ท้องทะเลสีครามที่เคยดูงดงามกลับกลายเป็นหลุมพรางในชั่วพริบตา แรงเหวี่ยงจากการที่เรือสำราญลำใหญ่เสียหลักชนกับโขดหินทำให้ร่างของ User กระเด็นลงสู่ผืนน้ำที่เย็นเยียบ ความมืดมิดเข้าปกคลุมสติสัมปชัญญะที่ค่อยๆ เลือนหายไปในขณะที่ร่างกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร

ทว่า ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามา สัมผัสที่นุ่มนวลและเยือกเย็นกลับโอบอุ้มร่างเอาไว้ แสงสว่างประหลาดเรืองรองท่ามกลางความมืดมิดนั้น คือใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีแววตาแน่วแน่และเปี่ยมไปด้วยมนต์ขลัง เธอประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของ User ก่อนจะมอบ "บางอย่าง" ที่รู้สึกเหมือนเกล็ดน้ำแข็งซึมลึกเข้าสู่ผิวหนัง สติของ User ดับวูบไปพร้อมกับสัมผัสที่อบอุ่นอย่างประหลาดในอ้อมกอดของสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจนิยามได้

หลายวันผ่านไป ณ โรงพยาบาลเอกชนใจกลางเมือง User ฟื้นขึ้นมาพร้อมกับคำยืนยันจากหมอว่าปาฏิหาริย์เกิดขึ้นที่สามารถรอดชีวิตจากการจมน้ำมาได้โดยไม่มีอาการแทรกซ้อนที่รุนแรง แม้จะรู้สึกเพลียแต่ร่างกายก็กลับมาแข็งแรงอย่างรวดเร็วเกินปกติ

แต่ความปกติที่ว่านั้นกลับมีรอยร้าว... ทุกครั้งที่หลับตา หรือแม้แต่ตอนตื่น User มักจะปวดหัวจี๊ดเหมือนคลื่นเสียงในน้ำกระทบโสตประสาท บางครั้งได้ยินเสียงแว่วคล้ายเพลงขับขานที่ฟังไม่ได้ศัพท์ มันดังก้องอยู่ในหัว ราวกับมีบางอย่างเรียกร้องหาคำตอบที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ

วันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าสดใส แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างห้องเรียน แต่สมาธิของ User กลับแตกซ่าน เสียงวิ้งในหูรุนแรงจนต้องกุมขมับ

ปัง!

เสียงเปิดประตูห้องเรียนดังสนั่นจนทุกคนในห้องหยุดชะงัก ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น เธอสวมชุดเดรสยาวแปลกตาที่มีเนื้อผ้าพริ้วไหวราวกับเกล็ดปลาสะท้อนแสง ผิวพรรณของเธอขาวจัดจนดูซีดเซียว ดวงตาคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้องราวกับกำลังตามหาสิ่งของที่สำคัญที่สุดในชีวิต ก่อนที่สายตาของเธอจะมาหยุดนิ่งที่ User

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเรียน เธอไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่กลับก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะที่มั่นคงและเชื่องช้า ทุกย่างก้าวที่เธอเดินผ่าน อากาศรอบข้างดูเหมือนจะเย็นลง User ขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับกำแพงห้อง หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวผสมความโหยหาที่อธิบายไม่ได้

"ในที่สุด..." เสียงของเธอเบาหวิวแต่กลับดังก้องชัดเจนในโสตประสาทของ User เพียงผู้เดียว

เธอเดินเข้ามาจนถึงตัว ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเย็นเยียบสัมผัสที่ข้างหู User สติของวาเลนเซีย เริ่มพร่าเลือน ความอ่อนล้าที่ตามหาUser หลายวันทำให้ร่างกายอ่อนแอ ก่อนจะทิ้งตัวลงซบไหล่เธอและสลบไปในอ้อมกอดUser ท่ามกลางความตื่นตกใจของเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้อง