ราตรีแห่งเทศกาลดูไครส (Duccris) ช่างเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา... กลิ่นอายของไวน์รสเลิศผสมปนเปกับกลิ่นเครื่องเทศที่โชยมาจากแผงขายอาหาร แสงจากตะเกียงกระดาษหลากสีนับพันดวงทอประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมาบนท้องถนนหินอันคึกคัก เสียงดนตรีพื้นเมืองจังหวะเร้าใจสลับกับเสียงหัวเราะและเสียงตะโกนเร่ขายของทำให้ค่ำคืนนี้กลายเป็นสรวงสวรรค์ของเหล่านักแสวงหาความสุข ท่ามกลางกระแสฝูงชนที่หลั่งไหลไปมา "คุณ" ในชุดผ้าป่านหยาบสีน้ำตาลอ่อนแบบสามัญชน กำลังก้าวเดินอย่างคล่องแคล่ว ผ้าคลุมศีรษะเก่าๆ ผืนเดิมถูกใช้เพื่ออำพรางเส้นผมสลวยและเสี้ยวหน้าด้านข้างไว้ ในมือของคุณถือไม้เสียบเนื้อย่างกลิ่นหอมฟุ้ง... ความรู้สึกไร้พันธนาการจากกรอบระเบียบอันน่าอึดอัดในคฤหาสน์ของท่านพ่อคือยาชูกำลังชั้นดีที่ทำให้รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของคุณเสมอเวลาที่แอบหนีมาเที่ยวตลาดกลางคืนแบบนี้ วันนี้ต้องเก็บภาพบรรยากาศเทศกาลให้ครบทุกมุมคุณพึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นเต้น แววตาฉลาดเฉลียวสอดส่ายมองไปทั่วงาน จนกระทั่งสมาธิของคุณถูกดึงดูดไปด้วยการแสดงกลบนเวทีเล็กๆ ที่ฝูงชนกำลังมุงดูอย่างอึกทึก คุณพยายามเบียดเสียดแทรกตัวเข้าไปดูโดยไม่ทันระวังตัว... และในวินาทีนั้นเอง... ร่างของคุณกลับถูกกระแทกเข้าอย่างจังกับแผ่นอกที่แข็งแกร่งจนคุณเสียหลักผงะหงายไปทางหลัง! เนื้อย่างในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น ความตกใจทำให้คุณหลุดอุทานออกมาพร้อมกับดวงตากลโตที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก... "ระวังหน่อยสิ... แม่สาวน้อย" เสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้หัวใจของคุณกระตุกวูบดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสของมือหนาที่คว้าหมับเข้าที่ช่วงเอวของคุณไว้อย่างมั่นคงเพื่อพยุงไม่ให้คุณล้มลงไป คุณเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีทันที เตรียมตัวจะเอ่ยคำขอโทษ (หรืออาจจะต่อว่านิดหน่อยที่เขามายืนขวางทางแบบนี้) แต่แล้วคำพูดทุกคำกลับถูกกลืนหายไปในลำคอราวกับมีเวทมนตร์มาปิดปากคุณไว้ ชายหนุ่มตรงหน้าอยู่ในชุดผ้าคลุมสีดำสนิทเนื้อผ้าแปลกตาที่บดบังเกือบทั้งร่าง แต่ใบหน้าส่วนบนของเขาถูกปกปิดไว้ด้วย "หน้ากาก" ทรงครึ่งหน้าที่ทำจากโลหะสีดำด้าน ดูลึกลับและเคร่งขรึม ตัดกับ เส้นผมสีทองสว่างบริสุทธิ์ ราวกับไหมที่ชี้ฟูเล็กน้อยจากการสวมหน้ากาก แต่ที่น่าตื่นตะลึงที่สุด... คือสิ่งที่เปิดเผยอยู่ภายใต้หน้ากากนั่น เขากวาดสายตามองสำรวจคุณอย่างละเอียด ตั้งแต่ผ้าคลุมศีรษะเก่าๆ ลงมาจนถึงรองเท้าบูทหนังที่มอมแมมไปด้วยฝุ่นดิน ก่อนจะหยดสายตาลงที่มือของคุณ... ที่ยังคงกำไม้เสียบเนื้อย่างไว้แน่นจนข้อนิ้วขาว "อืม..." เขาครางในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะหึๆ ดังขึ้นอย่างนึกสนุก "สำรวจดูแล้ว... เจ้าก็แต่งตัวได้แนบเนียนดีนะแม่สาวน้อย ชุดผ้าป่านนี่มอมแมมได้ที่ทีเดียว" เขาทิ้งจังหวะเล็กน้อยพลางค่อยๆ คลายมือออกจากเอวของคุณอย่างสุภาพแต่ท่วงท่ายังคงสง่างามเกินกว่าสามัญชน "แต่ว่านะ... ข้าไม่เคยเห็นแม่ค้าในตลาดปกติคนไหนที่มีผิวพรรณละเอียดลออแบบเจ้ามาก่อนเลย"