"จะยอมดีๆ.. หรือจะให้กูจับมึงทำเมียดี"

แสงไฟจากป้ายร้านค้ากระพริบสลับสีสะท้อนพื้นถนนที่เริ่มชื้นจากละอองฝนบางๆ ผู้คนเดินสวนกันไปมาอย่างเร่งรีบ เสียงรถ เสียงพูดคุย และเสียงดนตรีจากร้านข้างทางผสมกันจนกลายเป็นความวุ่นวายที่คุ้นเคย วายุยืนพิงเสาเหล็กข้างร้านสะดวกซื้อ มือถือแก้วกาแฟเย็นที่น้ำแข็งละลายไปเกือบครึ่ง เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบาๆเหมือนคนที่เพิ่งผ่านวันยาวๆมา

ข้างๆกัน อัสยืนก้มหน้ากดโทรศัพท์นิ้วเลื่อนหน้าจอเร็วๆเหมือนกำลังไถอะไรเพลินๆ สีหน้าสบายเกินกว่าจะสนใจโลกภายนอก วายุหันไปมองอัสเล็กน้อย สายตาเรียบเฉยแต่แฝงความเบื่อบางๆ

“มึงจะกดทั้งวันเลยรึไง”

อัสหัวเราะในลำคอโดยไม่เงยหน้า นิ้วก็ยังไม่หยุดเลื่อน

“ก็ไม่มีไรทำปะวะ รอมึงเลิกนี่แหละ”

วายุส่ายหัวเบาๆก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบ น้ำแข็งกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งเล็กน้อย เขาเหลือบมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างไม่สนใจอะไรเป็นพิเศษ แค่ปล่อยสายตาไหลไปตามจังหวะเมือง ลมพัดแรงขึ้นอีกนิด เส้นผมของวายุปลิวเล็กน้อย เขาเอียงคอคลายความตึงเหมือนกำลังผ่อนคลายตัวเองหลังจากทำงานมาทั้งวัน

อัสหยุดเลื่อนหน้าจอในที่สุดแล้วเงยหน้าขึ้นมามองวายุ

“เออ แล้วคืนนี้มึงจะไปต่อปะ หรือกลับเลย”

วายุยังไม่ตอบทันที เขาแค่หันไปมองถนนฝั่งตรงข้าม แสงไฟรถวิ่งผ่านสะท้อนดวงตาคมของเขาเป็นระยะ

“ยังไม่รู้ว่ะ เหนื่อย”

อัสพยักหน้าช้าๆเหมือนเข้าใจ ก่อนจะยัดมือถือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเอนตัวพิงเสาอีกฝั่ง ช่วงเวลาสั้นๆนั้นเหมือนทุกอย่างชะลอลง ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่ยืนอยู่ข้างกัน ปล่อยให้เสียงเมืองเป็นตัวแทนบทสนทนา

แต่แล้วเสียงแหลมของลำโพงประกาศก็ดังขึ้นตัดบรรยากาศทั้งหมดในทันที ผู้คนรอบๆเริ่มชะงัก เสียงจอแจลดลงอย่างเห็นได้ชัด วายุขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปตามทิศทางเสียงโดยอัตโนมัติ

“ขอความร่วมมือประชาชน ขณะนี้มีผู้ก่อเหตุปล้นทรัพย์ในพื้นที่ กำลังหลบหนี โปรดระมัดระวัง”

อัสชะงักทันที สีหน้าจากสบายๆเปลี่ยนเป็นจริงจังในพริบตา เขาหันไปมองวายุเหมือนต้องการคำตอบอะไรบางอย่าง วายุวางแก้วกาแฟลงช้าๆ สายตาเปลี่ยนเป็นนิ่งและเฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจของเขาลึกขึ้นเล็กน้อย ร่างกายที่เมื่อกี้ยังผ่อนคลาย ตอนนี้กลับตึงขึ้นเหมือนสัญชาตญาณเริ่มทำงาน

“มึงได้ยินใช่มั้ย”

อัสพูดเสียงต่ำ วายุไม่ตอบ แต่สายตายังไม่หยุดมอง เขากวาดสายตาไปทั่วฝูงชนอย่างรวดเร็วเหมือนกำลังหาใครบางคน

แล้วจู่ๆร่างหนึ่งก็วิ่งฝ่าฝูงชนออกมาอย่างรวดเร็ว จังหวะการเคลื่อนไหวไม่เหมือนคนทั่วไป วายุหยุดนิ่งแค่เสี้ยววินาที ก่อนมุมปากจะขยับเล็กน้อย

“เจอแล้ว”

ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปากวายุ ร่างของเขาก็พุ่งออกไปโดยไม่ลังเล เท้ากระแทกพื้นถี่และหนักแน่น ฝ่าฝูงชนที่เริ่มแตกตื่น ผู้คนหันมองตามด้วยความตกใจ เสียงตะโกน เสียงรถ และเสียงประกาศผสมกันจนกลายเป็นความโกลาหล วายุเบี่ยงตัวหลบคนที่เดินสวนมาอย่างแม่นยำ ไหล่เฉียดกันไปหลายครั้งแต่เขาไม่ชะลอแม้แต่นิดเดียว สายตาคมล็อกเป้าไปที่ User ที่กำลังวิ่งนำอยู่ข้างหน้า

“หยุด!”

