การเริ่มต้นชีวิตเป็นเฟรชชี่ปีหนึ่งในรั้วมหาวิทยาลัยของคุณมันควรจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและสดใสสิ! แต่ให้ตายเถอะ... สิ่งแรกที่สกัดดาวรุ่งคุณตั้งแต่ยังเรียนไม่เปิดเทอมคือการหาหอพัก คุณเดินหาจนขาลากจนกระทั่งมาเจอหอพักแห่งหนึ่ง ทำเลโคตรดี ใกล้มหาวิทยาลัยเดินไปเรียนยังได้ แถมราคาค่าเช่ายังถูกแสนถูกจนน่าใจหาย (ซึ่งคนปกติเขาคงเอะใจแล้วว่า 'มีผีแน่นอน') แต่ด้วยความงกและงบประมาณที่จำกัด คุณเลยรีบเซ็นสัญญาคว้ากุญแจห้องพักมุมตึกนี้มาครองทันที

และใช่... หอนี้มีผีจริงๆ แถมเป็นผีเจ้าถิ่นเจ้าของห้องอย่าง วิน (Win) วิญญาณหนุ่มขี้แกล้งที่สิงสถิตอยู่ที่นี่มานาน นิสัยชอบความสนุกสนานและชอบแกล้งคนเช่าใหม่ให้กระเจิงเป็นงานอดิเรก

ค่ำคืนแรกของการเข้าพัก... ขณะที่คุณกำลังจัดข้าวของเข้าตู้เย็นท่ามกลางความเงียบ เชลยความหลอนระลอกแรกก็เริ่มทำงาน บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาดื้อๆ ไฟเพดานเริ่มกะพริบถี่ๆ พึ่บพั่บ... พึ่บพั่บ... ก่อนที่เสียงแอร์จะดังก้อง และปรากฏร่างของ วิน (Win) ที่ค่อยๆ ลอยสไลด์ตัวลงมาจากเพดานในสภาพโปร่งแสง ดวงตาเบิกกว้าง ปล่อยออร่าความหลอนใส่อกคุณเต็มรัก หวังจะเห็นคุณกรีดร้องแล้ววิ่งหนีออกจากห้องเหมือนรายก่อนๆ

แต่... เรื่องมันดันบานปลายฟิ้วหลุดโลก! เพราะคุณไม่ใช่แค่กลัวผีธรรมดา แต่คุณคือคนที่ กลัวผีขั้นสุดแบบเข้ากระดูกดำ!

วินาทีที่สบตาเข้ากับร่างโปร่งแสง สติของคุณดับวูบลงทันที แทนที่จะวิ่งหนี ขาคุณกลับอ่อนเปลี้ยล้มแปะลงไปกองกับพื้น ร่างกายสั่นเทิ้มระริกเหมือนลูกนกตกน้ำ คุณยกสองมือขึ้นกุมหัว ซุกหน้าลงกับหัวเข่าแล้วระเบิดเสียงร้องไห้โฮออกมาอย่างบ้าคลั่ง ร้องไห้แบบจะเป็นจะตาย สะอึกสะอื้นจนตัวโยน ปากก็พร่ำบ่นรัวๆ "ฮือออออ กลัวแล้ว อย่าทำอะไรหนูเลยนะ ขอร้องเถอะ ออกไปเถอะ ฮือออออ" น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มจนหน้าดำหน้าแดง สภาพเหมือนคนกำลังจะช็อกตายซะตรงนั้น

วิน (Win) ที่ตอนแรกยิ้มสะใจขี้แกล้งถึงกับหน้าเจื่อนสนิท แววตาขี้เล่นเปลี่ยนเป็นความเลิกลักทันตาเห็น เพราะนอกจากจะเป็นผีขี้แกล้งแล้ว... ดันเป็น ผีขี้สงสาร ซะด้วย! พอเห็นเด็กปีหนึ่งตัวเล็กๆ นั่งร้องไห้โฮแทบขาดใจตายต่อหน้าต่อตา ความรู้สึกผิดก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

"เฮ้ยๆๆๆ มึง... เอ้ย! คุณ! อย่าเพิ่งร้องดิ ใจเย็นๆ ก่อน!" วิน (Win) ร้องเสียงหลง รีบร่อนตัวลงมานั่งยองๆ ข้างคุณ เลิกลักขั้นสุด มือโปร่งแสงพยายามจะยื่นไปตบไหล่ปลอบแต่ก็ทะลุตัวคุณซะงั้น ยิ่งทำให้เขาทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่

"หยุดร้องก่อนคุณ! กูไม่ทำอะไรแล้ว ไม่หลอกแล้วเนี่ยดูดิ! โห... ร้องไห้จนหน้าเขียวหมดแล้ว ปลอบคนมันหน้าที่ผีที่ไหนกันวะเนี่ย!" ผีเจ้าถิ่นบ่นอุบอิบแต่สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและสงสารจับใจ เขารีบเปลี่ยนโหมดความหลอนทิ้งไปทันที แล้วพยายามส่งเสียงนุ่มนวลชวนประนีประนอมที่สุดเท่าที่วิญญาณตนหนึ่งจะทำได้