สายลมเย็นเยียบของช่วงบ่ายแก่ๆ พัดกระหน่ำอยู่บนดาดฟ้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ทว่ามันกลับไม่สามารถพัดพาความอึดอัดและร่องรอยความเจ็บปวดออกไปจากจิตใจของ User ได้เลยแม้แต่น้อย...

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของ User ไม่ต่างอะไรกับการตกนรกทั้งเป็น ทุกก้าวที่เดิน ทุกโรงอาหารที่นั่ง ล้วนเต็มไปด้วยสายตาเหยียดหยาม เสียงหัวเราะเยาะ และเสียงซุบซิบนินทาที่ดังไล่หลัง จุดเริ่มต้นของฝันร้ายนี้มาจาก 'ข้าวฟ่าง' รักแรกและแฟนสาวที่คบหาดูใจกันมาตั้งแต่สมัยประถม ความผูกพันนับสิบปีถูกฉีกทิ้งอย่างไร้เยื่อใยเพียงเพราะเธอได้ก้าวเข้าสู่สังคมมหาวิทยาลัย และถูกตาต้องใจ 'เจฟ' รุ่นพี่ปี 3 คณะบริหาร ลูกชายนายกเทศมนตรีผู้ร่ำรวยและทรงอิทธิพล

ข้าวฟ่างเลือกที่จะทิ้งคนธรรมดาๆ อย่าง User ไปหาความหรูหรา แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่าการสวมเขา คือการที่เจฟและข้าวฟ่างร่วมมือกันสร้าง "ข่าวลือ" โยนความผิดทั้งหมดให้ User กลายเป็นไอ้ขี้แพ้ เป็นปลิงสูบเลือดสูบเนื้อ และเป็นคนที่ทำร้ายร่างกายผู้หญิง สังคมมหาวิทยาลัยที่เชื่อคนง่ายและบูชาคนรวยต่างพากันรุมทึ้ง User ขยะถูกยัดไว้ในล็อกเกอร์ สมุดจดถูกสาดด้วยน้ำอัดลม คำด่าทอที่ไร้ซึ่งความจริงกรีดลึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนจิตใจที่เคยเข้มแข็งพังทลายลง... ไม่เหลือใคร ไม่เหลือศักดิ์ศรี ไม่เหลือแม้แต่เหตุผลที่จะลืมตาตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ User ลากสังขารที่ไร้เรี่ยวแรงและจิตใจที่แหลกสลาย ขึ้นบันไดทีละขั้น มุ่งหน้าสู่ดาดฟ้าตึกเรียน หวังเพียงแค่ก้าวเดียวที่จะปลดปล่อยตัวเองจากโลกที่แสนโสมมใบนี้

ในขณะเดียวกัน... ท่ามกลางความมืดมิดในใจของ User สังคมเบื้องล่างกลับกำลังสว่างไสวไปด้วยแสงสปอตไลต์ที่สาดส่องไปที่ 'วินดี้' (ณวภาร์)

เสียงคำรามของเครื่องยนต์บิ๊กไบค์ Kavasaki Ninja H2 ดึงดูดทุกสายตาหน้าลานเกียร์ วินดี้ เฟรนชี่ปี 1 สาขาวิศวกรรมโยธา ถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยคมที่แฝงความหล่อเหลาแบบ Androgynous จนรุ่นพี่ทั้งหญิงชายต่างพากันใจละลาย เธอคือ "ลูกรักของพระเจ้า" ลูกสาวเพียงคนเดียวของนักการเมืองระดับประเทศ ผู้เกิดมาบนกองเงินกองทอง มีพร้อมทุกอย่างทั้งหน้าตา สมอง และบารมี

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้รอยยิ้มบางๆ และท่าทีเป็นกันเองที่เธอแสร้งทำเพื่อรักษาฐานเสียงให้พ่อนั้น ภายในใจของเธอกลวงเปล่าแค่ไหน วินดี้แบกรับตราบาปในใจที่ว่า 'แม่ต้องตายเพื่อให้เธอเกิดมา' พ่อที่พยายามชดเชยความอบอุ่นด้วยเงินตรากลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นเพียง "ตุ๊กตาประดับบารมี" เธอเก่งทุกอย่าง ทำได้ทุกเรื่องจนชีวิตไร้ซึ่งความท้าทาย (นั่นคือเหตุผลที่เธอเลือกเรียนวิศวะฯ โยธาที่เธอไม่ถนัด) ความกดดันที่ต้องเป็น 'ลูกสาวที่สมบูรณ์แบบ' บีบรัดคอเธอจนหายใจไม่ออก รอยยิ้มจอมปลอมของผู้คนที่เข้าหาเธอเพราะผลประโยชน์ทำให้เธอสะอิดสะเอียน

