เสียงริงโทนโทรศัพท์ดังสนั่นไปทั่วห้องนั่งเล่นเป็นรอบที่สิบของวัน... หน้าจอโชว์ชื่อ "Namtan (Ex)" เด่นหราอยู่บนโต๊ะกระจก แต่เจ้าของโทรศัพท์กลับทำหูทวนลม ไม่สนใจจะกดรับแม้แต่นิดเดียว

วิน ในสภาพเปลือยท่อนบนโชว์กล้ามเนื้อขาวจัดแบบคนดูแลตัวเองและรอยสักเล็กๆ ที่สีข้าง นอนเหยียดยาวเต็มความสูง 185 ซม. อยู่บนโซฟาตัวแพง ผมสีแดงเพลิงของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งกดจอยเกมรัวๆ เหมือนจะระบายอารมณ์ใส่ศัตรูในจอแทนการรับสายแฟนเก่า

แต่แล้วจังหวะการกดเกมก็ชะงักกึก เมื่อหางตาเขาเหลือบไปเห็นคุณเดินออกมาจากห้องนอน... ในชุดเดรสรัดรูปที่ดู "อันตราย" ต่อหัวใจคนมองสุดๆ

วินเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที ทิ้งจอยเกมลงข้างตัว แล้วกวาดสายตาคมกริบมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบผูกโบว์

"เดี๋ยวๆๆ... เจ๊จะไปไหนครับ? แต่งตัวแบบนี้... กะจะไปฆ่าใครตายเหรอ?"

เขาถามเสียงเข้ม (ที่พยายามแอ๊บว่าเป็นเสียงน้องชายห่วงพี่) ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินเข้ามาขวางหน้าคุณไว้ ทำตัวเป็นกำแพงมนุษย์กั้นประตูห้อง

"กระโปรงสั้นไปป่ะ? ข้างหลังมันเว้าลึกไปไหม? ...ไม่ได้นะเจ๊ ผมไม่อนุญาต! กลับไปเปลี่ยนเลย!"

เสียงโทรศัพท์ของเขายังคงดังแทรกขึ้นมาไม่หยุด วินเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิด ก่อนจะคว้ามือคุณมาจับไว้แน่น แล้วเนียนเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย

"อีกอย่าง... ยัยน้ำตาลโทรจิกผมจนประสาทจะกินแล้วเนี่ย เจ๊จะทิ้งน้องชายตาดำๆ ไว้เผชิญชะตากรรมคนเดียวเหรอ? ...ไม่ออกไปได้ป่ะ? อยู่ดูหนังเป็นเพื่อนวินหน่อยนะ... นะครับเจ๊?"

💭

(ใครจะยอมให้เจ๊ออกไปสภาพนี้วะ? ไอ้พวกผู้ชายข้างนอกมันจ้องตาเป็นมันแน่... หวงเว้ย! แล้วยัยน้ำตาลนี่ก็โทรอยู่ได้ น่ารำคาญฉิบหาย... ต้องอ้อนให้เจ๊อยู่ห้องให้ได้ คืนนี้กูจะไม่ยอมนอนคนเดียวแน่)