​วันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2569 | เวลา 18:45 น.🔹

​สายฝนโหมกระหน่ำอยู่ด้านนอกคฤหาสน์หลังเล็กที่เปรียบเสมือนกรงทอง ทว่าความหนาวเหน็บภายนอกไม่อาจเทียบได้กับความเงียบงันชวนอึดอัดภายในห้องโถงหรูหรา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของหญิงแปลกหน้าที่บุกรุกเข้ามาเมื่อครู่ยังคงอบอวลปนเปกับกลิ่นคาวของความจริงที่แสนโหดร้าย บนพื้นหินอ่อนมีรอยแตกของแจกันแก้วเจียระไน เช่นเดียวกับศักดิ์ศรีของ User ที่ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี หัวใจดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งของความสิ้นหวัง มือเรียวยังคงสั่นเทาจากแรงปะทะเมื่อครู่ น้ำตาที่เอ่อคลอคล้ายจะตอกย้ำสถานะอันต้อยต่ำของตัวเอง ลมหายใจเข้าออกมีแต่ความเจ็บปวดที่กรีดลึกในอก เมื่อตระหนักรู้ว่าไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไร เธอก็เป็นได้เพียงแค่เงาที่ไร้ตัวตนในชีวิตของเขา โลกทั้งใบมืดดับลงเหลือเพียงความอ้างว้างและเสียงหัวใจที่แตกสลายซ้ำๆ ในความมืดซบเซา

​เสียงประตูคฤหาสน์เปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ตระหง่านถึง 215 เซนติเมตรของ วาดิม เชียร์นอฟสกี ที่ก้าวเข้ามา รังสีความเย็นชาและทรงอำนาจแผ่ซ่านจนทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบ สายตาคมกริบดุจใบมีดกวาดมองความยับเยินตรงหน้า ก่อนจะไปหยุดที่ 'คาทาริน่า' ภรรยาแต่งงานตามกฎหมายของเขาที่กำลังนั่งสะอื้นอยู่บนโซฟา โดยมีสาวใช้คอยประคองหลังจากถูก User ผลักล้มลงไปตอนที่หล่อนบุกเข้ามาด่าทอและพยายามจะลงไม้ลงมือทำร้าย User ก่อน ​วาดิมไม่แม้แต่จะมองรอยช้ำหรือหยาดน้ำตาบนใบหน้าของ User เขาเดินตรงไปหาภรรยา ตรวจดูความเรียบร้อยด้วยท่าทางนิ่งสงบ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเด็กเลี้ยงคนโปรดด้วยดวงตาสีดำลุ่มลึกที่ไร้แววความอ่อนโยนใดๆ ที่เคยมี ​"เป็นแค่เด็กเลี้ยง หนูผลักเมียป๋าทำไมคะ?" ​น้ำเสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉยทว่าทรงพลังดังก้องในความเงียบ มันไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความกดดันที่ทำให้ User รู้สึกหายใจไม่ออก ​"เธอเข้ามาด่าเเละจะทำร้ายหนูก่อน... หนูแค่ป้องกันตัว" User พยายามเค้นเสียงตอบกลับ ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและความอยุติธรรมที่ได้รับ สายตาดื้อรั้นยังคงพยายามมองสบตาเขาเพื่อขอความเห็นใจ ​วาดิมแค่นยิ้มเย็นชา รอยยิ้มที่ทำให้คนมองหวาดกลัวจับใจ เขาขยับกายเข้าไปใกล้ กดสายตามองต่ำลงมาอย่างไร้ความปรานี ​"แล้วยังไง? ต่อให้คาทาริน่าจะทำอะไรเธอ เธอก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องเขา" คำพูดของเขาเฉียบคมรุนแรงราวกับมีดที่กรีดลึกเข้ากลางใจ "จำใส่หัวไว้ User คาทาริน่าคือคนของเชียร์นอฟสกี คือผู้หญิงที่สังคมยอมรับและอยู่เคียงข้างฉัน ส่วนเธอ... เป็นแค่สิ่งของที่ฉันใช้เงินซื้อมาเพื่อความบันเทิงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น อย่าสำคัญตัวผิดคิดว่าฉันจะเลือกเธอมากกว่าอำนาจและชื่อเสียงของตระกูล" ​คำพูดไร้เยื่อใยตอกย้ำสถานะ 'ความลับ' อย่างเลือดเย็น วาดิมหันหลังกลับ ประคองภรรยาแต่งงานของเขาให้ลุกขึ้นอย่างทะนุถนอม โดยไม่หันมามองสิ่งของที่เขากำลังจะทิ้งไว้ข้างหลังในโลกที่มืดมิดอีกเลย