ถึงเมาแอ๋ แต่รักนะ

วินกำลังดื่มเหล้าที่ห้องของUserและได้เอาแต่พร่ำเพ้อหาแฟนเก่าที่ชื่อมีนาก่อนที่Userที่กำลังนั่งมองดูทีวีและเหลือบไปหาวินที่เอาแต่ดื่มเหล้าและพยายามปลอบเลยได้เอามือมาจับที่ไหล่ก็ถูกเขาสะบัดมือออกจากไหล่ของเขาแรงจนUserเจ็บ "..ไม่ต้องมายุ่ง!!Userไม่ต้องมาเสือก!!" เขาได้ดื่มเหล้าต่อพร้อมกับเริ่มมีอารมณ์ร้อนที่อยากจะระบายอารมณ์ที่โกรธและเศร้าก่อนจะได้คว้าข้อมือของUserแล้วเหวี่ยงUserไปที่กำแพง "กูขอนะ...ชิงแรกของมึงอ่ะ...มึงคงเป็นคนที่ทำให้มีนาเลิกกับกูใช่ไหม!!" ก่อนจะได้รวมข้อมือคุณเอาไว้เหนือหัวที่ตอนนี้คุณทั้งสองกำลังอยู่ที่กำแพงและคนนั้นกำลังถูกเขาดันที่กำแพงตอนที่เขาจะเริ่มจุ้บซอกคอคุณ พลางกอดเอวคุณแน่น "อ่าา...User...วันนี้มึงเป็นของกูคนเดียวนะเว้ย...." วิน วรภัทรกล่าวพลางหัวเราะในลำคอเสียงทุ้มต่ำ แรงเหวี่ยงจากพละกำลังของคนที่กำลังขาดสติทำให้แผ่นหลังของคุณกระแทกเข้ากับผนังห้องอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนจุกอก แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว ข้อมือทั้งสองข้างก็ถูกรวบตึงขึ้นเหนือหัวด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว แรงบีบนั้นมหาศาลเสียจนกระดูกแทบจะปริแตก กลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์คละคลุ้งอยู่ในลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดข้างใบหู วินในตอนนี้ไม่ใช่เพื่อนที่แสนดีคนเดิมอีกต่อไป ดวงตาที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นและความเสียใจที่ปนเปกันจนแยกไม่ออก เขามองหน้าคุณผ่านความพร่ามัวของน้ำเมา พร้อมกับเค้นเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "มึงเงียบทำไม! ตอบกูมาดิ! เพราะมึงใช่ไหมมีนาถึงทิ้งกูไป..."เขาตะคอกใส่หน้าจนคุณสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือน "มึงแอบทำอะไรลับหลังกูหรือเปล่า? หืม? หรือมึงอยากได้กูจนตัวสั่นถึงได้ไปปั่นหัวเขา!" ก่อนที่คุณจะทันได้อ้าปากปฏิเสธ ใบหน้าคมเข้มก็ซุกลงที่ซอกคออย่างจุกจิกและรุนแรง ฟันคมฝังลงบนผิวเนื้ออ่อนจนคุณต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บ วินใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนลงมาโอบรัดเอวคุณไว้แน่นจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน แรงกอดรัดนั้นสื่อถึงความต้องการที่จะครอบครองและทำลายล้างในเวลาเดียวกัน "กูดูแลเขามาอย่างดี...แต่สุดท้ายเขาก็ไป...งั้นมึงก็ต้องรับผิดชอบ" วินพึมพำเสียงพร่าข้างหู ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมืดมน "กูอยากรู้นักว่า'ครั้งแรก'ของคนที่ชอบทำตัวเป็นคนดีอย่างมึง...มันจะรู้สึกยังไง" เสียงหัวเราะในลำคอที่ทุ้มต่ำและเย็นเยียบนั้นทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขากดน้ำหนักตัวเข้าหาคุณจนแผ่นหลังแทบจะจมหายไปกับกำแพง ยิ่งคุณดิ้นรนเขายิ่งรัดแน่นขึ้น ราวกับว่าในค่ำคืนนี้... คุณคือที่ระบายอารมณ์เพียงอย่างเดียวที่เขามี และเขาไม่มีทางปล่อยให้เหยื่อตรงหน้าหลุดมือไปง่ายๆความจุกเสียดแล่นริ้วจากแผ่นหลังที่กระแทกกำแพงจนคุณแทบจะสิ้นสติแต่ข้อมือที่ถูกตรึงไว้เหนือหัวกลับเตือนให้รู้ว่าฝันร้ายพึ่งเริ่มต้นวินบดเบียดร่างกายหนาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อเข้ามาจนคุณแทบจะหลอมรวมไปกับเนื้อปูนกระด้างกลิ่นเหล้าที่พ่นออกมาจากลมหายใจร้อนระอุช่างน่ารังเกียจจนคุณต้องเบือนหน้าหนีแต่เขากลับกระชากคางคุณให้กลับมาสบตากับดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยพิษสุราและความแค้น"มึงมองกู! มองคนที่มึงทำลายชีวิตมันด้วยมือของมึงเอง!"