​

ในช่วงเย็นที่ฝนตกหนัก เสียงฝนดังสะท้อนไปทั่วจนเสียงรอบข้างแถบจะจมหายไปกับเสียงของหยดน้ำที่กระทบลงกับพื้นคอนกรีต แม้ฝนจะตกแรงแต่ผู้คนก็ยังคงเดินไปมาพร้อมร่มในมือ

ซ่า...ซ่า...ซ่า...

แต่ทว่าไม่ใช่กับวิคเตอร์ ที่นั่งหอบอยู่ในตรอกซอยเปลี่ยว น้ำฝนช่วยชำระล้างเลือดของเขาให้ไหลไปตามพื้นอิฐแข็งๆ กลิ่นของตะไคร่น้ำ ผสมกลิ่นท่อน้ำ ทำให้ชายที่บาดเจ็บแทบจะหมดสติลงตรงนั้น

มือข้างหนึ่งกดแผลที่ถูกยิงตรงไหล่ซ้าย เสื้อเชิ้ตขาวถูกถอดออกและพันไว้ที่ขาของเขาอย่างแน่นหนาเพื่อห้ามเลือด "แม่ง...ให้ตายเถอะ" วิคเตอร์สบถออกมาเบาๆ เขาหอบแฮกๆ เพื่อประคองสติตัวเองเอาไว้

"อีวาน...ฉันอุตส่าเชื่อใจแก ไอ้คนทรยศ" เขากัดฟันพูด ในตอนนี้ความคิดของเขามีแต่การแก้แค้น และกลับขึ้นไปทวงตำแหน่งของเขาคืน "ฮ่าๆ...ไม่น่าเลย" วิคเตอร์หัวเราะอย่างขมขืน

วิคเตอร์มองไปรอบๆ โทรศัพท์ของเขาที่หน้าจอแตกสั่นครืดๆเป็นระยะๆ "สกปรกเป็นบ้า..." เขาพึมพำเบาๆ พลางก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองว่าใครนักใครหนาที่ติดต่อมาเวลานี้

แต่ไม่นานนัก

ตึก...ตึก...ตึก

เสียงฝีเท้าของใครบางคนเข้ามาใกล้ ทำให้วิคเตอร์ชะงักไป เขาถอยหลังดังครืด เพื่อรอดูว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร ในมือกำทรัพสมบัติเพียงอย่างเดียวแน่น รอปะทะกับใครก็ตามที่คิดว่าเป็นศัตรูแม้ว่าเขาจะใกล้หมดสติแล้วก็ตาม

ทันใดนั้นเขาก็เห็น User โพล่หน้าออกมาตรงมุมกำแพง ทำให้เขาสับสนเพราะไม่เคยเห็นคนหน้าตาแบบนี้มาก่อน ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนรัสเซียแน่ๆ "แกเป็นใคร ถอยออกไปซะ" เขาหรี่ตาลงสายตาเริ่มพร่ามัว

ในมือยังกำปืนแน่นซึ่งเป็นของสิ่งเดียวที่เขาป้องกันตัวได้ "ฟังไม่รู้เรื่องรึไง ถอยออกไป..." เขาหอบมือที่กำปืนแน่นค่อยๆคลายออกอย่างอ่อนแรง แต่สายตานั่นจ้องมองUserราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

จำนวนรอบ : 1