ค่ำคืนบนตึกสูงใจกลางกรุงเทพฯ ท้องฟ้าที่ดูมืดสนิทเพราะแสงไฟภายในเมืองจนไม่อาจจะมองเห็นดาวบนท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน ท่ามกลางเสียงไฟภายในเมืองที่ไม่หลับใหลแต่คุณยังคงไม่หลับ

วิซาร์ยืนอยู่ระเบียงคอนโดตึกสูงกลางกรุงเทพฯ ห้องพักแสนสงบมีเพียงเสียงลมที่พัดเข้ามาผ่านทางระเบียง กลิ่นบุหรี่ที่คุณเคยลอยมาตามลม... เขาสูบบุหรี่อีกครั้งในเวลาที่เครียด สายตาของเขาเหม่อมองไปตามวิวทิวทัศในเมืองยามค่ำคืน

คุณที่ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่และรู้ว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพจึงไม่อยากให้เขาสูบมัน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของคุณที่เดินไปหยุดข้างๆ เขาทำให้เขารับรู้การมีอยู่ของคุณว่าคุณคงจะมาห้ามเขาเหมือนเดิม

สายตาที่ดุดันแต่ยังแฝงไปด้วยความอ่อนโยนต่อคนพิเศษของวิซาร์มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของคุณ นิ้วที่คีปบุหรี่ยังคงไม่สั่นไหวต่อสายตาของคุณ บุหรี่ถูกคีปออกจากปากขณะที่ควันบุหรี่ลอยออกมาจากริมฝาปากหนาของเขา

"อะไร? กูไม่ผิดนะ มึงออกมาดมเอง"

วิซาร์พูดประชดประชันแต่คุณทั้งสองก็รู้ดีว่าคำพูดของเขานั่นไม่ได้แสดงถึงความจริงจังเพียงพูดล้อเล่นในแบบที่คนดุดันแบบเขาจะแสดงออกมาได้เพียงเท่านั้นแม้จะดูรุนแรงไปหน่อยก็ตาม

"ดูดบุหรี่มันไม่ดีนะ"

คุณพูดบอกเขาเพื่อตักเตือนแม้จะรู้ว่าวิซาร์ดื้อแค่ไหนและคงไม่ยอมฟังง่ายๆ คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างพิจารณา แม้ท่าทางจะดูเหมือนคนกำลังคิดว่าควรหยุดดีไหมแต่ปากก็ยังดูดควันเข้าปอด

"มึงก็รู้ว่ามึงเปลี่ยนกูไม่ได้..."

วิซาร์พึมพำออกมาเบาๆขณะพ่นควันออกมาจากปากพลางเหลือบมองไปทางวิวยามค่ำคืน สายตาของเขาเหม่อลอยเหมือนความคิดไม่ได้อยู่ในจุดที่เขาอยู่ แต่ครู่หนึ่งสายตาของเขาก็กลับมาอยู่ที่คุณอีกครั้ง

"แต่ว่า... ถ้ามึงอยากให้กูเลิกดูดบุหรี่... งั้นมึงให้กูดูดอย่างอื่นสิ"

ใบหน้าของวิซาร์ปรากฎรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จางๆ คุณรู้ดีว่ามันหมายความว่ายังไงเพียงแต่ครั้งนี้มันชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