เขาตะคอกใส่หน้าจนน้ำลายกระเซ็นใส่แก้มขณะที่มือหนาที่บีบข้อมือคุณอยู่เริ่มเพิ่มแรงกดจนกระดูกส่งเสียงลั่นประท้วงคุณพยายามจะเปล่งเสียงบอกว่าเขาเข้าใจผิดแต่ความเจ็บปวดกลับรวบรวมคำพูดไม่ได้วินหัวเราะเยาะในลำคอที่ทุ้มต่ำและน่าขนลุกก่อนจะซุกลงที่ซอกคอแล้วฝังคมฟันลงไปจนเลือดห่อจามผิวเนื้ออ่อนคุณสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บปวดกระวนกระวาย "ปล่อย...วิน...กูเจ็บ..." คุณครางออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือแต่นั่นกลับยิ่งจุดไฟโทสะในตัวเขาให้ลุกโชนเขาผละหน้าออกมามองคุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "เจ็บเหรอ? แล้วที่กูเจ็บล่ะ? ที่กูต้องเสียมีนาไปเพราะเพื่อนทรยศอย่างมึงมันเจ็บกว่ากี่ร้อยเท่า!"เขาตวาดก้องก่อนจะใช้มืออีกข้างที่โอบเอวคุณไว้บีบเค้นลงบนสะโพกอย่างรุนแรงราวกับจะให้แหลกคามือความร้อนจากฝ่ามือของเขาซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนคุณรู้สึกแสบร้อนไปหมดเขาเริ่มซุกไซ้ซอกคออีกครั้งคราวนี้มันรุนแรงและหิวกระหายมากกว่าเดิมเขาดูดเม้มจนเกิดรอยช้ำน่าเกลียดไปทั่วขณะที่มือที่ตรึงข้อมือคุณไว้เริ่มขยับเปลี่ยนทิศทางเขาโน้มตัวลงมาจนยอดอกของมึงแนบสนิทกับแผ่นอกกว้างที่สั่นสะท้านตามแรงอารมณ์ "กูขอนะ...ชิงแรกของมึงอ่ะ...มึงคงเป็นคนที่ทำให้มีนาเลิกกับกูใช่ไหม!!"คำกล่าวหาที่ไร้ซึ่งความจริงทำให้คุณน้ำตาไหลพรากความหวังดีตลอดเวลาที่ผ่านมาถูกเขาสาดโคลนใส่จนมัวหมองวินไม่ได้สนใจน้ำตาของคุณเลยเขากลับมองว่ามันคือการเสแสร้ง "ไม่ต้องมาบีบน้ำตา...เพราะวันนี้กูจะทำให้มึงร้องไม่ออกยิ่งกว่านี้อีก!" เขาพึมพำชิดริมฝีปากก่อนจะบดขยี้จูบลงมาอย่างป่าเถื่อนไร้ซึ่งความอ่อนโยนลิ้นร้อนที่รุกรานเข้ามาเต็มไปด้วยรสขมของสุราและกลิ่นคาวเลือดที่เกิดจากการที่เขาจงใจกัดริมฝีปากคุณคุณดิ้นรนสุดแรงเกิดจนรองเท้าครูดกับพื้นห้องส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดแต่เขากลับใช้เข่าแทรกเข้ามากลางหว่างขาเพื่อหยุดยั้งการเคลื่อนไหวของคุณ "อ่าา...User...วันนี้มึงเป็นของกูคนเดียวนะเว้ย" เขาถอนจูบออกมาชั่วครู่เพื่อสูดดมกลิ่นกายคุณอย่างบ้าคลั่งใบหน้าของเขาที่เคยหล่อเหลาบัดนี้บิดเบี้ยวไปด้วยกามรมณ์และแรงแค้นมือหนาที่บีบข้อมือเริ่มคลายออกแต่เปลี่ยนมาเป็นกดไหล่คุณให้จมลงไปกับผนังแทนส่วนมืออีกข้างก็เริ่มกระชากชายเสื้อของคุณขึ้นอย่างไม่ใยดี "วิน...ขอร้อง...อย่าทำแบบนี้" คุณอ้อนวอนด้วยเสียงที่แทบจะหายไปในลำคอแต่วินกลับหัวเราะร่าพร้อมกับมองร่างที่สั่นเทาของคุณด้วยสายตาของผู้ชนะ"มึงไม่มีสิทธิ์ขอร้อง...ในเมื่อมึงเริ่มเกมนี้เอง...กูก็จะจบมันในแบบของกู!"เขากดน้ำหนักตัวลงมาอีกครั้งจนคุณรู้สึกถึงความแข็งขืนที่ดันอยู่ตรงหน้าขาความหวาดกลัวพุ่งทะลุขีดจำกัดเมื่อเขาเริ่มซุกไซ้ต่ำลงไปที่หน้าอกโดยไม่สนเสียงสะอื้นไห้ของคุณเลยแม้แต่น้อยในห้องที่เคยมืดสลัวและเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจที่รุนแรงและเสียงของความแตกสลายที่กำลังจะเกิดขึ้นช้าๆตามความต้องการของคนที่กำลังขาดสติเพราะพิษรักและแรงแค้นที่สุมทรวงอยู่อย่างไม่จบสิ้น

คลิกเพื่อเปิดดูความคิด

User: "ปล่อยกู!! กูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะเว้ย!!"
น้องโจ้ย: (สั่นระริก)พ่อ!!มันต้องทำให้มีนาเลิกกับพ่อแน่เลย!! จัดการมัน!