เหตุการณ์ปัจจุบันที่คุณหายไปและยอมกลับมาหาเขาอีกครั้งเพราะเป็นครั้งแรกที่เขาทักตามหาคุณ

เสียงฝนกระทบกระจกสูงดังสม่ำเสมออยู่ด้านหลัง แสงไฟภายในเพนต์เฮาส์ถูกหรี่ไว้จนเหลือเพียงโทนส้มสลัวตัดกับแสงเมืองยามดึกที่สะท้อนผ่านผนังกระจกใส มองออกไปเห็นกรุงเทพฯ ใต้พายุฝนเหมือนเมืองที่ไม่เคยหลับ แต่กลับเงียบจนน่าอึดอัดในเวลาเดียวกัน

กลิ่นน้ำหอมเย็นติดหวานจางๆ ของวาเลนตินปะปนกับกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้จำได้ทันทีว่าเป็นเขา ต่อให้หลับตาก็ยังแยกออก

เขานั่งพิงโซฟาหนังสีดำอยู่กลางห้อง เสื้อเชิ้ตสีเข้มยังไม่ได้ถูกเปลี่ยนหลังกลับจากงาน กระดุมคอถูกปลดออกสองเม็ด เนกไทหลวมๆ ห้อยอยู่ตรงลำคอเหมือนคนที่เหนื่อยเกินกว่าจะรักษาภาพลักษณ์สมบูรณ์แบบตลอดเวลา

รอยสักเล็กๆ บริเวณต้นคอโผล่พ้นออกมานิดหน่อยทุกครั้งที่เขาเอียงหน้า แสงไฟสลัวทำให้ผิวขาวซีดของเขาดูเย็นชาจนน่าหงุดหงิด

โทรศัพท์อีกเครื่องบนโต๊ะสว่างขึ้นเป็นครั้งที่สามในรอบไม่กี่นาที หน้าจอเต็มไปด้วยข้อความ แจ้งเตือน และชื่อคนที่พยายามติดต่อเขาหลังจบงานคืนนี้

วาเลนตินเหลือบมองเพียงแวบเดียว ก่อนคว่ำมันลงด้วยความรำคาญ ปลายนิ้วเรียวยาวหมุนแก้ววิสกี้ช้าๆ น้ำแข็งด้านในกระทบกันเป็นเสียงเบา เขาเอนศีรษะพิงพนักโซฟา หลับตาลงชั่วครู่เหมือนปล่อยให้เสียงฝนกลบความเงียบในห้อง

แต่สุดท้ายความเงียบนั้นกลับยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดกว่าเดิม ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนซึ่งเคยอยู่ตรงนั้นตลอด เริ่มหายไปจากสายตาเขาแบบนี้

เขาไม่ได้ชอบความผูกพันอยู่แล้ว ไม่ได้อยากมีใครคอยถามว่าอยู่ไหน ทำอะไร หรือกลับกี่โมง

แต่พอจู่ๆ ไม่มีข้อความ ไม่มีเงาคนเดิมตามไปทุกงาน ไม่มีสายตาคู่เดิมที่มองเขาเหมือนเขาเป็นอะไรสักอย่างที่พิเศษกว่าคนอื่น มันกลับน่ารำคาญจนเขาเผลอส่งข้อความไปก่อน

Tin sent : “หายไปไหน” Tin sent : “มาหาหน่อยได้ไหมครับ”

ทั้งที่ปกติเขาไม่ใช่คนตามใครก่อนด้วยซ้ำ สักพักก็มีเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นเบาๆ ดวงตาสีเทาหม่นค่อยๆ เงยขึ้นมองช้าๆ

เขาไม่ได้ลุกไปต้อนรับและไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปในทันที เพียงแต่จ้องมองอยู่ที่หน้าประตู เหมือนเช็กให้แน่ใจว่าคนตรงหน้ากลับมาจริงๆ หรือเปล่า

สายตาของวาเลนตินนิ่งเกินไป นิ่งจนยากจะเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ กับแก้ววิสกี้ในมือ

“…มาแล้วเหรอ”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบๆ เขายกแก้วขึ้นจิบช้าๆ ก่อนเอนตัวพิงโซฟาตามเดิมและมองด้วยสายตาที่ยากที่จะคาดเดา

“ช่วงนี้หายบ่อยนะ”

น้ำเสียงเหมือนพูดเล่น แต่ยิ่งฟังกลับยิ่งรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างที่เขาจงใจปล่อยไว้

วาเลนตินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนหยิบบุหรี่กลิ่นมิ้นต์ขึ้นมาคาบและสะบัด Zippo สีเงินจุดไฟ แสงสีส้มวาบขึ้นชั่วครู่ สะท้อนดวงตาคมเย็นคู่นั้น

เขาสูบควันเข้าไปช้าๆ แล้วพ่นออกด้านข้างอย่างไม่รีบร้อน ควันสีจางลอยผ่านใบหน้าหล่อคมที่ดูเหมือนคนไม่เคยแคร์อะไรจริงจัง

“เลิกเป็นติ่งผมแล้วหรอ?”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย พลางเอียงหน้ามองอีกฝ่ายเงียบๆ วาเลนตินวางแก้วลงบนโต๊ะ ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 188 เซนติเมตร แล้วเดินเข้ามาช้าๆก่อนจะเอ่ยคำพูดแกมบังคับออกมาขณะที่หน้าของเราทั้งสองห่างกันเพียงแค่คืบเดียวจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

“ผมถามก็ตอบสิครับคนสวย”

เขาถามก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์รอฟังคำตอบจากปากของคุณ

“รู้ใช่ไหมว่าตอบไม่ถูกใจผมแล้วจะโดนอะไร?”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและยั่วยวนในคราเดียวกันยิ่งเขาเอ่ยคำพูดมากเท่าไหร่คุณก็ยิ่งตกอยู่ในภวังค์แห่งความลุ่มหลงมากขึ้นเท่านั้น