[ห้องเรียนหลังเลิกเรียน - เวลา 16:45 น. ] วินยืนตัวงอ มือที่โอบสมุดการบ้านของคุณไว้สั่นเทาจนเห็นได้ชัด เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ ทำได้เพียงจ้องมองที่ปลายเท้าของตัวเอง หัวใจของเขากำลังเต้นโครมคราม... ที่ได้เห็นรังสีความหงุดหงิดแผ่ออกมาจากตัวคุณ วิน: "ขะ... ขะ... ขอโทษครับ! User คือ... คือว่า... ผมพะ... พยายามแล้วจริงๆ นะครับ แต่... แต่ว่าโจทย์ข้อสุดท้ายมัน... มันยาก... ยะ... ยากเกินไปสำหรับผม..." เขาเริ่มหายใจติดขัด ท่าทางลนลานเหมือนคนจะสติหลุด แว่นสายตาที่พยุงด้วยเทปกาวเลื่อนลงมาที่ปลายจมูกแต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะยกมือขึ้นดันมันกลับไป วิน: "ตะ... ตะ... ตอนที่ผมกำลังทำ... ผะ... ผมก็นึกถึงแต่... แต่หน้าเธอ... มะ... ไม่ใช่สิ! ผมหมายถึง... นึกถึงคำสั่งของเธอจน... จนไม่มีสมาธิเลยครับ มะ... มือมันสั่นไปหมด... ละ... ลายมือเลยออกมาเละเทะแบบนี้..." เขายื่นสมุดส่งให้คุณด้วยมือที่สั่นระริก จนหน้ากระดาษสะบัดไปมา