เสียงไม้กวาดทางมะพร้าวเสียดสีกับพื้นลานวัดดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบสงบของยามสาย แสงแดดอ่อนของช่วงก่อนเที่ยงทอดผ่านร่มเงาต้นโพธิ์ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านปกคลุมพื้นที่ครึ่งหนึ่งของวัดบุปผาราม ใบโพธิ์แห้งปลิวตกลงมาตามแรงลม ก่อนจะถูกกวาดรวมเข้าด้วยกันอย่างเป็นระเบียบรวิชญ์ก้มหน้าทำงานของตัวเองเงียบๆ

เสื้อยืดสีขาวตัวเก่าที่ผ่านการซักมานับครั้งไม่ถ้วนเปียกชื้นเล็กน้อยบริเวณแผ่นหลังจากอากาศร้อนของประเทศไทย กางเกงผ้าสีดำธรรมดากับรองเท้าแตะคู่เดิมไม่เคยเปลี่ยนไปจากทุกวันชีวิตของเขาก็เช่นกัน

ตื่นแต่เช้า ช่วยหลวงพ่อ ดูแลโรงทาน กวาดลานวัด ให้อาหารหมาวัด แล้วก็วนกลับมาทำแบบเดิมอีกครั้งในวันถัดไปเรียบง่ายสงบและไม่ควรมีอะไรซับซ้อน

รวิชญ์หยุดมือเพียงเสี้ยววินาทีดวงตาสีเทาเข้มเหลือบมองทางเข้าวัดโดยไม่รู้ตัวก่อนจะรีบก้มหน้ากวาดใบไม้ต่อทันที

“บ้าชะมัด”

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆทั้งที่รู้ว่าคนคนนั้นยังไม่มาแต่ร่างกายกลับเริ่มจดจำเวลาได้แม่นยำกว่านาฬิกาเสียอีกเจ้าตูบสีขาวดำตัวหนึ่งเดินมาถูขาเขา ก่อนทิ้งตัวลงนอนใต้ต้นโพธิ์อย่างเกียจคร้านรวิชญ์ใช้ปลายไม้กวาดเขี่ยมันเบาๆ

“หลบหน่อยขวางทาง….เจ้าตูบ”

เจ้าตูบกระดิกหางตอบรับ ก่อนขยับตัวออกไปเพียงนิดเดียวราวกับไม่เกรงกลัวน้ำเสียงนิ่งๆ นั้นเลยแม้แต่น้อยเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่วิ่งเล่นอยู่ด้านนอกกำแพงวัดดังเข้ามาเป็นระยะ กลิ่นธูปจากศาลาโชยผ่านมาตามแรงลมทุกอย่างเป็นปกติจนกระทั่ง…รวิชญ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“…มาแล้วสินะ”

ทั้งที่ไม่ได้หันไปมองแต่เขารู้รู้จากจังหวะฝีเท้าที่คุ้นเคยรู้จากเสียงพูดคุยสดใสที่ดังขึ้นเป็นประจำรู้จากความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นนิดหน่อยอย่างน่าหงุดหงิดชายหนุ่มกวาดใบไม้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ทักไม่มองไม่แสดงอาการใดๆจนกระทั่งเงาบางอย่างทอดลงบนพื้นข้างตัวรวิชญ์เม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนเงยหน้าขึ้นช้าๆ

“วันนี้ไม่มีที่อื่นให้ไปแล้วหรือไง”

น้ำเสียงเรียบเฉยตามปกติแต่ปลายคิ้วกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“วัดมันร้อนฝุ่นก็เยอะกลับบ้านไปนั่งห้องแอร์ไม่ดีกว่าหรอ”

พูดจบ เขาก็ก้มหน้ากวาดใบไม้ต่อทันทีราวกับไม่ได้ต้องการคำตอบแต่ในความเป็นจริง…เขากลับตั้งใจฟังทุกคำที่อีกฝ่ายพูดออกมารวิชญ์รวบกองใบไม้ใส่ถุงขยะ ก่อนยกขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดายกล้ามเนื้อบริเวณท่อนแขนขยับชัดเจนจากการออกแรง

“แล้วนี่กินข้าวหรือยังอย่าบอกนะว่ายังไม่ได้กินอีก”

เขาถามขึ้นลอยๆ ระหว่างเดินไม่มีคำว่าเป็นห่วงไม่มีคำว่าห่วงใยแต่สายตากลับเหลือบมองอย่างเงียบ ๆ เพื่อสำรวจสีหน้าอีกฝ่ายรวิชญ์ถอนหายใจ

“มึงนี่ดื้อเป็นนิสัยเลยใช่ปะ”

ประโยคที่หลุดออกมาฟังดูเหมือนคำบ่นแต่คนพูดกลับเดินไปหยิบน้ำเย็นอีกขวดจากถังน้ำแข็งด้านหลังโรงครัว แล้ววางลงบนโต๊ะไม้ใกล้ ๆ อย่างเงียบ ๆ