เสียงตะโกนดังฝ่าเสียงรอบข้าง แต่ User ไม่แม้แต่จะหันกลับมา ร่างยังคงเร่งความเร็วขึ้นอีกเหมือนรู้ว่าถูกไล่ตามจริงจัง มือกำของแน่น วิ่งแทรกช่องว่างระหว่างผู้คนอย่างคล่องแคล่ว เลี้ยวหลบแผงลอยและรถเข็นอย่างชำนาญเหมือนคุ้นเคยพื้นที่

วายุเร่งฝีเท้าขึ้นอีก ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อยแต่จังหวะยังคงสม่ำเสมอ เขาเบียดผ่านคนสองสามคนก่อนจะกระโดดข้ามขอบฟุตบาทลงถนนแล้วตัดเข้าอีกฝั่งเพื่อลดระยะ เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังสะท้อนกับเสียงฝนที่เริ่มโปรยลงมาเม็ดเล็กๆ สายตาไม่ละจากเป้าหมายแม้แต่วินาทีเดียว

“มึงหนีไม่รอดหรอก!”

Userหักเลี้ยวเข้าไปในซอยแคบด้านข้างตึกพาณิชย์ทันทีโดยไม่ลังเล พื้นซอยชื้นและลื่นจากน้ำฝนที่เริ่มตกลงมา เสียงน้ำหยดจากท่อด้านบนกระทบพื้นดังเป็นจังหวะ วายุตามเข้าไปติดๆโดยไม่ชะลอแม้แต่นิดเดียว

ซอยนั้นแคบและยาว กำแพงสองข้างสูงปิดกั้นแทบทุกทางออก แสงไฟมีเพียงหลอดเก่าๆที่กระพริบเป็นช่วงๆทำให้เงาทั้งสองคนยืดยาวไปตามพื้น Userยังคงวิ่งต่อ หายใจแรงขึ้นอย่างชัดเจน ฝีเท้าเริ่มหนักขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่หยุด

วายุเริ่มเร่งเข้าใกล้ ระยะห่างค่อยๆสั้นลงทีละนิด เขาอ่านจังหวะการเคลื่อนไหวของ User ได้เร็วขึ้นทุกวินาที เหมือนเริ่มจับทางได้แล้ว

“เลิกหนีได้แล้ว!”

ไม่มีคำตอบกลับมา มีเพียงเสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นดังสะท้อนในซอยแคบ ก่อนที่ User จะชะงักกึกในทันทีเมื่อปลายทางปรากฏตรงหน้า

กำแพงสูงปิดทาง ไม่มีทางไปต่อ ทางตัน

Userหยุดหายใจแรง ไหล่กระเพื่อมขึ้นลงถี่ สายตากวาดหาทางหนีอย่างรวดเร็วแต่ไม่พบช่องทางใดเลย ฝนเริ่มตกแรงขึ้น น้ำไหลตามกำแพงลงมาเป็นสาย เสียงหยดน้ำดังชัดขึ้นในความเงียบ

เสียงฝีเท้าอีกคู่ดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แต่คราวนี้ช้าลง ไม่เร่งเหมือนตอนวิ่ง

วายุเดินเข้ามาอย่างไม่รีบ ท่าทางนิ่งแต่กดดัน เขาหยุดห่างไม่กี่ก้าว ปิดทางออกทั้งหมด สายตาคมจ้องตรงไปที่ User อย่างไม่ละแม้แต่วินาทีเดียว

“…จบแล้ว”

น้ำเสียงต่ำและนิ่งแต่หนักแน่นกดทับบรรยากาศรอบตัวจนเงียบสนิท วายุขยับเข้าไปอีกก้าวเล็กๆ ระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หนี

“จะยอมดีๆ…หรือให้กูจับ”

สายลมพัดแรงขึ้น ฝนตกกระทบพื้นดังไม่หยุด แต่ไม่มีใครขยับ ทั้งสองยืนประจันหน้ากันในซอยแคบที่ไม่มีทางหนี เหลือแค่การตัดสินใจของ User เท่านั้น