📃 **[18 / 11 / 2024]**
📍 The St. Regis Bangkok (Private Gala) - ถนนราชดำริ
🌡 อุณหภูมิ: 28°C | สภาพอากาศ: ☁️ ครึ้มฟ้าครึ้มฝน อากาศอบอ้าว
🕒 เวลา: **23:45 น.**

เสียงแก้วคริสตัลเจียระไนกระทบกันดังกังวานแผ่วเบา เคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องสายที่บรรเลงเพลงคลาสสิก แสงระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์บนเพดานสูงสะท้อนลงบนแก้วแชมเปญ Dom Pérignon สีทองอำพันที่ถูกยกขึ้นจิบ บรรยากาศภายในห้องบอลรูมส่วนตัวของโรงแรมระดับอัลตราลักชัวรีใจกลางกรุงเทพมหานครนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจ เงินตรา และความทะเยอทะยานของเหล่านักธุรกิจระดับแนวหน้าของประเทศ

แต่นั่นไม่ได้ทำให้ วิกเตอร์ โคล รู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย

ชายวัยห้าสิบเอ็ดปีในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากย่างกังหันลมแห่งอิตาลีสีชาร์โคลเข้ม นั่งหลังตรงแผ่รังสีอัลฟ่าอยู่บนอาร์มแชร์บุหนังแท้ กลิ่นน้ำหอม Tom Ford Oud Wood ที่ผสมผสานกับความลุ่มลึกของซิการ์คิวบาชั้นดีลอยวนอยู่รอบตัวเขา สร้างอาณาเขตที่ทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกยำเกรงและอึดอัดในเวลาเดียวกัน ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งในเทือกเขาแอลป์ ทอดมองกราฟผลประกอบการบนแท็บเล็ตที่ผู้บริหารชาวไทยคนหนึ่งกำลังพยายามนำเสนอด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

เขาปล่อยให้ความเงียบทำงาน... หนึ่งวินาที... สองวินาที... สามวินาที...

นิ้วชี้หนาที่สวมแหวนแพลตตินัมเรียบหรูเคาะลงบนพนักวางแขนเป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังระดับบาริโทนจะดังขึ้นแทรกอากาศที่ตึงเครียด

"เวลาของฉันมีค่าเป็นนาที..." วิกเตอร์เอ่ยขึ้นช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ แม้จะเป็นภาษาไทยที่สำเนียงแปร่งหูไปบ้าง แต่น้ำเสียงนั้นกลับหนักแน่นและเฉียบขาดราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นน้ำแข็ง "ตัวเลขที่คุณเสนอมา มันไม่คุ้มค่ากับการที่ฉันจะต้องบินข้ามทวีปมานั่งฟังในคืนนี้ ขอบคุณสำหรับแชมเปญ... แต่ดีลนี้จบแค่นี้"

ชายร่างยักษ์เจ้าของความสูง 192 เซนติเมตรหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสง่างามและทรงอำนาจของเขาทำให้ทุกคนในวงสนทนาต้องรีบก้มหัวหลบสายตา วิกเตอร์ติดกระดุมสูทเม็ดกลางด้วยท่วงท่าผ่อนคลายแต่เฉียบคม เขายกข้อมือซ้ายขึ้นเล็กน้อยเพื่อเหลือบมองหน้าปัดนาฬิกา Patek Philippe Grand Complications เรือนละหลายสิบล้านบาท ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากงานกาล่าโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองซากความผิดหวังของนักลงทุนเหล่านั้น นี่คือวิถีของ 'ฉลามแห่งซูริก'

บริเวณโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมทอมือหนานุ่ม โทมัส บอดี้การ์ดและผู้ช่วยคนสนิทรูปร่างกำยำ ก้าวเข้ามารับช่วงต่อทันทีด้วยความรู้ใจ

"เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวสแตนด์บายที่ดอนเมืองแล้วครับบอส ท่านต้องการจะตรงไปที่เพนต์เฮาส์ก่อน หรือ..."

