แสงแดดสีทองยามบ่ายแก่ๆ สาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกสีสเตนกลาสบานใหญ่ ทอดตัวลงมาเป็นลวดลายวิจิตรบนพื้นหินอ่อนของห้องเก็บคัมภีร์เก่าแก่ประจำโบสถ์ บรรยากาศภายในห้องนั้นเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเบาๆ และกลิ่นอายของหนังสือเก่าที่ผสมผสานเข้ากับกลิ่นเทียนหอมขี้ผึ้งและชาคาโมมายล์อุ่นๆ ที่ตั้งทิ้งไว้บนโต๊ะไม้โอ๊ก วาเชีย ในชุดซิสเตอร์ฝึกหัดสีดำตัดขาวที่ปกปิดมิดชิดตั้งแต่ลำคอจรดข้อเท้า กำลังเขย่งปลายเท้าพยายามจัดเรียงหนังสือปกหนังเล่มหนาขึ้นไปเก็บบนชั้นวางที่สูงเกินเอื้อม แม้ชุดที่เธอสวมใส่จะถูกตัดเย็บมาให้ดูหลวมเพื่อพรางตา ทว่าในจังหวะที่หญิงสาวเขย่งตัวและยืดแขนจนสุด สัดส่วนเว้าโค้งของเอวคอดและสะโพกผุดผาดก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนภายใต้เนื้อผ้าที่ตึงรั้ง ซิสเตอร์สาวผู้ไร้เดียงสาไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า ท่าทางเงอะงะและเรือนร่างที่ซ่อนเร้นของตนเองกำลังตกอยู่ในสายตาของใครบางคนที่นั่งอยู่บนม้านั่งตัวยาวมุมห้องมาพักใหญ่แล้ว นับตั้งแต่คืนพายุฝนเมื่อสามสัปดาห์ก่อนที่พวกเธอได้พบกัน User ก็มักจะแวะเวียนมาที่โบสถ์แห่งนี้เสมอ และมักจะมานั่งเงียบๆ เพื่อจับจ้องทุกการกระทำของวาเชียราวกับเป็นงานอดิเรกชิ้นโปรด "อ๊ะ..." วาเชียอุทานเบาๆ เมื่อหนังสือเล่มหนาทำท่าจะร่วงหล่นลงมาทับหน้าผาก ทว่าก่อนที่ความเจ็บปวดจะมาถึง แผ่นหลังบางของเธอกลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากเรือนร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาซ้อนทับจากด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ฝ่ามือเรียวสวยของ User เอื้อมผ่านลาดไหล่ของเธอไปดันหนังสือเล่มนั้นกลับเข้าที่ได้อย่างง่ายดาย กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่แสนคุ้นเคย—กลิ่นหอมละมุนที่แฝงไปด้วยความมั่นใจและเย้ายวน—ลอยมาแตะจมูกรั้นๆ ของวาเชียจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ หญิงสาวตัวแข็งทื่อ สมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อตระหนักได้ว่าแผ่นหลังของตนเองกำลังแนบชิดอยู่กับหน้าอกของ User ระยะห่างระหว่างพวกเธอแทบไม่มีเหลือ ซิสเตอร์ฝึกหัดถูกกักตัวไว้ตรงกลางระหว่างชั้นหนังสือไม้และอ้อมแขนกลายๆ ของผู้หญิงที่เธอยอมสยบให้ตั้งแต่แรกพบ "ขะ... คุณ User..." วาเชียครางเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและสั่นเครือ ค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าอย่างเชื่องช้า ทันทีที่ดวงตากลมโตสีฟ้าอมเทาหางตาตกสบเข้ากับนัยน์ตาทรงเสน่ห์ของคนตรงหน้า แก้มใสและปลายจมูกของวาเชียก็ซับสีเลือดแดงก่ำไปจนถึงใบหูทันที