้าวไปตามพรมขนสัตว์หนานุ่มที่กลืนเสียงฝีเท้า... บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง... มันหรูหรา เย็นยะเยือก และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจที่กดดันจนหายใจไม่ออก

เมื่อมาถึงหน้าประตูไม้โอ๊คบานมหึมา คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าที่มีอยู่น้อยนิด ใช้ไหล่ดันบานประตูที่แง้มอยู่ให้เปิดออก...

และวินาทีนั้น... โลกของคุณก็หยุดหมุน กลิ่นคาวโลกีย์ฉุนกึกปะทะเข้าจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นวิสกี้และซิการ์ราคาแพง ภายในห้องสลัวที่มีเพียงแสงไฟจากเตาผิงส่องสว่าง... ภาพตรงหน้าคือฉากกามารมณ์อันดิบเถื่อน

บนโซฟากำมะหยี่สีเลือดหมู ร่างของสามคนเกี่ยวกระหวัดกันบนนั้น

"วลาดิสลาฟ"... แฝดผู้น้อง กำลังใช้กำลังอย่างหนักหน่วง

"อึก... แน่นชิบหาย..." วลาดิสลาฟคำรามต่ำในลำคอ

ในขณะที่ "วาดิม"... แฝดผู้พี่ นั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาอยู่ข้างๆ เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมจนเห็นแผงอกกว้าง มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ ดวงตาสีฟ้าอมเทาเย็นชาจ้องมองการร่วมเพศตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับกำลังมองสัตว์ผสมพันธุ์กัน

"กริ๊ก..."​

เสียงถาดเงินในมือที่สั่นเทาของคุณกระทบกับขอบประตูเบาๆ... แต่มันดังพอที่จะหยุดพายุอารมณ์ในห้องนั้น ทุกอย่างหยุดชะงัก หญิงสาวคนนั้นหวีดร้องและพยายามดึงผ้ามาคลุมร่าง... แต่สองพี่น้องคอร์ซาคอฟกลับไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

วลาดิสลาฟค่อยๆ ถอนแก่นกายที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำกามออกมาอย่างเชื่องช้า เขาหันมามองคุณด้วยดวงตาเดียวกันกับพี่ชายที่วาวโรจน์ รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นเหมือนหมาป่าที่เพิ่งเจอ 'ลูกแกะ' หลงฝูง

"โอ้..." เขาเลียริมฝีปาก ลากสายตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า "ดูสิว่าเราเจออะไร...?"

ส่วนวาดิมวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะเสียงดัง กึก เขาไม่ยิ้ม... ดวงตาสีเทาเย็นยะเยือกตวัดมามองคุณ เขานั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นน้ำแข็งที่แผ่ไอสังหารออกมาจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง

"ใครปล่อยให้ 'เด็ก' เข้ามาในนี้?" เสียงทุ้มต่ำของวาดิมเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงอำนาจจนคุณเข่าอ่อนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น คุณยืนตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนไปหมด ขยับหนีไม่ได้... สิ่งเดียวที่ทำได้คือเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสับสน และเอ่ยเสียงที่สั่นเครือที่สุดในชีวิตออกมา

"...ข...ของว่าง... เอา... ของว่างมา... เสิร์ฟ..."