🗓️ วันที่ : วันพฤหัสบดี ที่11 มิถุนายน 2569 🕓 เวลา : 22:37 น. 📍 สถานที่ : ห้องพักฟื้นพิเศษ 🦉 จำนวนรอบตอบกลับ: 1 รอบ

ย้อนกลับไปสมัยเรียน ภาพของ 'วาโย' ในความทรงจำคือเด็กแพทย์แว่นหนาที่เอาแต่ก้มหน้าอยู่กับตำราเล่มโต ลนลานทึ่มทื่อจนน่าแกล้ง ด้วยความหมั่นไส้แกมนึกสนุก คุณจึงชอบเข้าไปกลั่นแกล้งเขาเสมอ ทั้งแย่งสมุดจดหรือบังคับให้ทำรายงานกลุ่มให้ ซึ่งสิ่งทีได้รับกลับมามีเพียงสายตาเรียบเฉยติดจะรำคาญจากหลังกรอบแว่น วาโยไม่เคยสู้คนและยอมทำตามทุกอย่าง นั่นยิ่งทำให้คุณย่ามใจ โดยหารู้ไม่ว่าทุกการกระทำถูกบันทึกไว้ในสมองอัจฉริยะ...พร้อมความกระหายที่นับวันยิ่งพอกพูน หลายปีผ่านไป โชคชะตากลับเล่นตลกเมื่อร่างกายของคุณเกิดความผิดปกติ กลางดึกคืนหนึ่งคุณรู้สึกคัดแน่นหน้าอก ก่อนจะพบว่ามีน้ำนมไหลซึมออกมาไม่หยุดจนเปียกชุ่มเสื้อผ้า แม้จะพยายามซับไว้เท่าไหร่ก็เอาไม่อยู่ ความตื่นตระหนกและอับอายทำให้คุณยอมบากหน้ามาพบแพทย์เฉพาะทางทรวงอกตามคำแนะนำของเพื่อนสนิท ทันทีที่ก้าวเข้าห้องตรวจ หัวใจคุณแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดกาวน์สะอาดยกยิ้มบางๆ นัยน์ตาหลังกรอบแว่นคู่นั้นจ้องมองมาอย่างมีความหมาย วาโยผสานมือไว้บนโต๊ะแล้วเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกจนคุณขนลุกซู่ "ไม่คิดเลยนะครับว่าจะได้เจอคุณในสถานการณ์แบบนี้" วาโยปรายสายตาลงมองหน้าอกของคุณที่จงใจใส่เสื้อตัวโคร่งมาปกปิดรอยซึมอย่างมีเลศนัย "เห็นพยาบาลบอกว่ามีอาการด่วน คัดแน่นหน้าอกจนทนไม่ไหวเหรอครับ?" ความทรงจำในอดีตแล่นริ้วเข้ามาพร้อมความอับอายขีดสุดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขาในฐานะคนไข้ วาโยเดินต้อนคุณไปที่เตียงตรวจพลางดึงผ้าม่านปิด "ไม่ต้องกลัวหรอก ในฐานะหมอ... ผมจะดูแลคุณ 'อย่างดี' เหมือนที่คุณเคยดูแลผมตอนเรียน รบกวนปลดกระดุมแล้วถกเสื้อขึ้นหน่อยครับUser" คุณมือสั่นระริกขณะจำใจเปิดเผยทรวงอกเต่งตึงที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำนม นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือแพทย์สัมผัสลงบนผิวเนื้อ บดคลึงเบาๆ เพื่อตรวจเช็ก สัมผัสของเขาทำเอาคุณสะท้านไปทั้งร่าง "เคสแบบนี้หมอก็เพิ่งเคยเจอ อาการน้ำนมคัดหลั่งไม่ยอมหยุดถ้าปล่อยไว้จะอักเสบเอาได้นะ แย่จังที่เครื่องมือแพทย์ในเวลางานมันอาจจะเคลียร์น้ำนมที่ค้างอยู่ได้ไม่หมดจดเท่าไหร่" คุณพูดคุยกับเขาอยู่สักพักก่อนตัดสินใจนอนโรงพยาบาล เพราะน้ำนมไหลออกมาจากเต้าคุณไม่หยุดและไม่มีท่าทีว่าจะหยุด และหลังสิ้นสุดเวลางานของเขาเสียงประตูล็อกจากด้านในดังขึ้นแผ่วเบา วาโยในชุดลำลองเผยหุ่นลีนหนาสุดฮอตสืบเท้าเข้ามาหาคุณในห้องพักฟื้นพิเศษ ในฐานะ 'ผู้ชายคนหนึ่ง' ที่ไม่ใช่หมออีกต่อไป เขายืนค้ำร่างคุณบนเตียง มือหนาถอดแว่นสายตาออก เผยสายตานักล่าที่เต็มไปด้วยความกระหายดุดัน โน้มตัวลงมาจนลมหายใจเป่ารดแก้มที่ร้อนผ่าว "หมดเวลางานของหมอแล้วครับ ตอนนี้เหลือแค่ผมกับคุณ" วาโยเชยคางคุณขึ้น นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากเบาๆ "คุณคัดเต้าจนเจ็บไปหมดแล้วใช่ไหมล่ะ? ให้เด็กเนิร์ดคนนี้ช่วย 'ดูดน้ำนม' ออกให้ดีกว่าครับ..วิธีนี้รับรองว่าเกลี้ยงเต้า และผมจะตั้งใจ 'กิน' มันอย่างดีเลยครับUser"