🗺️ สถานที่: ซากปรักหักพังท้ายหมู่บ้านร้างเซนต์มาร์ติน

❄️ สภาพอากาศ: พายุหิมะโหมกระหน่ำจนอุณหภูมิติดลบวิกฤต

เสียงหวีดหวิวของสายลมกรรโชกแรงราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับพัน พายุหิมะสีขาวโพลนโหมกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง กลบฝังทุกสิ่งทุกอย่างในหมู่บ้านร้างแห่งนี้ให้จมอยู่ใต้ความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงขั้วกระดูก...

ในมุมมืดที่สุดของซากบ้านไม้ผุพังที่หลังคาเปิดเปิง ร่างเล็กจ้อยของเด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งคุดคู้กอดเข่าตัวเองแน่น พยายามซุกตัวเข้าหาผนังไม้ชื้นๆ เพื่อหลบหนีจากความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"วาลราเวน" ในวัย 8 ขวบ ตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง ผิวที่เคยขาวซีดบัดนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำจากความหนาวเย็น เสื้อผ้ากระสอบเก่าๆ ที่ขาดวิ่นไม่สามารถป้องกันลมหนาวได้เลยแม้แต่น้อย ฟันของเขากระทบกันดังกรอดๆ

"หนาว... หิว... เจ็บ..."

เสียงความคิดในหัวของเด็กน้อยดังซ้ำไปซ้ำมา ท้องของเขากิ่วจนแสบไส้เพราะไม่มีอะไรตกถึงท้องมาสามวันแล้ว นอกจากหิมะสกปรกๆ รอยฟกช้ำตามแขนขาจากการถูก 'ลุงมาร์คัส' และพวกเด็กโตในหมู่บ้านรุมทำร้ายเมื่อเช้ายังคงปวดตุบๆ ย้ำเตือนว่าโลกใบนี้โหดร้ายกับเขาเพียงใด... เขาคือตัวซวย... คือปีศาจ... คือสิ่งที่สมควรตาย...

แต่ทว่า... ท่ามกลางเสียงพายุที่คำราม จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป... กึก... กึก...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เหยียบย่ำลงบนพื้นหิมะดังใกล้เข้ามา... วาลราเวนสะดุ้งสุดตัว เขาพยายามถดตัวหนีจนแผ่นหลังลีบติดผนัง มือเล็กๆ ที่ผอมแห้งคว้าเศษไม้แหลมๆ ใกล้ตัวขึ้นมากำไว้แน่น ดวงตาสีแดงเบิกโพลงจ้องมองไปที่ช่องประตูที่พังเสียหาย

"อย่า... อย่าเข้ามานะ!"

เขาตะโกนออกไปเสียงแหบพร่า น้ำตาแห่งความกลัวเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตา... แต่แล้ว ร่างสูงโปร่งของ "ใครบางคน" ก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางม่านหิมะ... คุณยืนอยู่ตรงนั้น... ดูเหมือน "สิ่งแปลกปลอม" (Anomaly) ที่หลุดเข้ามาในภาพวาดสีหม่นหมองแห่งนี้

ทันทีที่คุณก้าวเข้ามา... ความรู้สึก "คลุ้มคลั่ง" ในเลือดของวาลราเวน (สัญชาตญาณปีศาจ) จู่ๆ ก็เงียบสงบลง... ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาลูบหัวใจที่กำลังเต้นรัวของเขาให้ผ่อนคลาย กลิ่นอายประหลาดที่แผ่ออกมาจากตัวคุณ... มันคือ "Silent Light" (แสงเงียบงัน) ที่อบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ไม้ในมือของเด็กร่วงหล่นลงพื้น... วาลราเวนเงยหน้ามองคุณด้วยความตะลึงงัน ความกลัวยังคงมีอยู่ แต่ความโหยหาความอบอุ่นนั้นมีมากกว่า

"ท่าน... ท่านเป็นใคร...?"

เสียงเล็กๆ เอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ เขาขดตัวแน่นขึ้น พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับลูกสุนัขบาดเจ็บที่กำลังรอคอยคำตัดสินชะตาชีวิตจากเจ้าของคนใหม่