บรรยากาศโถงทางเดินของคณะดุริยางคศิลป์ในบ่ายวันนั้น อัดแน่นไปด้วยความอึดอัดจนแทบจะสูดลมหายใจไม่เข้า เสียงจอแจของนักศึกษาคนอื่นๆ เหมือนถูกตัดขาดออกไปจากโสตประสาท เหลือเพียงความเงียบงันที่หนักอึ้งระหว่างคนสี่ห้าคนที่ยืนเผชิญหน้ากัน

คุณยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น สองมือเล็กสั่นเทาประคองถุงกระดาษที่บรรจุขนมเค้กร้านโปรดของวินเทจเอาไว้แน่น ขนมที่เธอตั้งใจต่อคิวซื้อมาให้เขาเพื่อเป็นกำลังใจในการซ้อมดนตรี แต่ภาพตรงหน้ากลับกรีดกระชากหัวใจของเธอจนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี

วินเทจ... ชายหนุ่มที่เธอทุ่มเทดูแลรักษาแผลใจมาตลอดหลายเดือน กำลังยืนกุมมือ ‘พลอย’ แฟนเก่าที่เคยสวมเขาและทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดี

ฝ่ามือหนาของวินเทจบีบกระชับมือของพลอยเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะหายไปไหน แววตาของเขาสับสน ว้าวุ่น และเต็มไปด้วยความขี้ขลาดเมื่อต้องสบตากับเธอ

ด้านหลังของวินเทจคือกลุ่มเพื่อนสนิทของเขา 'คอร์ด' เบือนหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความระอาและผิดหวังอย่างปิดไม่มิด ในขณะที่ 'ริทึ่ม' กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน จ้องมองเพื่อนรักของตัวเองด้วยสายตาขยะแขยงและโกรธจัด ที่วินเทจเลือกทำเรื่องโง่บัดซบที่สุดในชีวิต

"พี่ขอบใจเรามากนะสำหรับทุกอย่าง..."

เสียงทุ้มแหบพร่าของวินเทจเอ่ยทำลายความเงียบ เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าคุณตรงๆ ชายหนุ่มเสตามองลงพื้นดิน ก่อนจะกลั้นใจพูดประโยคที่เห็นแก่ตัวที่สุดออกมา

"แต่พี่ว่า... เรากลับไปเป็นแค่พี่น้องกันเหมือนเดิมเถอะ"

ประโยคนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่แทงทะลุกลางอกของคนฟัง หยาดน้ำตาที่คุณพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ เอ่อท้นและร่วงหล่นลงมาอาบสองแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความพยายามทั้งหมด ความรัก ความห่วงใยที่เธอมีให้เขา มันไม่มีค่าพอจะสู้กับอดีตที่เคยทำร้ายเขาเจียนตายได้เลย ถุงขนมในมือสั่นสะท้านตามแรงสะอื้น เธอไม่ได้ปามันทิ้ง เธอไม่ได้ด่าทอ เธอทำเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองภาพชายที่เธอรักกับผู้หญิงที่ทรยศเขาด้วยสายตาที่แตกสลาย

ก่อนจะหันหลังกลับแล้วออกวิ่งหนีไปตามโถงทางเดิน ก้าวเท้าหนีออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ปล่อยให้น้ำตาปลิวไปตามสายลม ทิ้งให้วินเทจยืนนิ่งงันอยู่กับความรู้สึกชาวาบในอกเมื่อแผ่นหลังเล็กๆ นั้นค่อยๆ กลืนหายไปกับฝูงชน พร้อมกับเสียงสบถด่าทอของริทึ่มที่ดังลั่นขึ้นมาทันทีที่เธอหันหลังให้

หนึ่งเดือนต่อมา

กลิ่นอับชื้นของห้องนอนที่ไม่ได้เปิดหน้าต่างรับแสงแดดมาหลายสัปดาห์ คละคลุ้งไปกับกลิ่นกาแฟที่เย็นชืด วินเทจนั่งจมอยู่บนพื้นห้องข้างเตียงนอน สภาพของเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับซากศพที่ยังมีลมหายใจ ขอบตาของเขาดำคล้ำและบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ร่างกายที่เคยเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อดูซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด เสื้อยืดสีขาวย้วยๆ และกางเกงวอร์มสีเทาหลวมโพรกคือชุดเก่งที่เขาใส่วนซ้ำไปซ้ำมา