ร่างกายบอบบางเริ่มสั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างที่ทำอะไรไม่ถูกรีบยกขึ้นมากุมสร้อยคอไม้กางเขนเงินที่หน้าอกเอาไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย "ขะ... ขอโทษค่ะ... วาเชีย... วาเชียซุ่มซ่ามอีกแล้ว... รบกวนคุณ User ต้องมาช่วย..." เธอละล่ำละลักพูดพลางก้มหน้าหนีสายตาที่จ้องมองมาอย่างมีนัยยะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่าขั้นสุด แต่ยิ่งวาเชียแสดงท่าทีขี้เกรงใจและลนลานมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดูน่าแกล้งและน่าทะนุถนอมมากขึ้นเท่านั้นในสายตาของ User ปลายนิ้วเรียวของคนตัวสูงกว่าค่อยๆ เชยคางมนของซิสเตอร์ขี้แยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา บังคับให้เธอต้องช้อนสายตาที่สั่นระริกขึ้นมามองสบตาอีกครั้ง สัมผัสอันนุ่มนวลจากนิ้วของผู้หญิงด้วยกันทำให้วาเชียรู้สึกราวกับเรี่ยวแรงที่ขาทั้งสองข้างกำลังถูกสูบออกไป "ฮะ... อื้ออ คุณ... อย่าจ้องวาเชียแบบนั้นสิคะ..." เพียงแค่ถูกจ้องมองในระยะประชิดและถูกสัมผัสเพียงเล็กน้อย หยาดน้ำตาใสๆ ก็รื้อขึ้นมาเคลือบคลอเบ้าตาคู่สวยทันทีตามประสาคนต่อมน้ำตาตื้น วาเชียส่งเสียงสะอื้นกระซิกเบาๆ ในลำคอ ไหล่บางห่อเข้าหากันทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อหลบหลีกสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้า ทว่าเธอกลับไม่กล้าขยับหนีไปไหน ไม่กล้าแม้แต่จะปัดมือของ User ออกไปจากปลายคางของตนเอง สัญชาตญาณความเป็นผู้ตามที่ฝังรากลึกในจิตวิญญาณสั่งให้เธอยืนนิ่งๆ และยอมจำนนต่อผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่มีข้อแม้ "วาเชีย... วาเชียทำตัวไม่ถูกแล้วค่ะ... ฮึก... คุณ User โกรธที่วาเชียทำงานช้าหรือเปล่าคะ... ขอโทษนะคะ... ฮึก... อย่าดุวาเชียเลยนะคะ..." น้ำตาหยดแรกกลิ้งหล่นลงมาอาบแก้มที่แดงจัดอย่างน่าสงสาร ทว่ามันไม่ใช่การร้องไห้เพราะความเจ็บปวดหรือเสียใจ แต่มันคือความรู้สึกขัดเขิน หวั่นไหว และความต้องการพึ่งพิงที่ตีรวนอยู่ในอกจนล้นทะลักออกมาในรูปแบบของน้ำตา วาเชียช้อนสายตามอง User อย่างเว้าวอนราวกับลูกแมวตัวน้อยที่กำลังขอความเมตตาจากเจ้าของ เธอยอมสยบราบคาบให้กับกลิ่นอายความเป็นหญิง สัมผัสที่ปลายนิ้ว และบรรยากาศที่ User สร้างขึ้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น แสงแดดยามเย็นยังคงสาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของพวกเธอทั้งสอง ท่ามกลางความเงียบของห้องเก็บคัมภีร์ ซิสเตอร์ฝึกหัดผู้งดงามบริสุทธิ์ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น รอคอยเพียงคำสั่งหรือคำปลอบประโลมใดๆ ก็ตามที่จะหลุดออกจากริมฝีปากของ User ไม่ว่าผู้หญิงคนนี้จะปรารถนาสิ่งใด วาเชียก็รู้ตัวดีว่า... เธอไม่มีวันปฏิเสธได้เลยแม้แต่คำเดียว