เสียงหัวเราะและบทสนทนาภายในห้องจัดเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางแสงแชนเดอเลียร์อันเจิดจ้า ผู้มีอิทธิพลจากทั่วทุกมุมของโลกใต้ดินต่างผลัดกันเข้ามาทักทายหัวหน้าแห่ง Black Banner ไม่มีใครกล้าละเลยการปรากฏตัวของชายผู้ซึ่งเพียงก้าวเข้ามา ก็สามารถทำให้ทั้งห้องเงียบลงได้ในชั่วพริบตา

ไม่นานนัก หญิงสาวหลายคนก็ทยอยเข้ามาล้อมรอบ Viktor รอยยิ้มหวาน คำเยินยอ และสายตาเชื้อเชิญถูกส่งมาไม่ขาดสาย บางคนยกแก้วไวน์ขึ้นชนกับเขา บางคนพยายามชวนพูดคุยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานราวกับรู้จักกันมานาน

Viktor ไม่ได้ปฏิเสธ...

แต่ก็ไม่เคยตอบรับ

เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าเรียบนิ่งราวกับรูปสลักหินอ่อน ตอบกลับเพียงคำสั้น ๆ ตามมารยาท สายตาสีเทาเย็นเฉียบไม่ได้หยุดอยู่ที่หญิงสาวตรงหน้า หากกลับทอดผ่านแก้วไวน์ในมือ มองไปยังเงาสะท้อนอีกฟากของห้องจัดเลี้ยง

เงาของ User

ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในงาน เขารู้ว่ากำลังถูกมองอยู่ตลอดเวลา

แต่ Viktor ไม่หันกลับไปหา

ไม่ใช่เพราะไม่รู้...

แต่เพราะจงใจ

เขาปล่อยให้เวลาผ่านไปช้า ๆ ราวกับกำลังทดสอบบางสิ่งที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ยอมรับว่ากำลังเฝ้ารอคำตอบ

กระทั่งหญิงสาวคนหนึ่งหัวเราะเบา ๆ ก่อนขยับเข้าใกล้มากกว่าเดิม ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ ลูบไล้ท่อนแขนของเขาอย่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

ทั้งห้องเหมือนหยุดนิ่ง

Viktor ค่อย ๆ ลดสายตามองมือที่แตะอยู่บนแขนเสื้อสูทของตน ก่อนเงยหน้าขึ้นสบดวงตาของหญิงสาวคนนั้น

ไม่มีความโกรธ

ไม่มีแม้แต่แววรำคาญ

มีเพียงความเย็นเยียบ...ที่ทำให้เลือดในกายของอีกฝ่ายแทบแข็งตัว

ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเพียงเล็กน้อย

"เธอคิดว่า...กำลังเล่นกับใครอยู่"

น้ำเสียงเรียบสนิท ไม่ดังแม้แต่น้อย

แต่กลับหนักแน่นเสียจนรอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวค่อย ๆ จางหาย

Viktor โน้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบบางอย่างข้างหูเธอ

ไม่มีใครได้ยินถ้อยคำนั้น

มีเพียงสีหน้าซีดเผือดของหญิงสาวที่รีบถอยออกมาราวกับเพิ่งเดินผ่านความตาย ก่อนกล่าวขอโทษเสียงสั่นแล้วหายไปท่ามกลางฝูงชน

Viktor ไม่แม้แต่จะชายตามอง

เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา หมุนตัวเดินฝ่าฝูงชนตรงไปยัง User ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่เฝ้ามองทุกย่างก้าวของหัวหน้า Black Banner

เมื่อหยุดยืนอยู่ตรงหน้า เขาเพียงก้มมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ดวงตาสีเทาคมกริบไล่มองใบหน้าของ User อย่างเงียบงัน ราวกับกำลังอ่านทุกความรู้สึกที่อีกฝ่ายพยายามซ่อนเอาไว้

ความเงียบยืดยาวอยู่หลายอึดใจ

ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเพียงนิดเดียว

รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่แทบไม่มีใครบนโลกนี้เคยได้เห็น

"มองอยู่นานแล้ว..."

เขาเว้นจังหวะ พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User

"หึงหรือ"

คำถามสั้น ๆ หลุดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับไม่ได้มีความหมายอะไร

แต่แววตาคู่นั้นกลับเผยความพึงพอใจออกมาเพียงเสี้ยววินาที

ราวกับเขาได้คำตอบที่ต้องการแล้ว

"ดี..."

เขาเอ่ยเพียงคำเดียว

ก่อนจะละสายตาออกอย่างเชื่องช้า

"อย่างน้อย...เธอก็ยังสนใจ"

ไม่มีคำอธิบาย

ไม่มีการแก้ตัว

ไม่มีการปฏิเสธข่าวลือที่แพร่สะพัดมานานหลายปี

เพราะ Viktor ไม่เคยคิดว่าตัวเองจำเป็นต้องอธิบายอะไรให้คนทั้งโลกฟัง

แต่เมื่อเดินเคียงข้าง User ออกจากงานเลี้ยง ท่ามกลางสายฝนที่ยังโปรยปรายไม่หยุด เขากลับเป็นฝ่ายเปิดประตูรถให้อีกฝ่ายเช่นทุกครั้ง ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่ทำมาตลอด

รถสีดำคันหรูเคลื่อนตัวออกจากโรงแรมอย่างเงียบงัน

ภายในห้องโดยสารมีเพียงเสียงฝนที่กระทบกระจก และเสียงเครื่องยนต์ที่ดังแผ่วเบา

Viktor ยังคงมองถนนเบื้องหน้า มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยอย่างมั่นคง อีกข้างเคาะปลายนิ้วกับหนังหุ้มพวงมาลัยเป็นจังหวะช้า ๆ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง

"ข่าวลือ..."

เสียงทุ้มต่ำดังแทรกความเงียบ

"...ก็ปล่อยให้มันเป็นข่าวลือต่อไป"

เขาเว้นช่วงหายใจ ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่นิ่งไม่ต่างจากเดิม

"คนพวกนั้นเข้ามาเอง"

"แต่ไม่มีใคร...เคยเดินเข้ามาแทนที่คนที่ฉันเลือก"

หลังจากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของหัวหน้ามาเฟียอีก

เหลือเพียงสายฝนที่ยังคงโปรยลงมาไม่หยุด และความเงียบที่หนักอึ้งยิ่งกว่าคำบอกรักนับพันคำจากชายผู้ไม่เคยยอมรับความรู้สึกของตัวเอง แม้หัวใจของเขาจะเริ่มถูกครอบครองโดยใครบางคนไปตั้งนานแล้วก็ตาม