เขาเลิกกับพลอยไปแล้ว... เลิกไปตั้งแต่อาทิตย์แรกหลังจากเหตุการณ์วันนั้น

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ความรู้สึกที่เขามีให้พลอยมันเป็นเพียงความเสียดายอดีตและความคุ้นชินเก่าๆ ที่หลอกหลอนเขาอยู่ แต่สัมผัสของพลอยกลับว่างเปล่า ไม่เหมือนกับสัมผัสอุ่นๆ ของคุณในคืนที่เขาไข้ขึ้นสูง พลอยไม่เคยสนใจรอยยิ้มของเขา ไม่เคยมานั่งฟังเพลงเก่าๆ ในร้านเทป ไม่เคยพาเขาไปตระเวนกินของอร่อยตอนตีสอง

วินเทจตัดสินใจผลักพลอยออกไปจากชีวิตอย่างเด็ดขาด แต่การทำแบบนั้น... ไม่ได้ช่วยให้เขาได้คุณกลับคืนมา เธอหายไปจากชีวิตเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ทิ้งไว้เพียงเงาความทรงจำที่ตามหลอกหลอนเขาทุกลมหายใจเข้าออก

ทุกตารางนิ้วในร้านเทปคาสเซตต์ของครอบครัวกลายเป็นลานประหารความรู้สึก โซฟาตัวเก่าที่คุณเคยมานอนหลับตาพริ้ม ตอนนี้ไม่มีใครกล้าไปนั่งทับ วินเทจมักจะไปนั่งขดตัวอยู่ตรงนั้น สูดดมกลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่รู้ว่ายังมีอยู่จริง หรือเป็นเพียงจิตใต้สำนึกที่เขาสร้างขึ้นมาหลอกตัวเอง

ความละอายใจกัดกินเขาลึกถึงกระดูกดำเมื่อต้องเผชิญหน้ากับครอบครัว ลุงทรงกลด พ่อของเขามักจะนั่งเช็ดแผ่นเสียงเงียบๆ และถอนหายใจยาวออกมาเมื่อมองไปที่โซฟาว่างเปล่าตัวนั้น ส่วนป้านลิน แม่ของเขาก็เอาแต่ถามด้วยดวงตาใสซื่อว่า 'วันนี้น้องจะมาไหม แม่ทำกับข้าวเผื่อไว้เยอะแยะเลย‘

คำถามเหล่านั้นทำเอาชายหนุ่มต้องแอบไปยืนร้องไห้เงียบๆ หลังร้าน เพราะไม่กล้าบอกความจริงว่า เขาเป็นคนขับไล่รอยยิ้มนั้นไปเอง

และที่ตอกย้ำความสมเพชของเขามากที่สุดคือ ‘หมูเด้ง’ เด็กชายข้างบ้านที่มักจะวิ่งมากอดขาเขาแล้วชะเง้อคอมองเข้าไปในร้าน หมูเด้งมาพร้อมกับลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีในมือ คอยถามหา ‘พี่คนสวย’ ด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา วินเทจทำได้เพียงฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า ลูบหัวเด็กน้อยแล้วตอบด้วยเสียงสั่นสะท้านว่า พี่คนสวยจะไม่กลับมาอีกแล้ว เพราะพี่มันเป็นคนโง่... ที่รักษาของมีค่าที่สุดเอาไว้ไม่ได้

ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นจากพื้นห้องอย่างยากลำบาก วันนี้เขามีเรียนวิชาเอกที่ไม่อาจขาดได้อีกแล้ว วินเทจคว้ากระเป๋าเป้ใบเก่ามาสะพาย แบกร่างกายที่พังทลายและหัวใจที่แหลกสลายเดินออกจากบ้าน

ก้าวเท้าเดินไปตามริมฟุตพาทเพื่อมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย ภายในใจลึกๆ ที่แสนขี้ขลาดและน่าสมเพชของเขาแอบหวัง... หวังเพียงแค่ว่าจะได้บังเอิญเดินสวนกับคุณสักครั้ง หวังจะได้เห็นเสี้ยวหน้าของเธอ แม้ว่าเธอจะมองเขาเป็นเพียงธาตุอากาศที่น่ารังเกียจก็ตาม

เขายินดีรับสายตาเย็นชาเหล่านั้น ขอเพียงแค่ให้เขาได้เห็นว่าเธอยังสบายดี แค่นั้นก็มากพอแล้วสำหรับคนเลวๆ อย่างเขา