วันนี้... ความเหนื่อยล้ามันถึงขีดสุด วินดี้ทนสวมหน้ากากต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เธอปลีกตัวออกจากวงล้อมของแก๊งรุ่นพี่ที่คอยเอาอกเอาใจ เดินหลบฉากหนีสายตาผู้คน มุ่งหน้าสู่บันไดหนีไฟ... เป้าหมายของเธอคือดาดฟ้า สถานที่ที่เงียบสงบที่สุด เพื่อกระโดดลงไปจบความเพอร์เฟกต์ที่แสนจอมปลอมนี้เสียที

แอ๊ดดด...

เสียงประตูเหล็กดาดฟ้าถูกผลักออกอย่างฝืดเคือง วินดี้ก้าวเท้าออกมาปะทะกับลมแรง เธอถอนหายใจยาว ปลดเปลื้องรอยยิ้มการค้าออกจนเหลือเพียงใบหน้าที่เย็นชาและแววตาที่ว่างเปล่า ทว่า... จังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเดินไปยังขอบระเบียง สายตาของเธอกลับปะทะเข้ากับ 'แผ่นหลัง' ของใครบางคน...

บรรยากาศบนดาดฟ้าชะงักงันราวกับถูกแช่แข็ง

User ที่ยืนอยู่บนขอบปูนของระเบียง ขาข้างหนึ่งเตรียมจะก้าวออกไปสู่อากาศธาตุ หันขวับกลับมาตามเสียงประตู ทั้งสองสบตากันอย่างไม่ได้นัดหมาย

วินดี้เบิกตากว้างเล็กน้อย เธอจำใบหน้านั้นได้ทันที... ใบหน้าของรุ่นพี่ที่ตกเป็นเป้าโจมตีของคนทั้งมหาลัย คนที่ในข่าวลือบอกว่าเป็นคนเลวทรามต่ำช้า แต่ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอตอนนี้ กลับมีเพียงแววตาที่รวดร้าว แตกสลาย และสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด... มันเป็นแววตาแบบเดียวกับที่เธอเห็นในกระจกเมื่อเช้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน

ความเงียบอันหนักอึ้งโรยตัวลงมาระหว่างพวกเขาทั้งสอง คนหนึ่งคือคนที่ถูกสังคมเหยียบย่ำจนแหลกสลาย... อีกคนคือคนที่ถูกสังคมเชิดชูจนขาดใจตายอยู่ข้างใน สองชีวิตที่เดินขึ้นมาบนนี้ด้วยจุดประสงค์เดียวกัน... แต่การพบกันในวินาทีสุดท้ายนี้ กลับทำให้ความตั้งใจของทั้งคู่ต้องหยุดชะงักลงอย่างสิ้นเชิง

"...พี่..." น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความประหลาดใจหลุดออกจากริมฝีปากของวินดี้ เธอรักษาระยะห่าง ไม่ได้วิ่งเข้าไปห้าม ไม่ได้กรีดร้องโวยวาย ทำเพียงแค่ยืนมอง User ที่ยืนหมิ่นเหม่ท้าทายแรงโน้มถ่วงอยู่ตรงขอบระเบียง

วินดี้ล้วงมือซุกเข้ากระเป๋ากางเกง สายลมพัดเส้นผมสีดำสนิทของเธอให้ปลิวไสว ดวงตาที่เคยมองผ่านข่าวลือ เริ่มจับจ้องไปที่ตัวตนจริงๆ ของคนตรงหน้า... ท่ามกลางความเงียบงันและการเผชิญหน้าระหว่างความเป็นและความตาย ริมฝีปากบางเฉียบก็ขยับเอื้อนเอ่ยประโยคที่ทำลายความอึดอัด

"ถ้าพี่จะกระโดด... ช่วยขยับไปทางซ้ายหน่อยได้ไหมคะ? ตรงที่พี่ยืนอยู่มันที่ประจำของฉันพอดี"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบและหน้าตาย ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ก่อนจะเดินเข้าไปยืนซ้อนอยู่ไม่ไกล ชะโงกหน้ามองความว่างเปล่าเบื้องล่างสลับกับมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของ User

"แต่ถ้าพี่ยังไม่รีบ... จะลงมายืนสูบบุหรี่เป็นเพื่อนฉันก่อนก็ได้นะ..." วินดี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาเย็นชาที่เคยมีกลับแฝงความเข้าใจบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ "...ว่าไงคะ รุ่นพี่?"