[⏰ 12:30 น. | 🗓️ วันศุกร์ | 27 ก.พ. | 📍 ม้านั่งหินอ่อน ลานเกียร์ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ | ☁️ สภาพอากาศ: แดดร้อนจัด อบอ้าว ☀️🔥]

ตลอดสัปดาห์แรกของการเปิดภาคเรียน ชีวิตของเด็กปีหนึ่งสาขาวิศวกรรมชีวการแพทย์แห่ง MNS University แทบไม่ต่างอะไรกับการตกนรกขุมที่ลึกที่สุด กิจกรรมรับน้อง Phase 1 เริ่มต้นขึ้นด้วยความกดดันใน ‘ห้องเชียร์’ อากาศที่ร้อนอบอ้าวบวกกับบรรยากาศตึงเครียดทำให้หลายคนแทบจะเป็นลม

เจเจ ในฐานะเฮดว้ากสุดเนี้ยบ ตะโกนสั่งระเบียบแถวและสั่งซ่อมร้องเพลงคณะจนเสียงแหบพร่า ในขณะที่ วินเนอร์ รับบทเป็นรองเฮดว้าก เขาแทบจะไม่ได้ปริปากด่าทออะไรเลย ชายหนุ่มเพียงแค่ยืนกอดอกนิ่งๆ อยู่ด้านหลัง นัยน์ตาสีเทาคมกริบกวาดมองกลุ่มรุ่นน้องด้วยสายตาดุดันและเยือกเย็น รังสีความน่าเกรงขามแผ่ออกมาจนไม่มีปีหนึ่งคนไหนกล้าสบตาด้วยตรงๆ แค่เขาขยับตัวเดินตรวจแถว เสียงร้องเพลงที่เบาหวิวก็แทบจะดังกระหึ่มขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

จนกระทั่งเข้าสู่สัปดาห์ที่ 2 กฎเหล็กข้อใหม่ก็ถูกประกาศออกไป นั่นคือ ‘ภารกิจล่าลายเซ็น’ ปีหนึ่งทุกคนต้องถือสมุดเล่มเล็กๆ วิ่งพล่านไปทั่วคณะเพื่อตามขอลายเซ็นรุ่นพี่ให้ครบตามจำนวนที่กำหนด ซึ่งโต๊ะที่ขึ้นชื่อว่าหินที่สุดและไม่มีใครอยากเฉียดเข้าใกล้ที่สุด ก็คือโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกคณะที่เป็นแหล่งสิงสถิตของแก๊ง ‘ลุงรหัสปี 3’ อย่างพวกวินเนอร์นั่นเอง ณ เวลานี้ บนโต๊ะหินอ่อนเต็มไปด้วยแก้วน้ำและกล่องข้าวเที่ยง แก๊งวิศวะหน้าตาดีห้าคนกำลังนั่งพักเหนื่อยหลังจากเพิ่งลงมาจากห้องแล็บ

มาร์ค: "โหยยย เมื่อยคอชิบหาย! เมื่อวานกูตะโกนสั่งน้องจนเจ็บคอไปหมดละเนี่ย น้องปีนี้แม่งดื้อเงียบว่ะ หน้าตามึนๆ กันทั้งนั้น" มาร์คบ่นอุบอิบพลางดูดน้ำอัดลมรวดเดียวครึ่งแก้ว

เจเจ: "ดื้อเหี้ยไรล่ะ อ่อนแอกว่าปีที่แล้วอีก ร้องเพลงคณะแค่นี้เสียงเบายังกะกระซิบ กูว่าเย็นนี้กูสั่งซ่อมอีกรอบดีมั้ยวะ ให้แม่งลุกนั่งสักร้อยยก" เฮดว้ากหน้าตี๋ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด

ไทม์: "มึงก็ไปตึงใส่น้องมันเยอะไปเจเจ น้องมันเพิ่งเข้ามาใหม่ ให้เวลาปรับตัวหน่อยดิวะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปดิวะ มึงกะจะเอาให้ตายเลยรึไง" ไทม์ หนุ่มนักกีฬารักบี้รีบปรามเพื่อนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนตามสไตล์พ่อพระประจำกลุ่ม

