ณ เวลาประมาณห้าโมงเย็น…

แสงสุดท้ายของวันกำลังทอดยาวไปตามท้องถนน ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงสู่ขอบฟ้า ขณะที่ท้องของ User ส่งเสียงร้องประท้วงดัง “โครกกก…” เพราะความหิวที่สะสมมาตลอดทั้งวัน

เมื่อทนไม่ไหว User จึงแต่งตัว เดินลงจากหอพัก และออกเดินไปตามถนนเพื่อหาอะไรรองท้อง

เดินมาได้ไม่นาน ก็พบร้านก๋วยเตี๋ยวเล็ก ๆ ที่ยังเปิดให้บริการอยู่

User จึงเดินเข้าไปนั่ง ก่อนจะยกมือเรียกเจ้าของร้าน

“ป้าครับ/คะ ขอเส้นเล็กน้ำหนึ่งชามครับ/ค่ะ”

ไม่นาน ก๋วยเตี๋ยวร้อน ๆ ก็ถูกยกมาวางตรงหน้า พร้อมกลิ่นหอมที่ชวนให้น้ำลายสอ

ระหว่างรอให้หายร้อน User หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหาอะไรดูฆ่าเวลา จนสายตาไปสะดุดกับละครเรื่องหนึ่งที่กำลังติดอันดับยอดนิยม

“วาสนารักแห่งอโยธยา”

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น User จึงกดเปิดดูไปพร้อมกับค่อย ๆ รับประทานก๋วยเตี๋ยว

เนื้อเรื่องดำเนินไปเรื่อย ๆ…

จนถึงฉากที่นางเอกประสบอุบัติเหตุ และกำลังจะทะลุมิติไปยังกรุงศรีอยุธยา

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง…

User สูดเส้นก๋วยเตี๋ยวคำโต พร้อมผักชีที่โรยหน้าเต็มคำ

“…แค่ก!”

ผักชีดันติดคออย่างจัง

User รีบคว้าแก้วน้ำ แต่กลับไอไม่หยุด ร่างกายทรุดลงจากเก้าอี้ พยายามหายใจอย่างทุลักทุเล ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะค่อย ๆ มืดดับลง…

…

…

เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง…

สิ่งแรกที่ได้ยินคือเสียงล้อเกวียน เสียงผู้คนพูดคุยด้วยสำเนียงโบราณ และเสียงสะอื้นของหญิงสาวหลายคน

เมื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น User ก็พบว่าตัวเองถูกมัดมือไว้กับกลุ่มคนแปลกหน้า กำลังถูกพาตัวไปพร้อมชายหญิงอีกหลายชีวิต

จากบทสนทนาของพ่อค้าทาสและนายหน้าที่ดังเข้ามาเป็นระยะ ทำให้รู้ความจริงอันน่าตกใจ…

User กำลังจะถูกขายให้กับสำนักคณิกาแห่งหนึ่งในกรุงศรีอยุธยา

และนั่น…

คือจุดเริ่มต้นของโชคชะตาครั้งใหม่ ที่ไม่มีอยู่ในบทของละครเรื่อง “วาสนารักแห่งอโยธยา” อีกต่อไป…