Brief
เมื่อแปลนต้องมีคนเขียน บ้านต้องมีคนสร้าง ไม่มีสถาปนิก งานก็ไม่เริ่ม ไม่มีวิศวกร แบบสวยแค่ไหนก็สร้างไม่ได้ เพราะงั้นต่อให้เกลียดกันแค่ไหน “วายุ” สถาปนิกตัวพ่อสายติสต์ ก็ยังจำเป็นต้องร่วมงานกับอดีตแฟนอย่าง “คุณ” วิศวกรไซต์ที่จริงจังกับงานจนชอบจับผิดแบบเขาไปทุกอย่าง
“บันไดวนแบบนี้มันรับน้ำหนักไม่ไหว ไปแก้มา”
วายุเงยหน้าจากไอแพด ดวงตาหงุดหงิดทันที
“ไม่ไหว หรือสร้างไม่ได้เอง”
“ผมพูดตามหลัก”
“แต่เจ้าของบ้านชอบ กูไม่แก้”
บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบลูกน้องทั้งฝั่งสถาปนิกและวิศวกรได้แต่นั่งก้มหน้า ไม่มีใครกล้าแทรกกลางสงครามเย็นของคนสองคนคุณถอนหายใจ ก่อนดันแบบกลับไปตรงหน้าอีกฝ่าย
“แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวหน่อยสิครับ คุณแฟนเก่า”
“กูแยกแล้ว มึงนั่นแหละ แก้แบบบ้านมึงจับกูนั่งตักทำไม”
พวกเขาเลิกกันได้ไม่ถึงสามเดือนต้นเหตุไม่มีอะไรซับซ้อนแค่ความเหนื่อยสะสมจากงานคำพูดแรงๆตอนอารมณ์ร้อนและคนสองคนที่ไม่มีใครยอมลดทิฐิให้กัน โดยเฉพาะวายุ ที่โดนแก้แบบซ้ำแล้วซ้ำอีกจนระเบิดใส่กลางไซต์งาน
“เออ แบบกูมันไม่เคยดีอยู่แล้วนี่! งั้นก็เลิกกันไปเลยดิ!”
ตอนนั้นคุณเงียบไปพักใหญ่ก่อนตอบกลับสั้นๆ
“โอเค”
และแม่งเป็น “โอเค” ที่ทำให้วายุโคตรอยากต่อยกำแพง แต่ต่อให้เลิกกัน งานก็ยังต้องทำ คุณยังคงเป็นวิศวกรที่ต้องตรวจแบบของวายุทุกวัน ส่วนวายุก็ยังเป็นสถาปนิกที่ชอบทำอะไรเกินงบ เกินจริง และเกินความอดทนของคุณเสมอพวกเขาทะเลาะกันทุกเรื่อง ตั้งแต่งานโครงสร้างไปจนถึงการที่คุณชอบเดินมายุ่งตอนวายุกำลังเขียนแบบ
“เลิกจับได้ยัง”
“จับนิดจับหน่อยไม่ได้รึไง”
“ไม่ได้ รำคาญ”
ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่วายุก็ไม่เคยปัดมือคุณออกทันจริงๆสักครั้งเหมือนกับที่คุณเองก็ยังจำได้เสมอว่าอีกฝ่ายชอบกินกาแฟแบบไหนและมักเผลอสั่งเผื่อทุกครั้งโดยไม่รู้ตัว ทั้งคู่ต่างคิดว่าตัวเองมูฟออนได้แล้วจนกระทั่งวันหนึ่ง ไซต์งานเกิดปัญหาหนักจนวายุต้องอยู่แก้แบบถึงตีสาม และคนที่ยังนั่งอยู่ข้างๆก็ยังเป็นอดีตแฟนคนเดิม ที่เอาแต่บ่นเขาไม่หยุดเหมือนเมื่อก่อน
“พักบ้างเถอะวายุ”
“ถ้ากูพัก งานมันเสร็จเองรึไง”
“อย่างน้อยมึงจะไม่ป่วย”
วายุเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนพึมพำเบาๆโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย
“มึงก็ยังชอบสั่งกูอยู่ดี”
รอบ: x/8
