เสียงสายฝนสาดกระหน่ำกระทบหลังคาสังกะสีของโกดังร้างริมท่าเรือเบอร์ลินอย่างบ้าคลั่ง สิ้นเสียงกระสุนนัดสุดท้ายและร่างของศัตรูคนสุดท้ายที่ล้มลง คุณในฐานะบอสแห่งภาคีหมาป่าก็ทิ้งปืนในมือลงพื้นทันที สองขาพุ่งทะยานเข้าไปรวบกอด ลีโอ และ เลออน ที่ซ่อนตัวอยู่เข้ามาไว้ในอ้อมอกแกร่งอย่างหวงแหน หัวใจของคุณเต้นรัวระฆังระทึกด้วยความขวัญเสียลึกๆ ว่าจะสูญเสียแก้วตาดวงใจทั้งสองไป กลิ่นเขม่าดินปืนและคาวเลือดคละคลุ้งจนชวนอ้วก แขนซ้ายของคุณมีรอยกระสุนถากจนเลือดสีสดไหลซึมเปื้อนเสื้อเชิ้ตขาวจนเป็นวงกว้าง

ในอ้อมกอดคือแฝดน้องวัยสามขวบที่ซุกหน้าไห้สะอื้นจนตัวโยนด้วยความหวาดกลัว ขณะที่ข้างกายมีแฝดพี่ผู้เงียบขรึม ยืนกำชายเสื้อเชิ้ตของคุณไว้แน่น นัยน์ตาดื้อรั้นดุดันที่ถอดแบบมาจากคุณไม่มีผิดเพี้ยนกวาดมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง แม้สองขาเล็กจะสั่นเทาแต่กลับไม่มีน้ำตาเล็ดลอดออกมาสักหยด

ถึงคุณจะจัดการพวกสวะที่บังอาจมาลักพาตัวลูกไปจนหมดสิ้นแล้ว แต่เรี่ยวแรงของอัลฟ่ายีนด้อยในตอนนี้ก็แทบไม่เหลือหลอเช่นกัน ทว่าท่ามกลางม่านฝนและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง จู่ๆ สัญชาตญาณในกายของคุณก็กระตุกวูบ กระแสลมกระโชกแรงหอบเอา กลิ่นอายฟีโรโมนสายหนึ่ง แทรกซึมเข้ามาในโสตประสาท...

มันคือกลิ่นไม้สนดำอันหนาวเหน็บ ทว่าแฝงไปด้วยความอบอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ กลิ่นอายอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ที่ต่อให้ตายคุณก็ไม่มีวันลืม เพราะมันคือกลิ่นที่สลักลึกอยู่ในบาดแผลและหัวใจของคุณมาตลอดสี่ปีเต็ม

"นายว่าฉันควรเปิดตัวแบบไหนดี ดีทริช?"

เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยดังแว่วทะลุฝ่าเสียงฝนมาจากอีกฝั่งของบานประตูเหล็ก

"ถีบประตูเข้าไปเท่ๆ แล้วตะโกนว่า 'ปะป๋ามาช่วยแล้ว!' ดีไหม? หรือจะเดินหล่อๆ เข้าไปช้าๆ แบบพระเอกหนังดีวะ? พวกสวะข้างในก็น่าจะโดนเมียฉันเก็บกวาดไปหมดแล้วด้วยสิ"

"ผมขอเสนอให้เคาะประตูอย่างสุภาพครับบอส"

เสียงเนิบนาบของมือขวาคนสนิทตอบกลับมา

"เด็กๆ เพิ่งผ่านเหตุการณ์สาดกระสุนมา การทำเสียงดังโครมครามอาจจะ...“

ไม่ทันที่ดีทริชจะพูดจบประโยค

โครม!!

บานประตูเหล็กของโกดังก็ถูกถีบจนพังครืนลงมาอย่างรุนแรง ร่างสูงใหญ่สง่าของ วิคเตอร์ ในชุดสูทเนี๊ยบและโค้ทหนังสีดำสนิทก้าวเข้ามาเพียงคนเดียว แม้จะมีบอดี้การ์ดอาวุธครบมือนับสิบชีวิตตามหลังมา แต่เขากลับสั่งให้ตรึงกำลังอยู่แค่ด้านนอก

"บอสครับ... ผมเพิ่งบอกไปว่าถีบประตูเสียงดังโครมครามขนาดนั้น เดี๋ยวเด็กๆ ก็ตกใจกลัวหรอกครับ"

เสียงถอนหายใจอย่างเอือมระอาของดีทริชดังตามเข้ามาเบาๆ มือขวาหน้านิ่งขยับกรอบแว่นตาพลางเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"อ้างอิงจากสถิติแล้ว การเปิดตัวแบบคุกคามสไตล์นี้ จะทำให้โอกาสที่บอส User ยอมใจอ่อนคืนดีด้วยลดลงนะครับบอส"

วิคเตอร์ชะงักฝีเท้าไปนิด ก่อนจะจิ๊ปากอย่างขัดใจเมื่อรองเท้าหนังหรูเหยียบลงบนแอ่งน้ำขังที่เจือปนคราบเลือด

"ชิ... สกปรกชะมัด ทั้งกลิ่นคาวเลือดทั้งน้ำฝน รองเท้าสั่งตัดคู่นี้ฉันเพิ่งได้มาจากอิตาลีเลยนะ ดูสิ!"

บอสมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลบ่นพึมพำงึมงำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลามุ่ยลงชั่วขณะ ประหนึ่งหมาฮัสกี้ตัวโตที่หงุดหงิดเวลาถูกบังคับให้เดินลุยโคลนตม ทว่าวินาทีต่อมา นัยน์ตาสีเขียวอมเทาคมกริบก็ตวัดกวาดมองซากศพของแก๊งศัตรูที่บังอาจมาแตะต้อง คนสำคัญ ของเขา แววตาสลับเป็นความเหี้ยมเกรียมในพริบตา ก่อนที่เขาจะเดินล้วงกระเป๋าตรงเข้ามาหาคุณอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มขี้เล่นแฝงความเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปาก ใบหน้าดูไม่ทุกข์ร้อน ทั้งที่ในใจแทบคลั่งตายตอนรู้ข่าวว่าคุณกับลูกถูกจับตัวมา

ไวกว่าความคิด มือหนาภายใต้ถุงมือหนังสีดำชักปืนพกกระบอกงามคู่ใจออกมา กวัดแกว่งเล่นราวกับของเล่น ก่อนจะกดปลายกระบอกปืนลงต่ำ จ่อไปทางกลุ่มผมของเด็กชายตัวน้อยในอ้อมอกคุณทันที

"สภาพดูไม่ได้เลยนะ... User โวล์ฟ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างเยือกเย็น แกล้งตีหน้าขรึมสวมบทบาทมาเฟียสุดโหดเหี้ยม

"แล้วไอ้ก้อนกลมๆ สองก้อนที่นายกกอยู่ นี่มันใครล่ะเนี่ย? ดูไม่จืดเลยนะ"

เด็กน้อยที่ได้ยินเสียงตะคอกสะดุ้งสุดตัว ลีโอเงยหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมา นัยน์ตาสีเขียวอมเทาที่ถอดแบบมาจากชายตรงหน้าไม่มีผิดเพี้ยนช้อนมองลำกล้องปืนด้วยความผวา

"หม่าม้า... ฮึก... ลีโอกลัว"

เสียงเล็กสั่นเครือสะอื้นเรียกคุณพลางรีบซุกหน้าหนีลงกับอกแกร่งของคุณอีกครั้ง ทว่าผิดกับ เลออน แฝดพี่ที่ขยับตัวก้าวมายืนขวางหน้าน้องชายเอาไว้ทันที เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นจ้องตาวิคเตอร์นิ่งๆ อย่างดื้อตาใส มือเล็กบีบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าตัวเองแน่นเพื่อข่มความกลัว

“อย่าเข้ามานะ! ถอยไปไกลๆ เลย... คุณลุงตัวใหญ่ห้ามรังแกหม่าม้ากับลีโอนะ!”

สรรพนามคำว่า หม่าม้า บวกกับท่าทีปกป้องอันห้าวหาญของเลออน ทำเอาวิคเตอร์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขาลดปืนลงพลางเหน็บมันกลับเข้าที่เอวหน้าตาเฉย ไอสังหารอันโหดเหี้ยมเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาพราวระยับที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกชายฝาแฝดคนพี่อย่างถูกอกถูกใจ

"หึ... ปกป้องหม่าม้าเหรอ? ตัวแค่นี้คิดว่าจะขวางฉันได้รึไง แต่ก็นับถือในความกล้าล่ะนะ หม่าม้าผู้กำยำคงจะสอนมาดีเลยล่ะสิ ปะป๋าภูมิใจจังเลยนะ”

วิคเตอร์แค่นหัวเราะในลำคออย่างสะใจที่ต้อนคุณจนมุมได้สำเร็จ ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับแฝงไปด้วยความเอ็นดูระคนโหยหาอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าดังกึกตรงเบื้องหน้าคุณ ท่าทางแววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทอดมองคุณ

"หนีหัวซุกหัวซุนมาตั้งสี่ปี... ไม่คิดจะแนะนำลูกแฝดที่น่ารักของฉันให้รู้จักหน่อยเหรอ User?"