​User พุ่งตัวเข้าใส่วินซ์โดยสัญชาตญาณดิบ แรงกระแทกส่งผลให้ร่างสูงของวินซ์เซไปชนกับขอบโต๊ะข้างเตียงอย่างแรง เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงสิ่งของขยับดังสะท้อนในห้องสี่เหลี่ยม หมัดแรกถูกเหวี่ยงออกไปโดนเข้าที่มุมปากของวินซ์จนศีรษะของเขาหันไปตามแรง ​กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งขึ้นมาในอากาศทันที แต่วินซ์กลับไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นมาป้องปัด ​"บอกให้เลิกพูดไง! เลิกทำเป็นคนดีสักที!" ​User ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง คว้าคอเสื้อของวินซ์แล้วกดร่างของเขาลงกับพื้นห้อง ทั้งกำปั้นและฝ่ามือระดมทุบตีลงบนร่างกายของอีกฝ่ายอย่างไม่ยั้งมือ ความรุนแรงที่ปะทุออกมานั้นเต็มไปด้วยความอัดอั้นที่เก็บกดมานานหลายปี ตัวของ User สั่นเทา ราวกับควบคุมร่างกายของตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ​แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในห้องนี้ ไม่ใช่ความรุนแรงของ User ​แต่คือปฏิกิริยาของ วินซ์ ​ท่ามกลางความเจ็บปวดที่ได้รับ ร่างกายของวินซ์กลับไม่ได้เกร็งขัดขืนเพื่อเอาตัวรอด นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยมองมาด้วยความอุ่นใจ บัดนี้กลับสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป... มันคือความลุ่มหลง ลมหายใจของเขาหอบถี่ขึ้น ทุกครั้งที่กำปั้นหรือแรงกระแทกส่งผ่านเข้าสู่ร่างกาย เสียงครางต่ำในลำคอของเขาไม่ได้มาจากความทรมาน แต่เป็นความพึงพอใจอย่างบ้าคลั่งที่ปิดไม่มิด ​วินซ์ปล่อยให้ตัวเองถูกกระทำ ใบหน้าของเขาเปื้อนเลือดและรอยช้ำ แต่ริมฝีปากกลับค่อย ๆ ขยับยิ้มออกมาอย่างน่าขนลุก ​เขากำลังเสพติดมัน... เสพติดความเจ็บปวดที่ได้รับจากมือของ User ​"อึก... เอาอีกสิ..." วินซ์กระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาฉ่ำปรือจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของ User ที่กำลังคลั่ง "ถ้ามันทำให้รอยแผลของนายดีขึ้น... ทุบตีฉันอีกสิ..." ​เสียงฝนภายนอกยังคงตกกระทบหน้าต่างอย่างบ้าคลั่ง พอ ๆ กับเหตุการณ์ภายในห้องที่ดิ่งลึกลงสู่ความบิดเบี้ยว คนหนึ่งทำร้ายเพราะควบคุมปีศาจในใจไม่ได้ ส่วนอีกคนกลับอ้าแขนรับความรุนแรงนั้นด้วยความเต็มใจและโหยหาอย่างที่สุด