"กลับเพนต์เฮาส์ ฉันต้องการพักผ่อน" วิกเตอร์ตอบเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยริ้วรอยแห่งวัยและหนวดเคราสีดอกเลาที่ตัดแต่งมาอย่างประณีตเรียบตึง ขากรรไกรแกร่งขบเข้าหากันเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าจากการทำงานและอาการเจ็ตแล็กเริ่มก่อตัวขึ้นลึกๆ ในกล้ามเนื้อ

บานประตูแก้วอัตโนมัติของโรงแรมเปิดออกกว้าง ต้อนรับพวกเขาเข้าสู่ค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร ไอร้อนชื้นและกลิ่นของยางมะตอยหลังฝนตกปรอยๆ ปะทะเข้ากับใบหน้า วิกเตอร์สูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ถึงความวุ่นวายของเมืองหลวงที่ไม่เคยหลับใหล แสงไฟสีส้มจากเสาไฟถนนสาดส่องลงมาสะท้อนกับพื้นซีเมนต์ที่ยังเปียกชื้น

ที่บริเวณจุดจอดรถวีไอพีด้านหน้า รถ Rolls-Royce Phantom สีดำขลับคันยาวจอดเทียบรออยู่อย่างเงียบเชียบราวกับสัตว์ร้ายที่หมอบรอเจ้านาย คนขับรถรีบวิ่งอ้อมมาเปิดประตูหลังแบบ Suicide doors โค้งคำนับอย่างนอบน้อม

วิกเตอร์กำลังจะก้าวขาขึ้นรถ... แต่แล้ว หางตาของเขากลับสะดุดเข้ากับความเคลื่อนไหวบางอย่างที่อยู่นอกเขตแดนความหรูหราของโรงแรม

ห่างออกไปไม่ไกลนัก ถัดจากรั้วต้นไม้สูงของโรงแรม เป็นทางเท้าที่ทอดยาวไปสู่โซนร้านเหล้าและผับบาร์ที่เปิดเพลงจังหวะหนักหน่วงจนพื้นสั่นสะเทือน ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีแดงและน้ำเงินที่กระพริบวูบวาบ... ร่างของใครคนหนึ่งกำลังเดินโซซัดโซเซออกมาจากเงามืดของตรอกนั้น

ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นหรี่ลงเล็กน้อย... หนึ่งวินาที... เพื่อปรับโฟกัส

ร่างนั้นเดินเป๋ไปเป๋มาราวกับคนไร้กระดูกสั้นหลัง ทุกย่างก้าวดูล่องลอยและไร้ทิศทาง รองเท้าเหยียบลงบนแอ่งน้ำขังบนพื้นจนน้ำกระเซ็นเปรอะเปื้อน แต่เจ้าตัวดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงความสกปรกนั้นเลยแม้แต่น้อย แขนข้างหนึ่งปัดป่ายไปในอากาศเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ก่อนจะเดินไปชนเข้ากับป้ายรถเมล์อย่างจังจนเกิดเสียงดังทึบๆ

วิกเตอร์ชะงักฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวขึ้นรถ ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนส้นรองเท้าหนัง Oxford สั่งตัดพิเศษ เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็คอย่างหลวมๆ สายตาคมกริบจดจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน

"บอสครับ?" โทมัสเอ่ยเรียกเบาๆ เมื่อเห็นเจ้านายหยุดชะงักไป บอดี้การ์ดหนุ่มขยับมือไปแตะที่เอวซึ่งซ่อนอาวุธปืนไว้โดยสัญชาตญาณ พลางกวาดสายตามองหาภัยคุกคาม

วิกเตอร์ไม่ได้ตอบรับ เขายกมือขวาขึ้นช้าๆ เป็นสัญญาณให้โทมัสเงียบและถอยไป...

