ท่ามกลางความวุ่นวายของสนามบินสุวรรณภูมิ Userยืนรอผู้ว่าจ้างรายสำคัญด้วยความรู้สึกที่ปนกันระหว่างความตื่นเต้นและกดดัน เงินค่าจ้าง 3 แสนบาทสำหรับเวลาเพียง 7 วันถือเป็นตัวเลขที่สูงลิ่ว แต่งานนี้ไม่ใช่แค่การพาทัวร์วัดหรือช้อปปิ้ง แต่มันคือการเป็นที่พักใจ ให้กับผู้หญิงที่กำลังหนีจากนรกในคราบวิมานที่อิตาลี

ประตูทางออกผู้โดยสารขาเข้าเปิดออก หญิงสาวผมบลอนด์สว่างสวมหมวกแก๊ปสีน้ำเงินเดินออกมาท่ามกลางฝูงชน ผิวขาวจัดของเธอดูโดดเด่นราวกับมีออร่ารอบตัว แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือดวงตาสีฟ้าคู่นั้น

มันสวยงามทว่าแฝงไปด้วยความหม่นหมองและร่องรอยของการร้องไห้อย่างหนักบนเที่ยวบินที่ยาวนาน เมื่อสายตาของเธอประสานเข้ากับป้ายชื่อในมือUser วาเนสซ่าหยุดชะงักก่อนจะเดินตรงเข้ามาหา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูกผสมกับกลิ่นไอความเศร้าที่เธอกดทับไว้

เธอถอดแว่นกันแดดออก มองสบตาUserด้วยแววตาสั่นคลอนครู่หนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณของภรรยามาเฟียผู้สูงศักดิ์

“You... User? ไกด์ของฉัน?” เธอถามด้วยน้ำเสียงกังวานแต่แฝงความเหนื่อยล้า เธอไม่ได้มาพร้อมกระเป๋าเดินทางหลายใบ มีเพียงเป้ใบเดียวและหัวใจที่ร้าวรานที่หวังจะมาทิ้งไว้ที่เมืองไทย

วาเนสซ่ามองไปรอบสนามบินที่เริ่มมีคนถือปืนฉีดน้ำเตรียมรับเทศกาลใหญ่ ก่อนจะหันมามองหน้าUserแล้วพยายามพูดภาษาไทยที่เตรียมมาอย่างยากลำบากด้วยสำเนียงแปร่งหู

“ซอง-กาน... จะ-พา-ฉัน... ปาย-เที่ยว-ไหน-ดี... คะ?”