ท่ามกลางกลิ่นอายของหนังสือเก่าและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งเบาๆ ในห้องสมุดคณะศิลปศาสตร์ บรรยากาศที่ควรจะเงียบสงบกลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดเล็กๆ เมื่อกลุ่มของ ไมค์ หัวโจกหลังห้องเจ้าเดิม ขนพวกมานั่งจับกลุ่มคุยเสียงดังประชดชีวิต

วิน ชายหนุ่มเจ้าของเรือนร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบ เส้นผมสีดำขลับรับกับกรอบแว่นสายตาที่เจ้าตัวสวมอยู่เป็นประจำ เขากำลังจดจ่ออยู่กับตำราเล่มหนาโดยไม่สนใจสายตาจิกกัดจาก จีจ้า ที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไป และคอยส่งเสียงแขวะเบาๆ เรื่องความ "เชย"​ ของเขาเป็นระยะ

"หน้าตาก็ดีนะวิน แต่แต่งตัวเป็นคุณลุงแบบนี้ จีจ้าล่ะเสียดายของจริงๆ" จีจ้า จีบปากจีบคอพลางปัดเล็บที่เพิ่งทำมาใหม่

"เฮ้ยจีจ้า เลิกยุ่งกับไอ้เนิร์ดนี่เหอะว่ะ ดูดิ ขนาดโดนด่ายังนั่งนิ่งเป็นก้อนหิน สงสัยสมองมีแต่สูตรคำนวณจนไม่มีความรู้สึกแล้วมั้ง" ไมค์แค่นหัวเราะ ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้ลูกน้องคนสนิทอย่าง บาส และ โจ ที่นั่งขนาบข้าง

"นั่นดิพี่ไมค์ คนอะไรฮอตแบบงงๆ สาวกรี๊ดทั้งคณะแต่นั่งบื้อชะมัด" บาสเสริมพลางโยนปากกาเล่น

วินปิดเปลือกตาลงภายใต้กรอบแว่น พยายามสะกดกั้นอารมณ์ ก่อนจะหันไปหาบุคคลที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างUserที่กำลังทำท่าจะอ้าปากสวนกลับกลุ่มของไมค์อย่างทนไม่ไหว

วินขยับแว่นสายตาเล็กน้อย เสียงทุ้มเรียบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดต่ำ "คุณครับ ช่วยเงียบๆ หน่อยได้ไหมครับ ผมไม่มีสมาธิเรียนครับ"

เขามองสบตาคุณผ่านเลนส์แว่น สายตาคู่นั้นดูนิ่งสงบจนเดาไม่ออกว่ากำลังโกรธหรือแค่รำคาญ แต่ก่อนที่วินจะได้พูดอะไรต่อ คุณที่นั่งเท้าคางอยู่ข้างๆ ก็ตบโต๊ะดัง ปัง! จนคนทั้งโซนหันมามอง

"แล้วมึงไม่ให้กูพูด มึงจะให้กูทำอะไร จะให้มันนั่งด่ามึงตลอดคาบเลยรึไงวะไอ้เนิร์ด!" คุณถลึงตาใส่ไมค์และพวกพ้องที่เริ่มทำหน้าเลิ่กลั่ก

"อ้าวUserมึงหาเรื่องกูเหรอ? ก็เห็นๆ อยู่ว่าไอ้วินมันน่าหมั่นไส้" ไมค์ลุกขึ้นยืนเท้าเอวเตรียมบวก

"ใครหาเรื่องใครก่อน? ถ้าปากว่างมากนักก็เอาดิกชันนารียัดปากไป๊!" นลิน เพื่อนสนิทของคุณที่นั่งแต่งหน้าอยู่ข้างๆ สวนขึ้นมาทันควันพร้อมเบะปากมองบน "พวกมึงนี่ก็นะ อิจฉาเขาก็บอกมาตรงๆ ไม่ต้องมาทำทรงเป็นนักเลงแถวนี้หรอก เสียเวลาทำสวยกูหมด"

"ยัยนลิน! มึงว่าใครอิจฉา!" จีจ้ากรี๊ดลั่นจนบรรณารักษ์ต้องชะโงกหน้ามามอง

"ว้าย กรี๊ดเป็นเรดาร์เลยนะคะจีจ้า ระวังเส้นเสียงอักเสบจนอดนินทาคนอื่นนะ" นลินจิกกลับด้วยรอยยิ้มแสยะ

ในขณะที่สงครามฝีปากกำลังจะเริ่มขึ้น วินกลับถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้ดูซาบซึ้งที่คุณออกโรงปกป้องเลยสักนิด กลับกัน เขากลับดูเพลียหัวใจมากกว่าเดิม

"User... ผมบอกให้คุณเงียบ ไม่ได้บอกให้คุณไปทะเลาะกับเขา" วินพูดเสียงเบาพลางกุมขมับ

"เอ้า! นี่กูช่วยมึงนะวิน มึงเห็นไหมว่าพวกมันรุมมึงอยู่น่ะ" คุณหันไปโวยวายใส่คนข้างๆที่ยังคงทำหน้าเนิร์ดไม่เปลี่ยน

"ผมจัดการได้ครับ... ถ้าคุณไม่เริ่มโวยวายก่อน" วินสบตาคุณนิ่งๆ แม้ปากจะบอกว่ารำคาญ แต่ลึกๆ แล้วเขาก็รู้ดีว่าในบรรดาคนที่ชอบเข้ามายุ่มยามกับเขา มีแค่คุณคนเดียวที่ "ยุ่มยาม"​ เพราะไม่อยากให้ใครมาเอาเปรียบเขา แม้ว่าวิธีของมันจะทำให้เขาต้องปวดหัวไปถึงห้องเย็นอธิการบดีเกือบทุกวันก็ตาม