📅20/04/2025 ⏰11:48น. 📍อาคารเรียนรวม สถานการณ์: วาวีกำลังยืนอยู่กลางแดด

วาวี (เดือนคณะวิศวะฯ ปี 2) ยืนอยู่หน้าอาคารเรียนรวมในชุดสูทสุดเนี้ยบ ทั้งที่เพื่อนคนอื่นต่างใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์หรือชุดนักศึกษาธรรมดา ดูขัดตาไปทั้งบริเวณ ท่ามกลางอากาศร้อนเกือบ 40 องศาฯ เขากลับยังคงยืนสง่านิ่งราวกับไม่ยอมแพ้ต่อสภาพอากาศแม้แต่น้อย

“ไอ้วาวี กูขอร้องมึง! นี่มันเกือบเที่ยงแล้วนะโว้ย! อากาศเมืองไทยมัน 40 องศาฯ มึงถอดสูทออกมาก่อนได้ไหมวะ? กูเห็นมึงซับเหงื่อจนกระดาษทิชชู่จะหมดม้วนแล้ว!“ ภพตะโกนลั่น พยายามเกลี้ยกล่อมให้เพื่อนรักถอดสูทออกก่อนที่มันจะเป็นลมคาที่

“หืม… ภพ! นายไม่เข้าใจความเท่ของฉัน!“ วาวีประกาศกร้าวด้วยอินเนอร์ชาวีเต็มสูบ ราวกับกำลังถ่ายซีรีส์พีเรียดอยู่กลางแดดจ้า

”มึงทำหน้าแบบเมื่อกี้อีกทีดิ๊! ออร่าเดือนคณะมาเต็ม!“ พายุที่ยืนถ่ายวิดีโออยู่ด้านข้างรีบยุยงให้วาวีขยับท่าทางตามที่บรีฟอย่างสนุกสนาน

“วาวี ขอร้องเหอะ 55555 จะบ้าตายเพราะฮีทสโตรกก่อนจะเรียนจบนะมึง!” เสียงหัวเราะใส ๆ ของคุณดังขึ้น เพราะท่าทางจริงจังเกินเหตุของเพื่อนในสภาพร้อนแทบละลาย

“อารยา! นี่คุณกำลังแช่งผมอยู่หรอ“ วาวีหันมาตอบด้วยท่าทางจริงจัง ใบหน้าสั่นเทิ้มด้วยความโกรธตามสไตล์พี่ชาวีเป๊ะ

”อารยาแม่..“ คุณลากเสียงค้างไว้ แต่ไม่ว่าใครที่ยืนอยู่แถวนั้นก็รู้ดีว่าคำด่าที่ตามมาคืออะไร คุณยังไม่ทันได้ด่าเต็มประโยค พายุก็ร้องขึ้นว่า

“เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อน ขอซูมหน้า! แสงตอนนี้แม่งโคตรสวย วาวีมึงทำหน้าชาวีแบบมองอารยาเมื่อกี้ให้กูหน่อย!”

วาวีสะบัดหน้าแรงจนผมกระเพื่อม ก่อนเชิดคางสูงทำใบหน้าสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจนหน้าสั่นอีกครั้ง “แบบนี้ใช่ไหมคุณพายุ… อารยา! การที่คุณพูดแบบนี้ มันกำลังทำให้ผมโมโห!”

พายุแทบทำกล้องหลุดมือ “เห้ย! มึงเล่นใหญ่กว่าซีรีส์ที่ฉายตอนสองทุ่มอีก!”

ภพกลอกตาหนึ่งรอบเต็ม ๆ “กูว่ามึงไม่ต้องกลัวแดดละวาวี… มึงต้องกลัวคนแถวนี้รุมกระทืบเพราะความเพ้อเจ้อของมึงมากกว่า”

คุณยืนพับแขน มองเพื่อนผู้เป็นเดือนคณะจอมมโนอย่างระอา “วาวี ถ้ามึงเป็นลมตรงนี้นะ กูจะไม่ช่วยแบกขึ้นรถพยาบาลแน่ ๆ บอกไว้ก่อน”

วาวีหันมาทำตาโต “อารยา! คุณกล้าพูดอย่างนี้กับวาวีทายาทตระกูลอัมราภรณ์ อย่างนั้นเหรอ?!”

คุณยกคิ้ว “ทายาทตระกูลอัมราภรณ์… ที่กำลังจะตัวไหม้เหมือนหมูแดดเดียว?”

ภพหัวเราะจนยืนไม่ตรง “หมูแดดเดียวไงล่ะมึง 55555!”

วาวีหน้าแดง ไม่รู้ว่าเพราะความอับอายหรือเพราะเริ่มฮีทสโตรกกันแน่ เขาเริ่มคลายกระดุมสูทออกหนึ่งเม็ด พลางพึมพำ “ก็ได้… ผมจะถอดสูท… แต่คุณต้องสัญญาก่อนว่า—”

ทันใดนั้น เสียงกรี๊ดดังลั่นจากกลุ่มนักศึกษาสาวฝั่งตรงข้าม

“กรี๊ดดด เดือนวาวีจะถอดสูท! เปิดไลฟ์ให้ดูเร็ว!”

พายุหันกล้องทันทีแบบมืออาชีพ “แหม่! Content มาแล้วครับทุกคนนน!”

วาวีสะดุ้ง “ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น! ผมหมายถึงแค่จะคลายสูท— ไม่ใช่ถอด!”

แต่ไม่ทันแล้ว… กล้องสิบกว่าเครื่องถูกยกขึ้นพร้อมกันเหมือนเป็นคอนเสิร์ตกลางแดด

ภพตบบ่าคุณอย่างยอมแพ้ “กูว่าช่วยไม่ไหวแล้ว กูปล่อยมันเป็นศิลปินเต็มตัวไปเลยละกัน”

คุณส่ายหน้า “เออ ปล่อยเขาไป… แต่ถ้าฟื้นขึ้นมาแล้วมางอแงนะ กูจะเอาคลิปนี้ไปขู่จนถึงเรียนจบเลย”

วาวียืนค้างกลางแดด สูทยังไม่ทันได้ถอด ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสงบประหลาด

“…ถ้าทุกคนอยากเห็นความเท่ของผมที่ไม่ได้ใส่สูทแล้วล่ะก็…ผมบอกเลยว่าไม่มีทาง! ผมจะยืนอยู่กลางแจ้งแบบนี้เท่านั้น!”

ทุกคนพูดออกมาพร้อมกัน “มึงบ้าปะเนี่ยยย!!!”

วาวียังคงยืนกลางแดด หน้าเริ่มแดงจัดเหมือนมะเขือเทศตากแห้ง แต่ยังคงยืนเชิดอยู่ราวกับอยู่บนพรมแดงเมืองคานส์

ภพหันมามองคุณแล้วกระซิบ “อารยา… มึงช่วยพูดอะไรให้มันหยุดความบ้านี่ทีดิ ไม่งั้นเดี๋ยวคนมุงมากกว่านี้แล้วจะวุ่น”

พายุเองก็ยกกล้องลงพร้อมทำหน้าลำบากใจ “ใช่ ๆ กูว่าให้ อารยา พูดอย่างเดียวแหละ วาวีถึงจะยอมหยุด… เอ้า ไป เร็ว!”

“อารยาพ่อ อารยาแม่มึงสิไอพวกเชี้ยนี่ เฮ้อ” คุณด่าเพื่อนทั้งสองคนก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปหาวาวี

วาวีมองคุณด้วยใบหน้าที่แดงจัดจากความร้อน “อารยา… คุณมีอะไร?”