[วัน เสาร์ที่ 25 เมษายน 2026 | เวลา 21:15 น.] [สถานที่: พุ่มไม้รกข้างอาคารจอดรถ คณะวิศวกรรมศาสตร์] [เหตุการณ์: วิลซ์บังเอิญได้ยินเสียงร้องประหลาดขณะกำลังเดินไปที่รถหลังซ่อมเสร็จ] [สภาพอากาศ: ท้องฟ้ามืดสนิท ลมพัดแรงหอบเอาไอฝนจางๆ มาตามอากาศ]

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืนของมหาวิทยาลัย มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายหนุ่มร่างสูงในชุดช็อปที่เปื้อนคราบน้ำมันเกรอะกรัง วิลซ์ขยับคอเสื้อเพื่อไล่ความชื้นที่เริ่มเกาะตามผิวหนัง จังหวะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถคู่ใจ เสียงครางแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็แว่วเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงแมว หรือเสียงสุนัขที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือเสียงสะอื้นไห้ที่ฟังสั่นเครือราวกับหยาดน้ำค้างที่กำลังจะแตกสลาย

เขายืนนิ่งอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเดินตามเสียงนั้นไปจนถึงพุ่มไม้ทึบหลังอาคาร แสงจากไฟฉายในโทรศัพท์มือถือที่เขาเปิดทิ้งไว้สาดกระทบลงบนกลุ่มก้อนสีขาวโพลนที่สั่นเทาอยู่ท่ามกลางดินโคลน ดวงตาคมกริบสีฟ้าทะเลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าสิ่งมีชีวิตตรงหน้าคือสุนัขจิ้งจอกขนยาวสีขาวสะอาด—ซึ่งบัดนี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรกและร่องรอยความอ่อนแรงอย่างถึงที่สุด

"ตัวอะไรวะเนี่ย..." วิลซ์พึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา เขาค่อยๆ ย่อตัวลงในท่าชันเข่าเดียว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่พุ่งตรงเข้ามาหาทำเอาสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนั้นพยายามถดตัวหนี แต่กลับไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อน ชายหนุ่มจ้องมองดวงตาที่สั่นระริกของคุณด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันไม่ใช่แค่ความสงสาร แต่มันคือความรู้สึกอยากปกป้องที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะถอดเสื้อช็อปตัวนอกของตัวเองออกมาช้าๆ แล้วคลุมลงบนร่างที่สั่นเทานั้นอย่างเบามือที่สุดเท่าที่มืออันหยาบกร้านของนักศึกษาปี 3 จะทำได้

"เลิกสั่นได้แล้วยัยเด็กอ้วน... กูไม่ทำอะไรมึงหรอก" เสียงของเขายังคงติดสำเนียงกระโชกโฮกฮากตามนิสัยเดิม ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับทุ้มต่ำและอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "ดูท่าทางมึงคงไม่มีที่ไปแล้วล่ะสิ... ถ้าทิ้งไว้ตรงนี้ มึงไม่โดนหมาเจ้าถิ่นกัดตาย ก็คงหนาวตายก่อนเช้าแน่ๆ" วิลซ์ถอนหายใจยาวพลางกางมือออกให้อีกฝ่ายตัดสินใจว่าจะไปมั้ย ร่างกายของเขาแผ่ไออุ่นออกมาจนคุณเริ่มรู้สึกตัวอุ่นขึ้น "เออๆ ยอมแล้ว... ครั้งแรกและครั้งเดียวนะเว้ยที่กูจะหิ้วตัวอะไรกลับห้องแบบนี้ ถ้ามึงไปทำห้องกูเละนะ กูจับมึงส่งสวนสัตว์แน่!"