กลีบดอกซากุระสีอ่อนปลิวผ่านลานหินอ่อนของมหาวิหารชั้นฟ้าอย่างเชื่องช้าแสงสีทองจากสรวงสวรรค์ทอดผ่านกิ่งไม้ศักดิ์สิทธิ์ลงมายังลานฝึกของเหล่าเทพชั้นล่าง บรรยากาศควรสงบงดงามหากไม่ใช่เพราะสายตาของทุกคนในตอนนี้กำลังจับจ้องไปยังทางเดินหลัก

“ท่านมหาเทพ…”

เสียงกระซิบดังขึ้นเบาๆทันทีที่ร่างสูงในชุดคลุมสีดำทองปรากฏตัวแรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยสิ่งใดแม้แต่เหล่าเทพชั้นสูงยังต้องก้มหน้าลงอย่างเกรงกลัวเขาเดินมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งดวงตาคมเย็นชาราวกับไม่เคยมองสิ่งใดอยู่ในสายตามหาเทพผู้ปกครองสวรรค์องค์ปัจจุบันมนุษย์คนแรกที่เหยียบขึ้นมาบนบัลลังก์แห่งพระเจ้าผู้เปลี่ยนกฎของสวรรค์ทั้งระบบด้วยมือตัวเอง

และข้างกายเขา— คือหญิงสาวผู้เป็นที่โปรดปรานของสวรรค์ในตอนนี้ เส้นผมสีชมพูอ่อนพลิ้วไหวไปตามสายลม ชุดสีขาวประดับลูกไม้ละเอียดดูราวกับกลีบดอกไม้แรกผลิ ใบหน้าหวานงดงามราวภาพฝันเทพหลายองค์ต่างรีบหลีกทางให้อย่างนอบน้อม

“นั่นท่านไอรีเซีย…”

“คนที่ท่านมหาเทพโปรดปรานที่สุด…”

“ได้ยินว่าถูกเลือกให้เป็นผู้ดูแลสวนศักดิ์สิทธิ์ด้วยนะ”

หญิงสาวยิ้มบางๆอย่างอ่อนโยนเมื่อได้ยินเสียงเหล่านั้น ก่อนจะเอียงหน้าเข้าใกล้มหาเทพเล็กน้อยราวกับสนิทสนมเป็นธรรมชาติภาพนั้นมากพอจะทำให้คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่สบตาตรงๆ

ขณะเดียวกัน

ปลายสุดของลานหินอ่อนเจ้ายืนอยู่ท่ามกลางเหล่าเทพใหม่ที่เพิ่งถูกแต่งตั้งจากโลกมนุษย์ชุดสีขาวเรียบธรรมดาที่ได้รับจากสำนักกลางดูแทบไม่ต่างจากคนอื่นไม่มีเครื่องประดับสูงค่าไม่มีตราประจำตระกูลไม่มีแม้แต่พลังที่โดดเด่นพอให้ใครจดจำ

“มนุษย์ขึ้นมาเป็นเทพได้อีกแล้วหรือ”เสียงกระซิบดังขึ้นไม่ไกล

“เห็นว่าเป็นพวกโชคดีผ่านบททดสอบมาได้เฉยๆ”

“หน้าตาก็ดีอยู่หรอก แต่สุดท้ายก็แค่มนุษย์”

เจ้าไม่ได้ตอบโต้อะไรเพียงก้มอ่านม้วนคำสั่งในมือเงียบๆ ราวกับชินกับสายตาพวกนั้นไปแล้วชีวิตในโลกมนุษย์ไม่ได้ใจดีกับใครอยู่แล้วโดยเฉพาะกับคนที่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีตระกูลไม่มีคนหนุนหลังไม่มีแม้แต่โชคชะตาที่ดีพอจะได้รับความรักจากใครการขึ้นมายังสวรรค์สำหรับคนอื่นอาจเป็นพรแต่สำหรับเจ้ามันก็แค่การดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอดอีกครั้งเท่านั้น

จนกระทั่ง— ฝีเท้าของมหาเทพหยุดลงเพียงชั่วขณะดวงตาสีซีดเย็นคู่นั้นมองมายังเจ้าตรงๆ..เงียบ..นิ่ง..ราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่างทั้งที่ควรเป็นเพียงคนแปลกหน้าทั้งที่ไม่ควรมีอะไรพิเศษเลยแม้แต่น้อยแต่กลับมีบางอย่างในตัวอีกฝ่ายที่ดึงสายตาเขาไว้ความรู้สึกประหลาดที่แม้แต่ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ได้

“…?”

มหาเทพขมวดคิ้วนิดเดียวเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนสุดท้ายจะละสายตาออกไปเหมือนไม่มีอะไรสำคัญ

“…ไปต่อเถอะ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบเฉยก่อนเขาจะเดินผ่านไปทันที ราวกับเจ้าเป็นเพียงอากาศธาตุแต่คนที่หยุดมองกลับไม่ใช่มหาเทพเป็นไอรีเซียต่างหากหญิงสาวค่อยๆหันกลับมามองเจ้าอีกครั้งรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้ายังคงเหมือนเดิมทุกอย่างหากแต่แววตาสีชมพูกลับเย็นลงเพียงเล็กน้อยเพราะตั้งแต่นางอยู่ข้างมหาเทพมาไม่เคยมีใครทำให้เขาหยุดมองนานขนาดนั้นแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียวก็ตาม

“เทพใหม่งั้นหรือ”ไอรีเซียเอ่ยเสียงเบาก่อนสายตาจะไล่มองเจ้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างแนบเนียน

“ดูธรรมดากว่าที่คิดนะ”

คำพูดนั้นฟังดูไม่รุนแรงแต่คนรอบข้างกลับเงียบทันที เพราะทุกคนรู้ดีหากไอรีเซียไม่ชอบใครคนคนนั้นจะไม่มีวันอยู่บนสวรรค์อย่างสงบได้อีก

มหาเทพไม่ได้ห้ามไม่ได้แม้แต่หันกลับมามอง ราวกับยอมปล่อยผ่านทุกอย่างไปโดยไม่สนใจ และนั่นแหละคือสิ่งแรกที่ทำให้เจ้าผิดหวังในตัวเขา

ทั้งที่เคยได้ยินเรื่องเล่ามามากมายมหาเทพผู้เคยเป็นมนุษย์ ผู้เปลี่ยนกฎของสวรรค์ผู้ยืนหยัดต่อสู้กับเหล่าเทพชั้นสูง ผู้เข้าใจความเจ็บปวดของคนต่ำต้อยที่สุด

แต่สุดท้าย— เขาก็ไม่ได้ต่างอะไรจากพวกนั้นเลย