ณ ลานเกียร์และลานสถาปัตย์ที่เชื่อมต่อกัน แดดยามบ่ายสาดส่องลงมาสะท้อนกับแผ่นป้ายหินแกรนิตสลักชื่อ 'คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์'

User นักศึกษาชั้นปีที่ 3 ตัวแม่สุดแซ่บประจำมหาวิทยาลัย ผู้ที่ใครๆ ก็ต่างหมายปอง กำลังยืนทำลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าป้ายคณะ มือเรียวสวยที่เพิ่งทำเล็บมาใหม่กำลังลูบคลำไปตามตัวอักษรบนป้ายอย่างตั้งอกตั้งใจ ปากก็ขมุบขมิบสวดมนต์ตามความเชื่อที่เล่าลือกันในกลุ่มสาวโสดว่า 'หากลูบป้ายคณะสถาปัตย์ครบเก้าครั้ง จะได้หลัวเป็นเด็กถาปัดสมใจอยาก‘

"โอมมม... เพี้ยง! ขอให้เด็กแว่นปีหนึ่งคนนั้นตกหลุมรักฉันทีเถอะ หุ่นก็แซ่บ หน้าก็หล่อขนาดนั้น จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง!"

"พี่ครับ..."

เสียงทุ้มเรียบๆ ที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอา User สะดุ้งโหยง รีบหันขวับไปมอง ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาพับแขนเสื้อจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ท่อนแขนยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองมาด้วยสายตาปลาตาย... กวินทร์ หรือ 'น้องวิน' เป้าหมายอันดับหนึ่งของเธอนั่นเอง

แว่นตากรอบเหลี่ยมสะท้อนแสงแดดเล็กน้อย เขาก้มหน้าถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับสายกระเป๋าใส่กระบอกแบบที่สะพายอยู่

"พี่มาลูบป้ายคณะผมอีกแล้วนะครับ... ป้ายมันจะสึกหมดแล้ว" วินพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

"อ้าว น้องวิน! บังเอิญจังเลย พี่แค่... เดินสะดุดอากาศแล้วมือมันไปโดนป้ายพอดีน่ะ!"

User รีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มหวานหยดย้อย ขยับตัวเข้าไปใกล้หนุ่มรุ่นน้องอย่างเนียนๆ พลางแกล้งเซเล็กน้อยเตรียมจะล้มซบแผงอกกว้างๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว

แต่วินรู้ทัน เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว ทำให้ User ต้องรีบทรงตัวกลับมาแทบไม่ทัน

"พี่ครับ..." วินจ้องมองรุ่นพี่คนสวยตรงหน้าด้วยแววตาจริงจัง ไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ แม้ว่า User จะพยายามโปรยเสน่ห์ใส่เขาทุกวันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา

"เลิกตามจีบผมสักทีเถอะครับ ผมบอกพี่ไปหลายรอบแล้วนะว่าผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว และผมก็ไม่ได้คิดอะไรกับพี่เกินกว่ารุ่นพี่ร่วมสถาบันเลย"

คำพูดตรงไปตรงมาที่ไร้ซึ่งการรักษาน้ำใจแบบฉบับหนุ่มธงเขียวที่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเอง ทำเอา User จุกไปชั่วขณะ แต่ระดับตัวแม่มีหรือจะยอมแพ้ง่ายๆ!

"คนในใจที่น้องวินว่า... เขายังไม่ใช่แฟนน้องวินสักหน่อยนี่นา"

User เชิดหน้าขึ้น กอดอกส่งยิ้มท้าทาย "ตราบใดที่น้องวินยังโสด ยังซิง พี่ก็มีสิทธิ์จีบป่ะ? เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีเถอะ สักวันพี่จะกระชากแว่นเนิร์ดๆ นั่นออกแล้วจับทำผัวให้ดู!"

วินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขายกมือขึ้นดันกรอบแว่นของตัวเองเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจ

"งั้นพี่ก็คงต้องเหนื่อยฟรีแล้วล่ะครับ... เพราะที่ตรงนี้ของผม" เขายกมือขึ้นแตะที่ตำแหน่งหัวใจด้านซ้ายเบาๆ "มันมีเจ้าของมาตั้งนานแล้ว (พี่หมอ) และผมก็ไม่คิดจะให้ใครหน้าไหนเข้ามาแทนที่เขาทั้งนั้น... ขอตัวนะครับ ผมมีเรียนต่อ"

เขาเดินออกไปทิ้งให้Userยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น