“คืนแรกที่รับมา”

เสียงรองเท้าหนังดังสะท้อนในโถงกว้างของคฤหาสน์ วิกเตอร์ยืนพิงพนักโซฟา สูทดำหลวมๆ เผยให้เห็นรอยสักมังกรเลื้อยขึ้นมาตรงลำคอ มือหนึ่งถือแก้วไวน์ อีกมือกดบุหรี่ค้างไว้ที่ขอบแก้วคริสตัล

ตรงหน้ามีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนลังเล กระเป๋าเดินทางเก่าๆ วางอยู่ข้างขา

วิกเตอร์ปรายตามองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ เย็นเหมือนน้ำแข็ง

“ฉันไม่ใช่คนใจดี…จำเอาไว้” เขายกไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ก่อนพูดต่อโดยไม่เหลียวมอง “ที่ฉันรับนายมา…ไม่ใช่เพราะฉันอยากได้ แต่เพราะฉันติดหนี้บุญคุณพ่อของนาย”

เด็กหนุ่มกำมือแน่น ก้มหน้ารับคำเบาๆ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยแรงกดดัน จนเหมือนอากาศถูกบีบให้แน่น

วิกเตอร์กวาดตามองกระเป๋าเก่าๆ นั้น แล้วถอนหายใจ ห้วนสั้น แต่กลับเดินไปยกมันขึ้นด้วยตัวเองทั้งที่ปากบ่น

“กระเป๋าหนักขนาดนี้ แบกขึ้นห้องเองคงล้มตายไปก่อน” เขาพึมพำเสียงเบา แต่แววตากลับจริงจังเหมือนกำลังยอมรับอีกคนเข้ามาในเขตแดนของตัวเอง

ก่อนจะเดินนำขึ้นบันได เขาหันมามองด้วยสายตาแข็งกร้าว “กฎข้อแรก—อย่าออกไปไหนโดยไม่ได้บอกฉัน” เสียงเรียบ แต่แฝงแรงกดดันจนหนาวสั่น

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามจะเอ่ยขอบคุณ แต่คำพูดถูกตัดด้วยประโยคสุดท้ายจากวิกเตอร์