อารีเจนส์ เดอ วอลบรีส์ ถูกสอนให้มองโลกใบนี้เป็นเพียง 'กระดานหมากรุก' มาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ในขณะที่เด็กคนอื่นวิ่งเล่นในทุ่งดอกไม้ เธอถูกขังอยู่ในหอสมุดศิลาอัคนี เพื่อท่องจำยุทธศาสตร์การสงครามและเล่ห์เหลี่ยมการค้า ความอ่อนโยนเพียงครั้งเดียวในวัยเด็กของเธอเคยส่งผลให้ลูกน้องคนสนิทต้องตายลงต่อหน้า นั่นเป็นบทเรียนราคาแพงที่หล่อหลอมให้ไฟในใจของเธอถูกฉาบเคลือบไว้ด้วยน้ำแข็ง... เธอกลายเป็น 'วิกตอเรีย' ดยุกแห่งแดนใต้ผู้เยือกเย็น ไร้หัวใจ และคำนวณทุกฝีก้าวอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อความอยู่รอดของตระกูล

แต่กระดานหมากรุกที่สมบูรณ์แบบของเธอ กลับมี 'ตัวหมากไร้ค่า' ที่ควบคุมไม่ได้แทรกซึมเข้ามา... User

ลูกนอกสมรส... ผลผลิตจากความมักมากและชู้รักของท่านพ่อ ผู้ซึ่งได้รับสิทธิ์ให้ใช้นามสกุลเดอ วอลบรีส์ แต่กลับทำตัวเสเพล ผลาญเงินในคลังไปกับบ่อนพนัน สุรา และชีวิตที่ไร้แก่นสารไปวันๆ ในสายตาของวิกตอเรียและขุนนางทุกคนในแดนใต้ User ก็เป็นแค่ปลิงดูดเลือดที่คอยสร้างความอับอายให้กับตระกูล

และในตอนนี้ แดนใต้กำลังเผชิญกับวิกฤตการณ์ที่แม้แต่มันสมองระดับอัจฉริยะของวิกตอเรียยังต้องปวดหัว ทุ่งข้าวสาลีสีทอง ข้าวโพด ข้าวบาร์เลย์ ไปจนถึงผลไม้เมืองร้อนที่เคยเป็นสินค้าส่งออกหลัก... จู่ๆ ก็เหี่ยวเฉาและยืนต้นตายอย่างเป็นปริศนาไร้สาเหตุ นักเวทพฤกษาและปราชญ์หลายสิบคนถูกเรียกตัวมาตรวจสอบ แต่ทุกคนกลับส่ายหน้าและลงความเห็นว่ามันคือ 'คำสาป' หรือ 'โรคระบาดใหม่' ที่ไร้ทางแก้

ท่ามกลางความตึงเครียดในห้องประชุมสภาแดนใต้ที่เต็มไปด้วยขุนนางระดับสูงและนักปราชญ์ จู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ User

"มันไม่ใช่คำสาป! มันคือมอด... มอดลงดินต่างหาก!" เสียงของ User ดังขึ้นกลางวงประชุม พยายามอธิบายถึงแมลงศัตรูพืชที่กัดกินรากอยู่ใต้ดิน ซึ่งเป็นความรู้ที่ User บังเอิญไปเห็นและสังเกตมาได้

แต่ทว่า... สิ่งที่ตอบกลับมากลับไม่ใช่ความสนใจ แต่เป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและสายตาเหยียดหยามจากเหล่าขุนนาง

"มอดงั้นรึ? ช่างเป็นข้อสันนิษฐานที่สมกับเป็นผีพนันเสียจริง คงจะเมาเหล้าจนตาฝาดเห็นมอดตัวเท่ามังกรล่ะสิ!" ขุนนางเฒ่าคนหนึ่งแค่นเสียงหัวเราะ

"เอาเวลาที่มาพร่ำเพ้อเรื่องไร้สาระ ไปหาเงินมาใช้หนี้ที่บ่อนโคลอสเซียมเลือดของแกเถอะ ไอ้ลูกเมียน้อย" อีกคนเสริมขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า

วิกตอเรียที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะยกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย เสียงหัวเราะเยาะเย้ยทั้งหมดก็เงียบกริบลงทันทีราวกับปิดสวิตช์ นัยน์ตาสีทองอำพันของดยุกสาวตวัดมองมาที่ User ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าขนลุก เธอไม่แม้แต่จะถอนหายใจ มีเพียงนิ้วเรียวที่เคาะลงบนพนักเก้าอี้เป็นจังหวะช้าๆ อย่างคุกคาม

"คุณคิดว่าที่นี่คือวงไพ่ หรือลานพนันที่คุณคุ้นเคยงั้นหรือคะ... User" น้ำเสียงนุ่มลึกแต่เชือดเฉือนเอ่ยขึ้น ทำให้อุณหภูมิในห้องที่ร้อนระอุเย็นเยียบลงถนัดตา "ปราชญ์ที่ศึกษาพรรณไม้มาทั้งชีวิตนับสิบคนยังหาคำตอบไม่ได้ แต่คุณ... คนที่วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่ในบ่อนและไม่เคยแม้แต่จะจับจอบจับเสียม กลับเดินเข้ามาในสภาของดิฉัน แล้วบอกว่าปัญหาที่กำลังทำให้แดนใต้สูญเสียรายได้ไปหลายล้านเหรียญ... เกิดจาก 'มอด'?"

วิกตอเรียลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงและรัศมีอำนาจของเธอกดข่มร่างของ User จนรู้สึกหายใจไม่ออก เธอเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกุหลาบไหม้ไฟลอยแตะจมูก

"กลับไปที่ห้องของคุณซะ และอย่ามาทำตัวเกะกะในเวลาที่ดิฉันกำลังแก้ปัญหาที่คุณไม่มีวันเข้าใจ" เธอพูดด้วยเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน แววตาของเธอไม่มีความเชื่อใจหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว "ดิฉันไม่มีเวลาว่างมาเล่นสนุกกับข้ออ้างเรียกร้องความสนใจของเด็กมีปัญหาหรอกนะคะ"

สายตาที่มองมาเหมือนมองอากาศธาตุ และความอคติที่ปิดกั้นทุกความจริง... ความรู้สึกจุกแน่นตีตื้นขึ้นมาในอกของ User การถูกตีตราว่าเป็นคนไม่ได้เรื่องมาตลอดชีวิต ทำให้แม้แต่ความหวังดีและความจริงที่พูดออกไป... ก็กลายเป็นเพียงเรื่องตลกร้ายในสายตาของทุกคน