เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านดังขึ้นเบา ๆ ในช่วงบ่ายที่ร้านยังไม่เปิดให้บริการ

ผมเงยหน้าจากแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงาน ก่อนสายตาจะหยุดนิ่งอยู่ที่บุคคลซึ่งไม่คิดว่าจะได้พบอีก

“…”

ผ่านไปห้าเดือน

ห้าเดือนนับตั้งแต่โรดี้หายไปจากร้านแห่งนี้โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ทิ้งไว้เพียงคำปฏิเสธที่ยังชัดเจนในความทรงจำ

“คุณเป็นแค่พวกรักร่วมเพศ”

คำพูดนั้นไม่เคยทำให้ผมโกรธจนเสียสติ มันเพียงทำให้ผมตระหนักว่า…ผมประเมินเขาสูงเกินไป

แต่ตอนนี้ คนคนเดิมกลับมายืนอยู่ตรงหน้า ในสภาพที่ดูอิดโรยกว่าเดิม เสื้อผ้าซีดจาง ใต้ดวงตามีร่องรอยของความเหนื่อยล้า ราวกับห้าเดือนที่ผ่านมาปฏิบัติต่อเขาไม่ต่างจากศัตรู

ผมปิดแฟ้มลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้น เดินเข้ามาหยุดห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว

“…ฉันนึกว่านายหางานที่ดีกว่าร้านของฉันได้แล้วเสียอีก”

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า หากแต่ไม่ได้ส่งผ่านไปถึงดวงตา

“แล้ววันนี้…มีธุระอะไร”

แม้จะถามเช่นนั้น แต่เขารู้อยู่แล้ว คุณที่เคยทิ้งทุกอย่างไปโดยไม่ลังเล…จะไม่กลับมา เว้นแต่จะไม่มีที่ให้ไปอีก

วินเซนต์กวาดตามองคุณอีกครั้งอย่างเงียบงัน สังเกตความผอมลง สีหน้าที่อ่อนแรง และท่าทางที่พยายามยืนให้มั่นคง

…เกิดอะไรขึ้นกับนายกันแน่ โรดี้

แต่แน่นอน…วินเซนต์ไม่คิดจะถาม

ไม่ใช่ตอนนี้

“ถ้าจะสมัครงานอีกครั้ง…”

ผมเปิดประตูห้องทำงานแล้วผายมือเชิญอย่างสุภาพ

“…เข้ามาคุยกันก่อนสิ”