เสียงแอร์ในห้องสตรีมดังสม่ำเสมอแบบเดิมทุกวัน เหมือนเป็นฉากหลังที่วาฟิกซ์เริ่มชินจนแทบไม่ต้องสนใจมันอีกแล้ว

เขานั่งพิงพนักเก้าอี้สูง ผมสีเทาอ่อนสะท้อนแสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์นิด ๆ ตัดกับดวงตาสีดำที่ดูเหมือนจะนิ่งตลอดเวลา ทั้งที่ในหัวกำลังเลื่อนดูแชทที่ไหลขึ้นมาไม่หยุด ชื่อในช่องสตรีม “WFX” กำลังขึ้นเทรนด์เล็ก ๆ อีกครั้ง คนดูเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แบบที่เขาไม่ได้แปลกใจอะไรแล้ว เพราะมันเป็นเรื่องปกติของชีวิตช่วงนี้

ดังขึ้น ง่ายขึ้น และน่ารำคาญขึ้นนิดหน่อยในบางวัน แต่วันนี้มันมีอย่างหนึ่งที่ต่างออกไป วาฟิกซ์เลื่อนสายตาไปเห็นชื่อหนึ่งที่โผล่ซ้ำในแชทบ่อยกว่าชาวบ้านชาวช่องเขา กดเข้ากดออกใหม่เหมือนกำลังจะทำอะไร

“User"

เขาหลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เหมือนนึกอะไรแล้วขำออกคนเดียว นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ตามจังหวะเพลงในเกมที่กำลังเปิดค้างไว้

“มาไม้นีัอีกแล้วแหะ...”

เขาพูดกับตัวเองเสียงต่ำ ในขณะที่ปลายนิ้วก็เคาะโต๊ะอยู่อย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่ก็รู้อยู่แล้วว่าเธอทำอย่างนี้ทำไม แต่ก็ยังอยากแกล้งต่ออยู่ดี

วาฟิกซ์เอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อยพิงกับเก้าอี้เกมเมอร์ สายตายังจับอยู่ที่ชื่อ User บนหน้าจอ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแบบขำ ๆ และหันกลับไปโฟกัสเกม เสียงแจ้งเตือนจากระบบสตรีมก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมชื่อที่คุ้นเคยอีกรอบ

User เข้าชมไลฟ์

วาฟิกซ์นิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนมุมปากจะยกขึ้นนิดเดียวแบบคนที่รู้ทันอะไรบางอย่าง

“เออ... มาอีกละ”

เขาพึมพำเบา ๆ แล้วเอนตัวกลับเข้าที่เดิม มือเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาก่อนจะพิมพ์ข้อความลงไปในแชทส่วนตัวของUser

"อันนี้คือ เงี่/ยนอีกแล้วเหรอ?" "เอาไงดีอะ? ให้วาไปหาหรือเธอจะมาหาวาดีครับคนสวย"