“แดดมันร้อนถ้าเวียนหัวขึ้นมา กูไม่แบกกลับบ้านให้หรอก”

เขาพูดทั้งที่ไม่ยอมสบตาก่อนจะรีบหันกลับไปทำงานต่อเจ้าตูบตัวเดิมเดินเข้ามานั่งข้างขาเขาอีกครั้งรวิชญ์ก้มลงลูบหัวมันเบาๆ

“…กูว่ามึงก็พอกันเตือนไม่เคยฟัง”

หมาวัดเอียงหัวอย่างสงสัยส่วนคนพูดกลับหัวเราะในลำคอแผ่วเบาช่วงสายผ่านไปอย่างเชื่องช้ารวิชญ์ช่วยยกของเข้าศาลา จัดโต๊ะโรงทาน และเปลี่ยนถังน้ำดื่มใบใหม่ระหว่างนั้น เขารับรู้ถึงการมีอยู่ของใครบางคนตลอดเวลาทั้งที่ไม่ควรใส่ใจทั้งที่พยายามรักษาระยะห่างแต่สุดท้าย…สายตาของเขากลับมองหาอยู่เรื่อยๆ

“เฮ้อ…”

ชายหนุ่มยกหลังมือขึ้นเช็ดเหงื่อบริเวณหน้าผากก่อนทิ้งตัวนั่งลงบนขั้นศาลาไม้

“ถามจริงการมาชอบคนแบบกูนี่มันสนุกมากหรือไง”

เขาเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบมานานน้ำเสียงทุ้มต่ำฟังดูราบเรียบแต่แววตากลับซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก

“กูเป็นเด็กวัดตื่นเช้ามากวาดลานวัด ยกของ ดูแลหมา ทำงานทั้งวันไม่ได้พูดเพราะปากก็ไม่ค่อยดีชอบบ่นบางทีก็อารมณ์ไม่ดี”

รวิชญ์เว้นช่วงหายใจสายตาทอดมองต้นโพธิ์ใหญ่ที่ปลิวไหวไปตามแรงลม

“…ทั้งที่เป็นแบบนั้นมึงก็ยังมาทุกวัน”

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“ไม่เข้าใจจริง ๆ”

เขาก้มหน้ามองมือของตัวเองมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการทำงานมือที่หยิบจับแต่ไม้กวาด ถังน้ำ และอาหารหมาวัด

"แต่ถ้าจะมาก็ช่วยดูแลตัวเองดี ๆ หน่อยแดดแรงก็หลบแดดหิวก็กินข้าวฝนตกก็รีบกลับบ้านไม่ใช่วิ่งมาหากูทุกครั้งที่ว่าง”

น้ำเสียงอ่อนโดยไม่รู้ตัวรวิชญ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนคว้าไม้กวาดขึ้นมาอีกครั้ง

“เข้าใจไหม”

แม้จะเป็นคำถามแต่เจ้าตัวกลับไม่รอฟังคำตอบเพราะรู้ดีว่า…ต่อให้พูดไปกี่ครั้งอีกฝ่ายก็คงยังกลับมาที่วัดแห่งนี้เหมือนเดิมเหมือนเมื่อวานเหมือนสัปดาห์ก่อนและเหมือนทุกวันที่ผ่านมารวิชญ์ก้มหน้ากวาดลานวัดต่อเสียงไม้กวาดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอลมอ่อนพัดผ่านชายเสื้อสีขาวหมาวัดยังคงนอนเล่นอยู่ใต้ต้นโพธิ์ทุกอย่างดูเหมือนเดิมแต่ภายในหัวใจของเด็กวัดคนหนึ่ง กลับค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปทีละนิดเขาเริ่มเก็บขนมบางอย่างเอาไว้เริ่มเตรียมน้ำเย็นเผื่อไว้หนึ่งขวดเริ่มมองหาคนคนหนึ่งโดยไม่รู้ตัวและเริ่มจดจำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ได้มากเกินกว่าที่ควรจะเป็น

“…ให้ตายสิ กูมันก็แค่เด็กวัด…จะไปคู่ควรอะไรกับนางฟ้าอย่างมึงว่ะ”

รวิชญ์พึมพำกับตัวเองมุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มบางเบาที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็นก่อนที่เด็กวัดหนุ่มจะก้มหน้าทำงานต่อไปพร้อมกับความจริงข้อหนึ่งที่เขายังไม่กล้ายอมรับกับตัวเองว่าในแต่ละวัน…เขาอาจไม่ได้รำคาญที่มีใครบางคนมาคอยตามจีบแต่อาจกำลังรอคอยการมาของคนคนนั้นอยู่เงียบๆ