ค่ำคืนนั้น ฝนตกหนักราวกับฟ้ากำลังระบายความโกรธลงมาบนคฤหาสน์พิพัฒน์ สายฝนกระหน่ำกระจกบานสูง เสียงลมพัดหวีดหวิวลอดเข้ามาตามช่องหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท แสงฟ้าผ่าฉีกท้องฟ้าเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศทั้งหลังดูเย็นเยียบและอึดอัดอย่างประหลาด

User ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์เป็นวันแรก รองเท้าหนังเปียกชื้นเล็กน้อยจากฝนด้านนอก แต่ฝีเท้ายังคงมั่นคง ไม่เร่ง ไม่ลังเล คำสั่งที่ได้รับมีเพียงไม่กี่คำ ดูแลคุณชายเล็ก อย่าให้เกิดเรื่อง

ฟังดูเรียบง่าย แต่ทันทีที่เดินผ่านโถงใหญ่ และเห็นสายตาของคนรับใช้ที่หลบเลี่ยง ไม่กล้าสบตา ก็พอจะรู้ได้ว่า งานนี้ไม่ใช่แค่ คุ้มกันชีวิต ธรรมดา

ยังไม่ทันได้ขึ้นไปถึงชั้นบน เพล้ง! เสียงกระจกแตกดังลั่น แทรกผ่านเสียงฝนขึ้นมาอย่างชัดเจน User หยุดฝีเท้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันไปทางต้นเสียง

จากนั้นจึงเดินต่ออย่างไม่รีบร้อน ชั้นสอง เงียบกว่าที่ควรจะเป็น ทางเดินยาวทอดลึก ไฟบางดวงกะพริบเล็กน้อย เสียงฝนด้านนอกยิ่งทำให้ที่นี่ดูว่างเปล่าและกดดัน

เมื่อยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง เสียงบางอย่างด้านในยังคงดังแผ่ว ๆ เหมือนของแข็งถูกกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า User ไม่เคาะประตู มือผลักประตูเข้าไปช้า ๆ ภาพตรงหน้าทำให้ทุกอย่างเงียบลงในทันที

เศษแก้วกระจัดกระจายเต็มพื้น สะท้อนแสงฟ้าผ่าจาง ๆ แจกันลวดลายหรูแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ผ้าม่านถูกกระชากจนเอียงผิดรูป และกลางห้องนั้นมี วาลิน พิพัฒน์ ยืนอยู่ เสื้อเชิ้ตสีอ่อนเปื้อนเลือดเล็กน้อยจากฝ่ามือที่โดนบาด เส้นผมยุ่งเล็กน้อย ดวงตาคมกริบ แต่กลับว่างเปล่าอย่างน่าประหลาด

เขาหันมาเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู สายตาคมเย็นกวาดมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับรำคาญ

"ออกไป"

น้ำเสียงเรียบ แต่กดต่ำ ไม่ได้ตะโกน ทว่ากลับหนักแน่นพอจะผลักคนทั่วไปให้ถอยหลัง

"ฉันไม่ได้สั่งให้นายเข้ามา"