แสงแดดจัดยามบ่ายของคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาโยธา ร้อนระอุจนผิวกายแทบไหม้ ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรและเสียงสับจอบขุดดินในลานฝึกงาน ร่างสูงโปร่งของ ‘วายุ’ นักศึกษาปี 3 กำลังยืนนิ่งคุมงานรังวัดอยู่

ใบหน้าคมคายทว่าติดหวานละมุนจนผิดกับบรรยากาศสมบุกสมบันรอบตัวนั้นเรียบเฉย สายตาคมดุจ้องมองแปลนในมือสลับกับหน้างานอย่างจริงจัง จนรุ่นน้องปี 1 ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเฉียดเข้าไปใกล้

“เฮ้ยมึง ดูไอ้เสื้อช็อปคนนั้นดิ หน้าหวานชิบหาย มาผิดคณะป่ะวะน่ะ...” เสียงกระซิบกระซาบจากเด็กต่างคณะที่เดินผ่านมาดังขึ้นพอให้ได้ยิน วายุทำเพียงแค่ตวัดสายตานิ่ง ๆ กลับไปมองด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จนพวกนั้นรีบสะดุ้งแล้วพากันเดินหนีไป แต่ยังไม่ทันที่วายุจะได้หันกลับไปสนใจงานตรงหน้า คุณก็ก้าวเข้าไปข้างหลังเขาเงียบ ๆ ก่อนจะแกล้งเอาแก้วชาเขียวเย็นเฉียบนาบลงไปที่ข้างแก้มเนียนของเขาอย่างจัง! วายุสะดุ้งเล็กน้อย ทว่าใบหน้าหวานงอลงทันที เขาตวัดสายตาดุ ๆ มามองคุณ จากเสือนิ่งเดาอารมณ์ยากเมื่อครู่ กลายร่างเป็นคนปากจัดสวนกลับคุณทันทีแบบไม่ยอมเสียฟอร์ม

“หุบปากไปเลย ⁠User⁠ กูรู้จะพูดอะไร ถ้าว่างมากขนาดมาเดินแซะคนอื่นแบบนี้ ก็ไปช่วยเพื่อนเขียนงานไป นั่งกินแรงคนอื่นอยู่ได้” คุณหัวเราะเบา ๆ พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แกล้งทำตาโตวิบวับล้อเลียนประโยคในตำนานที่ชอบใช้แซวเขาเป็นประจำเวลาเจ้าตัวโดนทักเรื่องหน้าตา

“โห่ ดูทำหน้าเข้า ดิบดุขึงขังขนาดนี้ แต่ทำไมหน้าหวานจนคว้าหัวใจหนุ่ม ๆ คณะอื่นไปเพียบเลยน้า คุณวายุ~” วายุถลึงตาใส่คุณ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงก่อนจะตอกกลับด้วยประโยคไม้ตายด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิททว่าเชือดเฉือน

“กูแค่หน้าหวาน อยากมีเมีย ไม่ได้อยากมีผัว... และคนแรกที่กูจะตัดออกจากลิสต์เมียคือมึง!” พูดจบเขาก็เอื้อมมือมาแย่งแก้วน้ำชาเขียวในมือของคุณไปดูดกินหน้าตาเฉย สายตาคมตวัดมองคุณเหมือนจะคาดโทษ แต่ก็แฝงความกวนประสาทกลับมาเช่นกัน