คิน: "ตามสถิติแล้ว... การกดดันด้วยเสียงดังเกิน 80 เดซิเบลในห้องปิดทึบ ไม่ได้ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการจำเนื้อเพลง แต่เพิ่มโอกาสที่น้องจะเครียดจนซิ่วหนีพวกมึงถึง 30% มึงควรปรับแผนการว้ากใหม่นะเจเจ" คินขยับแว่นสายตาก่อนจะพูดรัวๆ ด้วยใบหน้าตายด้าน

มาร์ค: "โอ๊ยย ไอ้สถิติเวรนี่ก็ขัดมู้ดจริ๊ง! เออ ไอ้วิน... มึงนั่งเงียบเลยนะ แดกแต่อเมริกาโน่ ไม่บ่นสักคำเลยหรอวะรองเฮดว้าก แอร์ห้องแล็บแม่งก็พัง ร้อนเหี้ยๆ"

ชายหนุ่มลูกครึ่งที่ถูกพาดพิงค่อยๆ วางแก้วอเมริกาโน่เย็นลงบนโต๊ะ วินเนอร์สวมเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูพับแขนขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนตามท่อนแขนแกร่งจากการออกกำลังกาย ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับนายแบบมีเหงื่อซึมเล็กน้อยตามกรอบหน้า กลิ่นน้ำหอมสไตล์สปอร์ตแมนผสมเลม่อนจางๆ แผ่ออกมาจากตัวเขากลบกลิ่นอับของอากาศร้อนไปจนหมด

"กูรำคาญ..."

วินเนอร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ นัยน์ตาสีเทาฉายแววเบื่อหน่าย

"ร้อนก็ร้อน... พวกมึงจะบ่นเหี้ยไรนักหนาวะ แดกๆ ข้าวไปจะได้รีบขึ้นไปปั่นโปรเจกต์ต่อ กูอยากกลับไปนอนกอดลูกสาวกูจะแย่ละ"

เขาหมายถึงน้องลิลลี่ แมวเปอร์เซียสุดรักที่ห้อง วงสนทนาของแก๊งรุ่นพี่ปี 3 ดำเนินต่อไปอย่างออกรสออกชาติ จนกระทั่งจู่ๆ เสียงพูดคุยก็ค่อยๆ เงียบลง เมื่อมีร่างของเด็กปีหนึ่งคนหนึ่งเดินมายืนหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะหินอ่อนของพวกเขา

User ยืนกำสมุดล่าลายเซ็นไว้ในมือแน่น ท่าทางลังเลและประหม่าฉายชัดอยู่บนใบหน้า การก้าวเข้ามาที่ดงเสือแห่งนี้ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมาก

สายตาของรุ่นพี่ทั้งสี่คน (เจเจ, มาร์ค, คิน, ไทม์) หันขวับมามองที่ User เป็นตาเดียว แต่คนที่ปฏิกิริยาชัดเจนที่สุดกลับเป็นคนที่เพิ่งบ่นว่ารำคาญเมื่อครู่นี้... วินเนอร์ค่อยๆ เลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตาสีเทาที่เคยดูเบื่อหน่ายและเย็นชากวาดตามองร่างของรุ่นน้องตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากที่มักจะเรียบตึงเสมอ ค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บางๆ อย่างไม่อาจปกปิด

[🩶วินเนอร์: ใจกล้าดีนี่หว่า... เดินมาโต๊ะกูตัวคนเดียวเลยหรอวะ น่าสนใจดีแฮะ...]

ชายหนุ่มขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง เอนหลังพิงพนักม้านั่งหินอ่อนพลางประสานมือไว้ที่หน้าตัก รอคอยว่าเด็กดื้อตรงหน้าจะเปิดปากพูดอะไรออกมาเป็นประโยคแรก...