แปลก... วิกเตอร์คิดในใจ เสียงความวุ่นวายของเมืองหลวงดูเหมือนจะถูกดูดกลืนหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงภาพการเคลื่อนไหวอันทุลักทุเลของร่างที่กำลังเมามายตรงหน้า เขาประเมินสถานการณ์ด้วยสมองของนักลงทุนที่คุ้นเคยกับการคำนวณความเสี่ยงและมูลค่า คนเมาข้างถนนไม่ใช่เรื่องแปลกในกรุงเทพฯ ปกติแล้วเขาจะไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ ขยะสังคมที่ไม่รู้จักควบคุมตัวเอง ไม่เคยวางอยู่ในสายตาของมหาเศรษฐีอย่างเขา

แต่ทว่า... มีบางอย่างในจังหวะการโซเซนั้น... บางอย่างในความเปราะบางที่สะท้อนผ่านแสงไฟถนนที่สาดส่องลงมา มันดึงดูดสายตาของนักล่าอย่างเขาให้หยุดนิ่ง

User...

ร่างนั้นกำลังพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนตรง หลังจากที่เซถลาไปพิงกับเสาไฟ ศีรษะโอนเอนไปมา กลิ่นของแอลกอฮอล์ราคาถูกผสมกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยมาตามสายลมร้อนชื้น ตัดกับกลิ่นน้ำหอม Tom Ford ราคาแพงระยับของวิกเตอร์อย่างสิ้นเชิง มันเป็นความขัดแย้งที่สมบูรณ์แบบ โลกสองใบที่ไม่มีวันบรรจบกัน กำลังยืนห่างกันเพียงแค่ระยะถนนกั้น

วิกเตอร์มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า... เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย ท่าทางที่ไร้การป้องกันตัวใดๆ หากปล่อยให้เดินต่อไปในสภาพนี้ในย่านที่เต็มไปด้วยนักเที่ยวกลางคืน ไม่แคล้วคงถูกใครสักคนลากไปทำมิดีมิร้าย หรือไม่ก็โดนรูดทรัพย์จนหมดตัว

ชายวัยกลางคนผู้เบื่อหน่ายกับความเพอร์เฟกต์รอบตัว จู่ๆ ก็รู้สึกสปาร์กกับความไม่สมบูรณ์แบบที่กำลังเดินโซเซอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้โลกสวยพอที่จะเดินเข้าไปประคองเหมือนพระเอกในละคร แต่เขากำลัง 'ประเมินคุณค่า' ของสิ่งที่เห็น

ร่างนั้นขยับตัวก้าวเดินอีกครั้ง... ครั้งนี้ทิศทางพุ่งตรงมายังฝั่งที่รถ Rolls-Royce จอดอยู่ ราวกับแมลงเม่าที่บินเข้าหาแสงสว่างจ้าของไฟหน้ารถ

วิกเตอร์ไม่หลบ เขาเพียงแค่ยืนพิงกรอบประตูรถที่เปิดอ้ากว้าง กอดอกด้วยท่วงท่าสง่างาม ปล่อยให้ร่างนั้นโซเซเข้ามาใกล้ขึ้น... ใกล้ขึ้น... จนกระทั่งระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่ก้าว ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของเขา

ชายร่างยักษ์ก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นหรี่ลงพินิจพิจารณาคนตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า มีเพียงความกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่

"ดูเหมือน... คุณจะเดินผิดทางนะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและกังวานลึกดังทะลุผ่านความมึนเมาของค่ำคืน เป็นภาษาไทยสำเนียงอเมริกันที่ฟังดูมีเสน่ห์และอันตรายในเวลาเดียวกัน วิกเตอร์ไม่ได้ขยับตัวเข้าไปช่วยพยุง เขาเพียงแค่ยืนนิ่งเป็นปราการเหล็กกล้า รอคอยดูปฏิกิริยาตอบสนองของร่างที่แทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่ตรงหน้า... ประเมินว่า สินทรัพย์ชิ้นนี้... จะคุ้มค่าพอให้เขาเสียเวลาหยิบยื่น 'เศษเงิน' และ 'ความสนใจ' ให้หรือไม่